به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مرآت، دو روز قبل، خبری تلخ درباره ایران، بار دیگر به تیتر یک بسیاری از رسانه‌های جهان تبدیل شد:«عامل سقوط هواپیمای اوکراینی، خطای انسانی غیرعمد و پرتاب موشک به این هواپیما بود.» مردم ایران دقایقی پس از طلوع آفتاب نخستین روز هفته، با بیانیه ستاد کل نیروهای مسلح مواجه شدند؛ بیانیه‌ای که در آن تصریح شده بود:«ستادکل نیروهای مسلح...اطمینان کامل می‌دهد با پیگیری انجام اصلاحات اساسی در فرایندهای عملیاتی در سطح نیروهای مسلح امکان تکرار این خطاها را غیرممکن سازد.»
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرآت,ساعاتی بعد، رهبر معظم انقلاب با صدور پیامی اشاره کردند:«لازم می‌دانم...مراقبت و پیگیری‌های لازم برای عدم تکرار چنین سانحه‌ای را از مدیران و مقامات ذیربط مطالبه نمایم.»
در ساعات گذشته از اعلام آن خبر و صدور این پیام‌ها و بیانیه‌ها، فرضیه‌های پرشماری درباره علل وقوع این حادثه مطرح شده است که شایسته تأمل هستند. واقعیت آن است که این مسأله به لحاظ تخصصی فراتر از حد چت‌های شخصی در گروه‌های تلگرامی است و باید منتظر ماند تا صاحب‌نظران درباره چند و چون بروز این حادثه اعلام‌نظر کنند؛ اما به نظر می‌رسد که پرسش‌هایی چند همچنان مجال طرح دارند و مسئولان امر باید به این پرسش‌ها بیندیشند و افکار عمومی را در این ارتباط روشن سازند.
اولا؛ نگارنده این سطور بر این باور است که تأخیر منطقی در اعلام علت حادثه توجیه‌پذیر است، چراکه چند و چون حادثه باید به دقت مورد بررسی قرار می‌گرفت؛ اما نمی‌توان از تشتت در اطلاع‌رسانی در این خصوص درس نگرفت. بهترین راهبرد در چنین شرایطی، هماهنگی صدر تا ذیل مسئولان برای پرهیز از اظهارنظر و حتی رد شتاب‌زده فرضیه‌هاست ولو این که فرضیه‌ها دور از ذهن به نظر برسند. لازم بود تمامی مسئولان و کارشناسان، همگان را به صبر تا زمان تکمیل تحقیقات و اعلام‌نظر رسمی مسئولان اصلی ماجرا فرامی‌خواندند؛ اتفاقی که نیفتاد و به اعتماد عمومی خدشه وارد کرد.
ثانیا؛ نقش شورای عالی امنیت ملی در وقایع اخیر چنان‌که باید و شاید دیده نشد. مسئولان نظامی اعلام می‌کنند که در شب حادثه کشور در شرایط جنگی بوده است. با این حساب باید پرسید چرا شورای عالی امنیت ملی این «شرایط جنگی» را به تمامی ارگان‌های کشور اعلام نکرده بود؟ اگر شرایط، توسط شورای عالی امنیت ملی جنگی اعلام می‌شد، آیا پروازهای مسافری انجام می‌شد؟
ناهمگونی سطح آمادگی نیروهای مسلح و مثلا فرودگاه‌ها را نمی‌توان به سادگی توجیه کرد. باید روشن شود که در شرایطی که نیروهای نظامی به گفته سردار حاجی‌زاده در شرایط سه-سه بوده‌اند، چرا فرودگاه‌ها به شکلی کاملا عادی به فعالیت خود ادامه داده‌اند؟
ثالثا؛ سردار حاجی‌زاده در سخنان خود اشاره کرده است که (اپراتور) اظهار می‌کند که «ما چندین بار درخواست کردیم که فضای کشور از پروازها متوقف شود و به اصطلاح (CLEAR) شود که در شرایط سه-سه طبیعی است که درخواست شود.» این طبیعی است که اپراتور نمی‌تواند در شرایط حساس منتظر یک تصمیم طولانی بماند اما طبیعی نیست که پیام او به فرودگاه نرسیده باشد. باید روشن شود که چه نقصی سبب شده تا ارتباط اپراتور با نهادهای ذیربط به سرانجام نرسد.
رابعا؛ به گمان نگارنده اجرایی‌شدن دستور رهبر انقلاب برای جلوگیری از تکرار این حوادث؛ پیش‌زمینه‌هایی دارد که برخی از آن‌ها را می‌توان در سوالات فوق‌الذکر و پاسخ احتمالی مسئولان یافت. رفع نقص در سیستم اطلاع‌رسانی نهادهای مسئول هم باید برطرف شود تا اعتبار رسانه‌های رسمی زیر سوال نرود. به خاطر بیاوریم که با وجود گذشت چندین‌روز از ضربه سنگین سپاه به پایگاه عین‌الاسد، هنوز تصویر روشنی از ابعاد این حمله از سوی رسانه‌های آمریکایی به مخاطبان ارائه نشده است؛ فارغ از مسأله پرده‌پوشی این رسانه‌ها، شیوه اطلاع‌رسانی آن‌ها در خصوص عین‌الاسد، تسلط آن‌ها بر فضای رسانه را آشکار می‌کند؛ در مقابل ما چگونه عمل می‌کنیم؟
خامسا؛ هرج‌و‌مرج‌طلبی و آشوب، راه‌حل نیست و گره‌ها کورتر می‌کند. این چیزی نیست که مردم ما از آن اطلاع نداشته باشند. جای شگفتی از گروه‌های به اصطلاح مرجع نظیر هنرمندان و سیاسیون است که به جای کمک به آرامش کشور، بر آتش اندوه مردم، بنزین خشم بریزند و فضا را ملتهب‌تر کنند. هیچ‌کس –تأکید می‌شود هیچ‌کس- از تضعیف نیروهای نظامی کشورش سود نمی‌برد!
در پایان بار دیگر این تأکید را ضروری می‌دانیم که سخن گفتن از این حادثه نیازمند اطلاعات تخصصی است؛ گمانه‌زنی‌های از سر بی‌اطلاعی فارغ از آن که به لحاظ علمی فاقد ارزش هستند، فضای اظهارنظرها را مشوش‌تر از آن‌چه که هست، می‌کنند! قدری صبوری لازم است! شاید در آینده ابعادی از این حادثه روشن شود که سمت‌وسوی اظهارنظرها را دگرگون کند. والسلام!
انتهای پیام/
ساعاتی بعد، رهبر معظم انقلاب با صدور پیامی اشاره کردند:«لازم می‌دانم...مراقبت و پیگیری‌های لازم برای عدم تکرار چنین سانحه‌ای را از مدیران و مقامات ذیربط مطالبه نمایم.»
در ساعات گذشته از اعلام آن خبر و صدور این پیام‌ها و بیانیه‌ها، فرضیه‌های پرشماری درباره علل وقوع این حادثه مطرح شده است که شایسته تأمل هستند. واقعیت آن است که این مسأله به لحاظ تخصصی فراتر از حد چت‌های شخصی در گروه‌های تلگرامی است و باید منتظر ماند تا صاحب‌نظران درباره چند و چون بروز این حادثه اعلام‌نظر کنند؛ اما به نظر می‌رسد که پرسش‌هایی چند همچنان مجال طرح دارند و مسئولان امر باید به این پرسش‌ها بیندیشند و افکار عمومی را در این ارتباط روشن سازند.
