به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ زمستان 97، موعد میلادِ ترکیبی نو در ادبیات سیاسی-دینی ایران بود: «نظام انقلابی»
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,هرچند رهبر انقلاب برای نخستین‌بار این ترکیب را در بیانیه گام دوم انقلاب به کار گرفتند؛ اما سخن گفتن بر سر جدال ذاتی مفهوم «نظام» و «انقلاب»، سابقه‌ای به درازای خود انقلاب اسلامی دارد. پاره‌ای از دیدگاه‌ها در باب «نسبت نظام و انقلاب» مُشعر بر این نکته محوری‌اند که پس از تشکیل «نظام»، «انقلاب» از برجِ معنا فرومی‌افتد. در مقابل، امامین انقلاب بر این نکته پای فشرده‌اند که نگاه داشتن پاسِ نظام، جز با «انقلاب» میسر نیست.
,از یک منظر دینی، شاید بتوان گفت که نامعتقدان به فرجام مهدوی، صیرورت دائمی انقلاب را برنمی‌تابند و درک نمی‌کنند؛ اما جویندگانِ «معزالاولیاء» درست در جمعه‌ی پس از انقلاب نیز نظامی جز آن‌چه که بود و هست را طلب کردند! گو این که «انقلاب اسلامی»، در ترکیب مغلوط «ایستگاه 57» خلاصه نمی‌شود و خونی است جاری در رگ‌های نظام.
,با همه این تفاسیر، رویارویی غرب با ایران به سبب ماهیت انقلابی نظام است. همین ماهیت انقلابی است که به برساختن ساختارهایی منجر شده که هیئات مذهبی، گروه‌های جهادی، جهاد سازندگی، بسیج مستضعفین و سپاه پاسدارانِ «انقلاب اسلامی» بر مدار آن فعالیت می‌کنند و الگوهایی نسبتا موفق از زیرمجموعه‌های «نظام انقلابی» را پیش‌روی همگان گذاشته‌اند.
,اکنون که رهبر انقلاب نظریه «نظام انقلابی» را بر پیشانی بیانیه گام دوم، عرضه داشته‌اند، توجه به این نکته ضروری است که آن‌چه تا کنون در راستای غنای این تئوری و به عمل کشاندن آن انجام شده، کافی نبوده است. «نهادسازی» به مثابه یک ضرورت بنیادین و اندیشیدن ساختارمند به ابعاد تئوری مذکور باید مدنظر اندیشمندانِ حوزه و دانشگاه باشد. آیا حوزه و دانشگاه چنان‌که شایسته است به یاری «نظام انقلابی» خواهند آمد؟
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه