خلاقیت هنرمندان معلول سمنانی+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، به نقل از قومس، سکوت در دنیای پر سر و صدای امروز برای ناشنوایان معنا و مفهومی دیگر دارد و این را تنها فردی که از حسی از حواس پنجگانه محروم است، درک می‌کند.

مجید مرادی حقیقت متولد سال 1343 در سمنان یکی از هزاران هزار افرادی است که از نعمت شنوایی محروم است و اما در دنیای آرام خویش هنر سفالگری را برگزیده و به صورت حرفه‌ای مشغول کار و فعالیت است.

در ادامه گفت‌وگوی پایگاه خبری تحلیلی قومس را با این هنرمند سفالگر می خوانیم:

مجید مرادی حقیقت آغاز فعالیتش در هنر سفالگری را این چنین بیان کرد: از کودکی علاقه خاصی به فعالیت هنری داشتم و در این مسیر مادرم مشوق اصلی‌ام بود.

وی با اشاره به اینکه از سال 70 به صورت حرفه‌ای هنر سفالگری را دنبال کرده‌ است، گفت: به فضل خداوند اکنون دارای یک کارگاه سفالگری هستم.

این هنرمند سفالگر ناشنوا در خصوص حضورش در نمایشگاه‌های متعدد نیز گفت: تاکنون موفق به حضور در نمایشگاه‌های اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی و اداره کل میراث فرهنگی بوده‌ام و چندی پیش نیز در نمایشگاه گروهی در کاخ موزه سعدآباد حضور داشتم.

مردادی حقیقت رمز موفقیت خود را علاقه و پشتکار، امید به خدا و داشتن خانواده‌ای که هیچ وقت ناشنوا بودنش را نقص ندیدند، برشمرد.

وی یکی از اصلی‌ترین مشکلات ناشنوایی را برقراری ارتباط اجتماعی عنوان کرد و گفت: بعضی اوقات از اینکه نمی‌توانم منظورم را به دیگران بفهمانم و یا سخنان دیگران را بشنوم، ناراحت می‌شوم اما هرگز به خداوند شکایت نکرده‌ام؛ بلکه در همه حال شکرگزار بوده‌ام.

این هنرمند سفالگر ناشنوا بیان کرد: اگر در زندگی از نعمت شنوایی محروم بوده‌ام؛ اما در عوض مادری کاردان و مدیر داشته‌ام که از کودکی تنها مشوقم در امر تحصیل و فعالیت‌ هنری‌ام بود و اکنون نیز همسر و فرزندم یار و یاورم هستند و اینها نعمت‌هایی است که از آن برخوردارم.

مرادی حقیقت در ادامه با بیان اینکه معلولان خانه‌ امیدی به نام بهزیستی دارند، افزود: بهزیستی خانه دوم تمامی معلولان است؛ بنابراین باید نگاه مسئولان بهزیستی به معلولان همانند توجه یک خانواده به اعضایش باشد.

وی با گلایه از کم‌توجهی و بعضاً بی‌توجهی‌های این خانه دوم به معلولان گفت: کارگاه سفالگری‌ام در یک حمام قدیمی است و البته این تنها مشکلم نیست و بعضی اوقات برای تهیه امکانات اولیه کارگاه همچون خاک رس باید خود از بیابان تهیه کنم، که بسیار برایم سخت و دشوار است.

این سفالگر هنرمند ناشنوا از جمله آرزوهایش را توسعه کارگاه سفالگری، افزایش دانش روز در هنر سفالگری و تعلیم شاگردانی که در آینده ادامه دهنده راهش باشند، عنوان کرد.

انتهای پیام/ف