اولا؛ نگارنده این سطور بر این باور است که تأخیر منطقی در اعلام علت حادثه توجیه‌پذیر است، چراکه چند و چون حادثه باید به دقت مورد بررسی قرار می‌گرفت؛ اما نمی‌توان از تشتت در اطلاع‌رسانی در این خصوص درس نگرفت. بهترین راهبرد در چنین شرایطی، هماهنگی صدر تا ذیل مسئولان برای پرهیز از اظهارنظر و حتی رد شتاب‌زده فرضیه‌هاست ولو این که فرضیه‌ها دور از ذهن به نظر برسند. لازم بود تمامی مسئولان و کارشناسان، همگان را به صبر تا زمان تکمیل تحقیقات و اعلام‌نظر رسمی مسئولان اصلی ماجرا فرامی‌خواندند؛ اتفاقی که نیفتاد و به اعتماد عمومی خدشه وارد کرد.
ثانیا؛ نقش شورای عالی امنیت ملی در وقایع اخیر چنان‌که باید و شاید دیده نشد. مسئولان نظامی اعلام می‌کنند که در شب حادثه کشور در شرایط جنگی بوده است. با این حساب باید پرسید چرا شورای عالی امنیت ملی این «شرایط جنگی» را به تمامی ارگان‌های کشور اعلام نکرده بود؟ اگر شرایط، توسط شورای عالی امنیت ملی جنگی اعلام می‌شد، آیا پروازهای مسافری انجام می‌شد؟
ناهمگونی سطح آمادگی نیروهای مسلح و مثلا فرودگاه‌ها را نمی‌توان به سادگی توجیه کرد. باید روشن شود که در شرایطی که نیروهای نظامی به گفته سردار حاجی‌زاده در شرایط سه-سه بوده‌اند، چرا فرودگاه‌ها به شکلی کاملا عادی به فعالیت خود ادامه داده‌اند؟
ثالثا؛ سردار حاجی‌زاده در سخنان خود اشاره کرده است که (اپراتور) اظهار می‌کند که «ما چندین بار درخواست کردیم که فضای کشور از پروازها متوقف شود و به اصطلاح (CLEAR) شود که در شرایط سه-سه طبیعی است که درخواست شود.» این طبیعی است که اپراتور نمی‌تواند در شرایط حساس منتظر یک تصمیم طولانی بماند اما طبیعی نیست که پیام او به فرودگاه نرسیده باشد. باید روشن شود که چه نقصی سبب شده تا ارتباط اپراتور با نهادهای ذیربط به سرانجام نرسد.
رابعا؛ به گمان نگارنده اجرایی‌شدن دستور رهبر انقلاب برای جلوگیری از تکرار این حوادث؛ پیش‌زمینه‌هایی دارد که برخی از آن‌ها را می‌توان در سوالات فوق‌الذکر و پاسخ احتمالی مسئولان یافت. رفع نقص در سیستم اطلاع‌رسانی نهادهای مسئول هم باید برطرف شود تا اعتبار رسانه‌های رسمی زیر سوال نرود. به خاطر بیاوریم که با وجود گذشت چندین‌روز از ضربه سنگین سپاه به پایگاه عین‌الاسد، هنوز تصویر روشنی از ابعاد این حمله از سوی رسانه‌های آمریکایی به مخاطبان ارائه نشده است؛ فارغ از مسأله پرده‌پوشی این رسانه‌ها، شیوه اطلاع‌رسانی آن‌ها در خصوص عین‌الاسد، تسلط آن‌ها بر فضای رسانه را آشکار می‌کند؛ در مقابل ما چگونه عمل می‌کنیم؟
خامسا؛ هرج‌و‌مرج‌طلبی و آشوب، راه‌حل نیست و گره‌ها کورتر می‌کند. این چیزی نیست که مردم ما از آن اطلاع نداشته باشند. جای شگفتی از گروه‌های به اصطلاح مرجع نظیر هنرمندان و سیاسیون است که به جای کمک به آرامش کشور، بر آتش اندوه مردم، بنزین خشم بریزند و فضا را ملتهب‌تر کنند. هیچ‌کس –تأکید می‌شود هیچ‌کس- از تضعیف نیروهای نظامی کشورش سود نمی‌برد!
