به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از خبرنگار بلاغ از مازندران؛ به بهانه «پاسداشت قیام امام حسین(ع)» به ترتیب چند نکته را یادآور می شوم:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بلاغ,1. از یاد نبریم که «حسین بن علی(ع) می خواهد نام او، مکتب او، زنده باشد، در مکتب او با هر باطلی بجنگیم، با کمونیزم بجنگیم، با ظلم، با بی عدالتی، با فساد، با فحشا، با قمار، با مُسکِرات مبارزه کنیم.»
,2. در خصوصیات دشمنان امام حسین(ع) دقت کنیم تا مثل آنان نباشیم و در برابر امام زمان‌مان(عج) قرار نگیریم و نیز در ویژگی های خود امام حسین(ع) و یاران آن جناب بیندیشیم تا ما هم اهل نماز و روزه و زکات و پاکی و راستی و درستی باشیم، عزاداری حسین(ع) یعنی عمل به دین و جایگزین کردن روح حسینی به جای روح یزیدی و شمری.
,3. محرم هر سال، زمانه نَفَس دهی امام حسین(ع) به دل و جان شیعیان و نَفَس گیری ما از آن جناب است، از یاد نبریم که امام باقر(ع) فرمود: «اِنَّ حَدیثَنا یحْیی الْقُلُوبَ؛ سخن ما اهل بیت، دل ها را زنده می کند»
,4. محرم، زمانه ظهور حسین(ع) است، از تابش و جذبه حسینی در شب و روز محرم، بهره بگیریم، با درس و عبرت گیری از حادثه کربلا، آموخته های تعقل و تعبد را در دل و جان‌مان نهادینه سازیم و با این کار، تا محرم دیگر، در ابعاد مختلف فردی و اجتماعی، رذائل اخلاقی را در خودمان تضعیف کنیم و با تقویت فضائل اخلاقی، برای رسیدن به پله ها و دریافت های بالاتر در محرم آینده، آماده باشیم.
,کلاس درس و عبرت آموزی ما در جلسات و مجالس و برنامه های محرم هر سال، باید نسبت به سال های گذشته، تغییر کند.
,اگر یک سال در کلاس عِلمِ حسینی و در رتبه پیش دبستانی نشسته ایم، باید که سال دیگر به رده های بالاترِ تخصصی، در دانشگاهِ علم و عملِ حسینی، پیشرفت کنیم.
,بی شک انقلاب اسلامی ایران، به رهبری «آن سفرکرده به معراج»، مانند نهضت عاشورا برای فرد و جامعه، همین هدف را داشته است.
,ما در دنیای کنونی نباید با دارایی حسینی مان، از تعقل، تعبد و حظِّ عمل، محروم باشیم و از کلاس تعالی معرفت و عشق و فنای حسین(ع) باز بمانیم!
,مبادا در جامعه اسلامی، اندیشه ها و دل های خواب رفته را به سود فردی و گروهی مان، خفته نگه داریم! یا دست بر کتف فطرت و وجدان خواب رفته شان نگذاریم و بیدارشان نکنیم!
,مبادا هوای پاک آگاهی و ایمان را از کسی دریغ کنیم و او را در فضای متعفن بی خدایی، دور از عمل به احکام الهی، خفه بگذاریم و بگذریم!
,5. با خود عهد کنیم که به قصد درآمیخته شدن با شعشعه حسینی و دریافت تلألؤء نور وجودی حسین(ع) برای سامان دهی اندیشه و گفتار و رفتارمان، در تکایا و مجالس و روضه خانه های حسینی، حاضر شویم.
,6. از محبت خنثی نسبت به امام حسین(ع) پرهیز کنیم، نه جزو کسانی باشیم که مثلاً امام حسین(ع) را دوست دارند، ولی اهل نماز و روزه و زکات و خمس نیستند و نه جزو خشک مقدس ها باشیم که وصله ناجورِ دین و دین داری به حساب می آیند.
,7. آن که به خود ستم می کند حسینی نیست! پس آن که به دیگران ستم می کند، چگونه می تواند حسینی باشد؟!
,8. خطبای گرامی، مداحان و مسئولان هیئت ها و بانیان مجالس باید از این مناسبت، زمانی، مکانی، زبانی، ایمانی و حال و حضور مردم، برای ساخته شدن و تعالی فرد و جامعه و محکم سازی ایمان آنها، استفاده درست و بهنگام کنند.
,9. از تحریف و خودساخته ها برای گریاندن مردم پرهیز کنیم؛ چون کربلا چیزی از احساس و عاطفه کم ندارد که محتاج به افزودنی های غیرمجاز دیگران باشد، کربلا فقط دل آماده می خواهد.
,10. به گریه ها و عزاداری های مان، محتوا و اخلاص ببخشیم و از خیال بافی و گرایش به خرافات پرهیز کنیم.
,11. از شعارهای بی محتوا، بی اثر، نادرست و بعضاً کفرآمیز دوری کنیم.
,12. شعارها و نوحه ها و مرثیه ها و شیوه های خواندن و سینه زنی مان، درخور شأن و مقام امام حسین(ع) باشد.
,13. هیئت ها و بانیان مجالس به هوش باشند تا در امور شکمی و خیالی و خودساخته های عَلَمی و چشم و هم چشمی نکنند.
,14. هیئت های عزاداری و بانیان مجالس باید دور از ریا و چشم و هم چشمی، به سیدالشهدا(ع) و عزاداران آن حضرت، خدمت کنند. حتی گاه باید به هیئت ها و جلسات کوچک و کم بضاعت، پنهانی کمک برسانند؛ چون نام و یاد حسین(ع) در کار است، نه من و ما! همه ما در محضر حسینیم.
,15. بر دل و ذهن و روان مان حک کنیم که حسین(ع) فقط به خدایی شدن ما راضی است و لاغیر، و ما تنها با ایمان و عمل صالح، خدایی می شویم و به شفاعت او می رسیم و جز این، راهی دیگر نداریم.
,انتهای پیام/ه
]
ارسال دیدگاه