مشکل اصلی کارگران ساختمانی، بیمه تامین اجتماعی است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از عصرهامون؛ شاید بارها وقتی از میادین شهر عبور می‌کنیم کارگرانی را مشاهده می کنیم که ساعت‌ها از سر بیکاری در این میدان‌ها نشسته اند، این بیکاری برای کارگران مرگ خاموش است، برای کارگری که برای لقمه‌ای نان حلال روزانه سنگینی نگاه شهروندان را می‌بینند و دم بر نمی‌آورند.

کارهای سخت و زیان آور؛ کارهایی است که در آن ها عوامل فیزیکی، شیمیایی، مکانیکی و بیولوژیکی محیط کار، غیر استاندارد بوده و در اثر اشتغال کارگر تنشی به مراتب بالاتر ازظرفیت های طبیعی (جسمی و روانی) در وی ایجاد می شود  که نتیجه آن بیماری شغلی و عوارض ناشی از آن بوده است.

شیوع ویروس کرونا و تعطیل بودن کارگاه‌های ساختمانی، شرایط سختی برای خانواده کارگران به وجود آورده است، قبل از شیوع کرونا، هم پیدا کردن کار سخت بود اما اینک بسیار سخت تر شده است.

عدم امنیت جانی کارگران ساختمانی

در این زمینه حمید نوتی زهی؛ یکی از کارگر ساختمانی در گفت و گو با خبرنگار ما بیان کرد: برای بسیاری از کارمندان که تنها قلم به دست دارند و در هوای مطبوع مشغول به کارند سختی کار در نظر گرفته می‌شود؛ اما برای کارگران ساختمانی که در گرما و سرما، روی داربست در ارتفاعات و حتی برخی مواقع در چاه مشغول به کارند حق سختی کار در نظر گرفته نمی‌شود که این واقعا برای من درد آور است‌.

وی افزود: وقتی در شرایط کنونی جامعه ساخت‌وساز رونق ندارد، افزایش سهم بیمه‌ پردازی، عادلانه نیست.

این کارگر فعال ایرانشهری ادامه داد: مدت قرارداد کارگران در بهترین حالت آن هم برای کارگرانی که در کارهای مستمر، سخت فعالیت می‌کنند شش ماهه و یکساله است و خطر از دست دادن شغل، مهم تر از همه جان، تعداد زیادی از کارگران را تهدید می‌کند.

وی با اشاره به سختی کار ساختمان اضافه کرد: کاهش شنوایی، ضعف بینایی، آسیب های جسمی و حرکتی، ایجاد مشکلات تنفسی، قلبی و عروقی، فشارهای روانی و عصبی و مسائلی از این دست از جمله پیامدها و آسیب های جسمی و روحی است که ممکن است حتی با گذشت چند سال بروز کند.

نوتی زهی گفت: ارجاع هر نوع کار اضافی و انجام کار در شب و نیز ارجاع کارهای سخت و زیان آور و خطرناک و حمل بار با دست، بیش از حد مجاز و بدون استفاده از وسایل مکانیکی از عمده کارهایی می باشد که توسط کارفرمایان جهت انجام به کارگران ساختمانی واگذار می شود.

این کارگر ساختمانی در ایرانشهر با تاکید بر این که کارفرما می‌داند در اثر بی‌توجهی جان انسان را به خطر می‌اندازد و تنها اگر روی چاله آسانسور یا پرتگاه را بپوشاند، مشکل حل می‌شود، خاطر نشان کرد: متاسفانه آنان هیچ اقدامی برای ایمنی نمی‌کنند، به همین دلیل معتقدم جان باختن کارگر ساختمانی نشان دهنده ضعف قانون در برخورد با کارفرماست.

وی بیمه تأمین اجتماعی را برای حفظ امنیت و آرامش کارگران کافی ندانست و عنوان کرد: بیش از 50 درصد حوادث ناشی کار مربوط به کارگران ساختمانی است، اگرچه تلاش‌های زیادی برای کاهش حوادث انجام شده ولی هنوز آمار تلفات جانی در این زمینه زیاد است.

این کارگر ساختمانی تصریح کرد: من به عنوان یک کارگر ساختمانی امنیت جانی و شغلی ندارم و بیشتر اوقات برای تامین مایحتاج زندگی ام دچار مشکل می شوم. من ازدولت و مسئولین خواهشی که دارم برای حل مشکلات کارگران اقدام کنند.

وی گفت: از مسئولین و دولت می خواهم بین کارگران و خود دیوار نکشند و مشکلات این قشر ضعیف جامعه را حل کنند یکی از راه ها این است که تسهیلات حمایتی به کارگران ساختمانی آسیب دیده پرداخت شود اما  تاکنون هیچ کدام از کارگران ساختمانی این بسته حمایتی را دریافت نکرده اند. 


انتهای پیام/