در پایان بار دیگر این تأکید را ضروری می‌دانیم که سخن گفتن از این حادثه نیازمند اطلاعات تخصصی است؛ گمانه‌زنی‌های از سر بی‌اطلاعی فارغ از آن که به لحاظ علمی فاقد ارزش هستند، فضای اظهارنظرها را مشوش‌تر از آن‌چه که هست، می‌کنند! قدری صبوری لازم است! شاید در آینده ابعادی از این حادثه روشن شود که سمت‌وسوی اظهارنظرها را دگرگون کند. والسلام!
انتهای پیام/
ساعاتی بعد، رهبر معظم انقلاب با صدور پیامی اشاره کردند:«لازم می‌دانم...مراقبت و پیگیری‌های لازم برای عدم تکرار چنین سانحه‌ای را از مدیران و مقامات ذیربط مطالبه نمایم.»
در ساعات گذشته از اعلام آن خبر و صدور این پیام‌ها و بیانیه‌ها، فرضیه‌های پرشماری درباره علل وقوع این حادثه مطرح شده است که شایسته تأمل هستند. واقعیت آن است که این مسأله به لحاظ تخصصی فراتر از حد چت‌های شخصی در گروه‌های تلگرامی است و باید منتظر ماند تا صاحب‌نظران درباره چند و چون بروز این حادثه اعلام‌نظر کنند؛ اما به نظر می‌رسد که پرسش‌هایی چند همچنان مجال طرح دارند و مسئولان امر باید به این پرسش‌ها بیندیشند و افکار عمومی را در این ارتباط روشن سازند.
اولا؛ نگارنده این سطور بر این باور است که تأخیر منطقی در اعلام علت حادثه توجیه‌پذیر است، چراکه چند و چون حادثه باید به دقت مورد بررسی قرار می‌گرفت؛ اما نمی‌توان از تشتت در اطلاع‌رسانی در این خصوص درس نگرفت. بهترین راهبرد در چنین شرایطی، هماهنگی صدر تا ذیل مسئولان برای پرهیز از اظهارنظر و حتی رد شتاب‌زده فرضیه‌هاست ولو این که فرضیه‌ها دور از ذهن به نظر برسند. لازم بود تمامی مسئولان و کارشناسان، همگان را به صبر تا زمان تکمیل تحقیقات و اعلام‌نظر رسمی مسئولان اصلی ماجرا فرامی‌خواندند؛ اتفاقی که نیفتاد و به اعتماد عمومی خدشه وارد کرد.
ثانیا؛ نقش شورای عالی امنیت ملی در وقایع اخیر چنان‌که باید و شاید دیده نشد. مسئولان نظامی اعلام می‌کنند که در شب حادثه کشور در شرایط جنگی بوده است. با این حساب باید پرسید چرا شورای عالی امنیت ملی این «شرایط جنگی» را به تمامی ارگان‌های کشور اعلام نکرده بود؟ اگر شرایط، توسط شورای عالی امنیت ملی جنگی اعلام می‌شد، آیا پروازهای مسافری انجام می‌شد؟
ناهمگونی سطح آمادگی نیروهای مسلح و مثلا فرودگاه‌ها را نمی‌توان به سادگی توجیه کرد. باید روشن شود که در شرایطی که نیروهای نظامی به گفته سردار حاجی‌زاده در شرایط سه-سه بوده‌اند، چرا فرودگاه‌ها به شکلی کاملا عادی به فعالیت خود ادامه داده‌اند؟
ثالثا؛ سردار حاجی‌زاده در سخنان خود اشاره کرده است که (اپراتور) اظهار می‌کند که «ما چندین بار درخواست کردیم که فضای کشور از پروازها متوقف شود و به اصطلاح (CLEAR) شود که در شرایط سه-سه طبیعی است که درخواست شود.» این طبیعی است که اپراتور نمی‌تواند در شرایط حساس منتظر یک تصمیم طولانی بماند اما طبیعی نیست که پیام او به فرودگاه نرسیده باشد. باید روشن شود که چه نقصی سبب شده تا ارتباط اپراتور با نهادهای ذیربط به سرانجام نرسد.
