سرداری که دل داد و دل‌ها ستاند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از بلاغ، رحلت پیامبر اکرم (ص) بی‌تردید بزرگ‌ترین مصیبت بربشریت بود وعالم انسانی با رحلت جانگداز آن حضرت چیزی را از  دست دادکه با مرگ هیچکس چنین مصیبتی اتفاق نخواهد افتاد. عمق این حادثه غم‌انگیز ومصیبت فقدان پیامبر را کسانی درک می‌کنند که بیشترین معرفت و شناخت را نسبت به شخصیت پیامبر داشته باشند وچه کسی به اندازه علی(ع) حقیقت و ابعاد شخصیت رسول خدا را می‌شناسد؟.

لذا، هم‌اوست که بار غم این مصیبت بردل وجانش سنگینی کرده ودر توصیف رحلت غم انگیز مقتدای خویش می فرماید:«پدر ومادرم فدای تو ای رسول خدا، با مرگ تو رشته ای پاره شد که در مرگ دیگران اینگونه قطع نشد، با مرگ تو رشته‌ی پیامبری گسست و نزول وحی واخبارآسمانی قطع شد.

مصیبت تو، دیگر مصیبت دیدگان را به شکیبایی واداشت و همه را در غم تو یکسان عزادار نمود. اگر امر به شکیبایی و نهی از بی تابی نمی‌فرمودی، آنقدر اشک می‌ریختم تاچشمه اشکم بخشکد و این درد جانکاه همیشه در من می‌ماند و اندوهم جاودانه می‌شد و همه اینها در غم فراق تو ناچیزاست. چه بایدکرد که زندگی را دوباره نمی‌توان بازگرداند و مرگ را نمی‌شود مانع شد. پدر و مادرم فدای تو، ما را در پیشگاه پروردگارت یاد کن و در خاطر خود نگه دار.»

شهادت سرداران ایثار و شهادت، آنانی که زندگی خود را وقف خدمت به اسلام و نظام اسلامی کرده و لحظه‌ای را در خدمت به مردم و انسان‌ها از کف نداده‌اند، هرچند بسیار تلخ و طاقت‌فرساست، اما در همه این از دست دادن‌ها آنچه که به انسان تسلای خاطر می‌دهد، همان فراز غمباره مولا امیرالمومنین علی علیه‌السلام در ماتم جانکاه نبی مکرم اسلام(ص) است.

قابل مقایسه نیست هیچ مصیبتی با غم بنیان‌سوز شهادت تاج مرصع خلقت، لیکن نگاه الهی امیرالمومنین علی علیه‌السلام بر از دست دادن‌ها، می‌تواند شهادت سردار پرکار و بی‌ادعا، پورقاسم، را قابل تحمل کند؛ ضمن آنکه اعتقاد مکتبی‌مان این است که با درگذشت از دنیا، زندگی اصلی جاودانه آغاز می‌شود و سردار پورقاسم‌ها وارد نشئه اصلی حیات ابدی شده و خوشا به سعادت‌شان که سعید زیستند و سعید رفتند و سعادتمند نیز محشور خواهند شد.

سردار رمضان پورقاسم در صفات: اخلاص، ایثار، شهادت‌طلبی، فرصت‌طلبی در خدمت به عموم بویژه محرومان، بی‌ادعایی، گمنامی، شتاب در عمل خیر و...، پیشتاز بود و اشتهاء سیری‌ناپذیر در پیگیری آرمان شهداء داشت. واقعاً نه در حرف که در عمل، خود را سرباز ولایت می‌دانست و دیده نشد که ذره‌ای در کارهای سترگ از خود نام و اثری باقی بگذاردو بدین جهت بود که بسیاری از دوستان اخیر او، هیچ از جایگاه سازمانی او در سپاه و جانبازی سال‌های ممتد حضورش در دفاع مقدس و شیمیایی بودن سردار بی‌اطلاع بودند.

صمیمی و ساده‌زیست بود و بشدت مدافع محرومان و نظرگاه‌های امامین انقلاب. مکرر با خنده‌ای توأم با حیاء از توصیه دوستانی که او را دلالت به استراحت و کاستن مسئولیت‌های پرزحمت می‌کردند، می‌گذشت و در صورت اصرار و پای‌فشاری توصیه‌کننده، آرام پاسخ می‌داد: وقت استراحت بسیار است، که به‌وقتش اتفاق خواهد افتاد.

برجستگی سردار رمضان پورقاسم در دقت انجام مسئولیت‌ها و وظائفی بود که به او محول می‌شد. دقت و وقت‌گذاریش فوق‌العاده بود و بدلیل اهتمام ویژه و اخلاص و توکلش بود که الحمدلله در تمام مسئولیت‌های 39 ساله خود، موفق و کم‌نظیر بود.

مرگ حق است و شهادت بسیار پرحلاوت و شیرین ؛ گواراباد شهادت بر سردار سرافراز رمضان پورقاسم؛ اما زود سفر ابدی خود را آغاز کرد. مازندران بسیار چشم امید بسته بود به بازگشت سردار، تا منشاء تحولات خجسته‌ای در تراز انقلاب اسلامی برای این استان ولایی باشد، و شاید خداوند خواسته قلبی سردار را اجابت فرمود تا بیش از این او در فراق یاران شهیدش غمگین نباشد. نام سردار رمضان پورقاسم جاودان و راهش پر رهرو باد.

محمداسماعیل امام‌زاده

انتهای پیام/