آیا «چند فصل سازی» بلای جان تلویزیون می‌شود؟/ افزایش مخاطب به قیمت تضعیف فرم و محتوا

به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ علاوه بر اطلاع رسانی و پخش اخبار، یکی از وظایف مهم تلویزیون و رسانه ملی اهمیت دادن به جنبه سرگرمی است و تولید و پخش فیلم و سریال یکی از وظایفی است که تلویزیون سال هاست که در دستور کار خود قرار داده است.

در دو دهه گذشته که خبری از شبکه نمایش خانگی و امکانات مالی و نیروی انسانی حرفه ای برای ساخت فیلم و سریال به اندازه امروز وجود نداشت، سریال های ایرانی اندکی ساخته و در زمان پخش هفته ای نهایتا یک قسمت سر از آنتن درمی آورد و خبری از پخش شبانه سریال ها نبود؛ نوبت پخش فیلم های ایرانی، عصر روزهای جمعه بود و در روزهای دیگر هفته، فیلم های خارجی با دوبله تقدیم مخاطبان می شد.

در آن روزها سریال ها مخاطبان فراوانی داشتند و در زمان پخش، مردم به شدت با نقش های آن سریال ها هم ذات پنداری کرده و سرنوشت آن ها برای مردم اهمیت خاصی داشت. برای مردم مهم بود که عاقبت دعوای «آذر» با پدرشوهرش در سریال «پدر سالار» به کجا ختم می شود و یا «مراد بیگ» در کنار «خاله لیلا» در «روزی روزگاری» عاقبت به خیر می شود؟

بعد از سال ها قدرت سریال سازی سیما افزایش پیدا کرد و شبکه های مختلف تلویزیون در یک جریان رقابتی برای جذب مخاطب تولید سریال را در دستور کار جدی خود قرار دادند به طوری که شبکه ها از هر فرصتی برای ساخت سریال استفاده می کردند و کم کم پای سریال های مناسبتی به تلویزیون باز شد؛ رسانه ملی برای نوروز، ماه رمضان و محرم تدارک ویژه ای می بیند که پخش سریال از اولویت های این روزهای خاص شده است.

چند سالی است که ساخت سریال های «چند فصلی» به یکی از عوامل رقابت شبکه ها تبدیل شده به طوری که با دلیل و بی دلیل، به بهانه ادامه داستان، استقبال مخاطب و گاها به دلیل رزومه کاری مدیر شبکه محترم، ساخت یک سریال به فصل های بعدی می رسد.

شاید بنای ساخت سریال های چند فصلی از مجموعه «پایتخت» شروع شد. سریال طنزی که فصل اول آن در نوروز 90 و از شبکه اول سیما پخش شد و حالا بعد از یک دهه، زمزمه های ساخت فصل هفتم آن به گوش می رسد. در این سال ها قطعا برخی از فصل های این مجموعه، از پربیننده ترین سریال های تلویزیون بوده و توانسته محبوبیت بالایی برای خود به دست آورد ولی گاها احساس می شد که چون مخاطب عادت کرده بود تا با خانواده نقی معمولی، نوروز هر سال همراه باشد، ساخت این سریال پس از یکی دو فصل پر قدرت، به یک سراشیبی آرامی در بازی، کارگردانی و فیلمنامه رسید که درنهایت حاشیه هایی برای این سریال بوجود آمد تاجاییکه ادامه ساخت آن را با اما و اگرهای زیادی همراه کرده است.

بعد از موفقیت اولیه سریال «پایتخت» در ساخت فصل های بعدی، این ایده گویا به صورت اپیدمی به جان سریال های تلویزیون افتاده و عوامل آن ها به هر قیمتی که شده می خواهند فصل بعدی سریال خود را تولید کنند و این وسط میزان رضایت مخاطب حلقه مفقوده ای است که در بازی پر سود ساخت سریال های چند فصلی مدت هاست که گم شده است.

بیژن بیرنگ و مسعود رسام بعد از موفقیت خود در ساخت سریال «همسران» با طرحی نو و گروهی حرفه ای سریال پرمخاطب و به یاد ماندنی «خانه سبز» را در سال 75 برای شبکه دو ساختند؛ سریالی با بازی ماندگار خسرو شکیبایی، مهرانه مهین ترابی و رامبد جوان که هنوز خاطرات شیرین این سریال در ذهن سریال بین ها به یادگار مانده است؛ ولی یک دهه بعد سریال «سرزمین سبز» نه تنها نتوانست موفقیت و محبوبیت «خانه سبز» را تکرار کند بلکه بدون شک در ذهن مخاطبان تلویزیون نیز جایگاه قابل قبولی پیدا نکرد.

این داستان امروزه به یک سوال بی پاسخ برای مخاطبان تبدیل شده است که چرا در کمترین رضایت مخاطب از یک سریال، باید فصل بعدی آن ساخته شود؟ مدیران تلویزیون باید پاسخگوی پولی که از بیت المال برای ساخت چنین آثاری هزینه می شود، باشند؛ به عنوان مثال چرا باید سریال «روزهای ابدی» در کمترین میزان مخاطب برای 5 فصل و به عنوان الف ویژه تدارک دیده شود و یا سریالی مانند «جلال» که فقط دو فصل آن پخش شده به گفته کارگردان آن، قرار است تا 6 فصل تهیه شود.

شاید وقت آن رسیده که با اندکی تامل و نگاهی عمیق تر به ماجرا، به جای این همه عجله در ساخت فصل بعدی یک سریال، مقداری به تحقیق و پژوهش قبل از نوشتن فیلمنامه اهمیت بیشتری دهیم تا این درد عمومی سریال های چند فصلی، شاید در همان فصل نخست درمان شود و کار به فصل های بعدی کشیده نشود.

انتهای پیام/