رابعا؛ به گمان نگارنده اجرایی‌شدن دستور رهبر انقلاب برای جلوگیری از تکرار این حوادث؛ پیش‌زمینه‌هایی دارد که برخی از آن‌ها را می‌توان در سوالات فوق‌الذکر و پاسخ احتمالی مسئولان یافت. رفع نقص در سیستم اطلاع‌رسانی نهادهای مسئول هم باید برطرف شود تا اعتبار رسانه‌های رسمی زیر سوال نرود. به خاطر بیاوریم که با وجود گذشت چندین‌روز از ضربه سنگین سپاه به پایگاه عین‌الاسد، هنوز تصویر روشنی از ابعاد این حمله از سوی رسانه‌های آمریکایی به مخاطبان ارائه نشده است؛ فارغ از مسأله پرده‌پوشی این رسانه‌ها، شیوه اطلاع‌رسانی آن‌ها در خصوص عین‌الاسد، تسلط آن‌ها بر فضای رسانه را آشکار می‌کند؛ در مقابل ما چگونه عمل می‌کنیم؟
خامسا؛ هرج‌و‌مرج‌طلبی و آشوب، راه‌حل نیست و گره‌ها کورتر می‌کند. این چیزی نیست که مردم ما از آن اطلاع نداشته باشند. جای شگفتی از گروه‌های به اصطلاح مرجع نظیر هنرمندان و سیاسیون است که به جای کمک به آرامش کشور، بر آتش اندوه مردم، بنزین خشم بریزند و فضا را ملتهب‌تر کنند. هیچ‌کس –تأکید می‌شود هیچ‌کس- از تضعیف نیروهای نظامی کشورش سود نمی‌برد!
در پایان بار دیگر این تأکید را ضروری می‌دانیم که سخن گفتن از این حادثه نیازمند اطلاعات تخصصی است؛ گمانه‌زنی‌های از سر بی‌اطلاعی فارغ از آن که به لحاظ علمی فاقد ارزش هستند، فضای اظهارنظرها را مشوش‌تر از آن‌چه که هست، می‌کنند! قدری صبوری لازم است! شاید در آینده ابعادی از این حادثه روشن شود که سمت‌وسوی اظهارنظرها را دگرگون کند. والسلام!
انتهای پیام/
ساعاتی بعد، رهبر معظم انقلاب با صدور پیامی اشاره کردند:«لازم می‌دانم...مراقبت و پیگیری‌های لازم برای عدم تکرار چنین سانحه‌ای را از مدیران و مقامات ذیربط مطالبه نمایم.»
,در ساعات گذشته از اعلام آن خبر و صدور این پیام‌ها و بیانیه‌ها، فرضیه‌های پرشماری درباره علل وقوع این حادثه مطرح شده است که شایسته تأمل هستند. واقعیت آن است که این مسأله به لحاظ تخصصی فراتر از حد چت‌های شخصی در گروه‌های تلگرامی است و باید منتظر ماند تا صاحب‌نظران درباره چند و چون بروز این حادثه اعلام‌نظر کنند؛ اما به نظر می‌رسد که پرسش‌هایی چند همچنان مجال طرح دارند و مسئولان امر باید به این پرسش‌ها بیندیشند و افکار عمومی را در این ارتباط روشن سازند.
,اولا؛ نگارنده این سطور بر این باور است که تأخیر منطقی در اعلام علت حادثه توجیه‌پذیر است، چراکه چند و چون حادثه باید به دقت مورد بررسی قرار می‌گرفت؛ اما نمی‌توان از تشتت در اطلاع‌رسانی در این خصوص درس نگرفت. بهترین راهبرد در چنین شرایطی، هماهنگی صدر تا ذیل مسئولان برای پرهیز از اظهارنظر و حتی رد شتاب‌زده فرضیه‌هاست ولو این که فرضیه‌ها دور از ذهن به نظر برسند. لازم بود تمامی مسئولان و کارشناسان، همگان را به صبر تا زمان تکمیل تحقیقات و اعلام‌نظر رسمی مسئولان اصلی ماجرا فرامی‌خواندند؛ اتفاقی که نیفتاد و به اعتماد عمومی خدشه وارد کرد.
,ثانیا؛ نقش شورای عالی امنیت ملی در وقایع اخیر چنان‌که باید و شاید دیده نشد. مسئولان نظامی اعلام می‌کنند که در شب حادثه کشور در شرایط جنگی بوده است. با این حساب باید پرسید چرا شورای عالی امنیت ملی این «شرایط جنگی» را به تمامی ارگان‌های کشور اعلام نکرده بود؟ اگر شرایط، توسط شورای عالی امنیت ملی جنگی اعلام می‌شد، آیا پروازهای مسافری انجام می‌شد؟
,ناهمگونی سطح آمادگی نیروهای مسلح و مثلا فرودگاه‌ها را نمی‌توان به سادگی توجیه کرد. باید روشن شود که در شرایطی که نیروهای نظامی به گفته سردار حاجی‌زاده در شرایط سه-سه بوده‌اند، چرا فرودگاه‌ها به شکلی کاملا عادی به فعالیت خود ادامه داده‌اند؟
,ثالثا؛ سردار حاجی‌زاده در سخنان خود اشاره کرده است که (اپراتور) اظهار می‌کند که «ما چندین بار درخواست کردیم که فضای کشور از پروازها متوقف شود و به اصطلاح (CLEAR) شود که در شرایط سه-سه طبیعی است که درخواست شود.» این طبیعی است که اپراتور نمی‌تواند در شرایط حساس منتظر یک تصمیم طولانی بماند اما طبیعی نیست که پیام او به فرودگاه نرسیده باشد. باید روشن شود که چه نقصی سبب شده تا ارتباط اپراتور با نهادهای ذیربط به سرانجام نرسد.
,رابعا؛ به گمان نگارنده اجرایی‌شدن دستور رهبر انقلاب برای جلوگیری از تکرار این حوادث؛ پیش‌زمینه‌هایی دارد که برخی از آن‌ها را می‌توان در سوالات فوق‌الذکر و پاسخ احتمالی مسئولان یافت. رفع نقص در سیستم اطلاع‌رسانی نهادهای مسئول هم باید برطرف شود تا اعتبار رسانه‌های رسمی زیر سوال نرود. به خاطر بیاوریم که با وجود گذشت چندین‌روز از ضربه سنگین سپاه به پایگاه عین‌الاسد، هنوز تصویر روشنی از ابعاد این حمله از سوی رسانه‌های آمریکایی به مخاطبان ارائه نشده است؛ فارغ از مسأله پرده‌پوشی این رسانه‌ها، شیوه اطلاع‌رسانی آن‌ها در خصوص عین‌الاسد، تسلط آن‌ها بر فضای رسانه را آشکار می‌کند؛ در مقابل ما چگونه عمل می‌کنیم؟
,خامسا؛ هرج‌و‌مرج‌طلبی و آشوب، راه‌حل نیست و گره‌ها کورتر می‌کند. این چیزی نیست که مردم ما از آن اطلاع نداشته باشند. جای شگفتی از گروه‌های به اصطلاح مرجع نظیر هنرمندان و سیاسیون است که به جای کمک به آرامش کشور، بر آتش اندوه مردم، بنزین خشم بریزند و فضا را ملتهب‌تر کنند. هیچ‌کس –تأکید می‌شود هیچ‌کس- از تضعیف نیروهای نظامی کشورش سود نمی‌برد!
,در پایان بار دیگر این تأکید را ضروری می‌دانیم که سخن گفتن از این حادثه نیازمند اطلاعات تخصصی است؛ گمانه‌زنی‌های از سر بی‌اطلاعی فارغ از آن که به لحاظ علمی فاقد ارزش هستند، فضای اظهارنظرها را مشوش‌تر از آن‌چه که هست، می‌کنند! قدری صبوری لازم است! شاید در آینده ابعادی از این حادثه روشن شود که سمت‌وسوی اظهارنظرها را دگرگون کند. والسلام!
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه