وقتی جهان معجزه قرن را می بیند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دیارآفتاب؛ آنان که به دنبال معجزه می گردند، بد نیست که نگاهی به اطرافشان بی اندازند تا معجزه قرن را دریابند. آیا این ورود به عمق قلوب مردمان معجزه نیست؟ نعوذ بالله آیا این شور و شعور میلیونی و جهانی کم از معجزه ید بیضایی موسی(ع) و خنکای آتش ابراهیم(ع) و دم مسیحایی عیسی (ع) دارد؟ امروز حاج قاسم، ملتی که نه، امتی که نه، جهانی را شور بخشیده است، زنده کرده است، جهانی را به حرکت در آورده؛  آنان که نام این را معجزه نمی گذارند، چه می گذارند؟

این جا اولین بار است که در تاریخ مدرن، در عصر رسانه ها، دوربین ها و تلویزیون ها و شبکه های ماهواره ای و تصاویر هوایی و زمینی از معجزه جا مانده اند. بشر پیشرفته ناتوان از به نمایش گذاشتن معجزه ای الهی است! مستاصل است که چه بنویسد و چه را به نمایش بگذارد. بشرِ مدعی و خود محور امروز فقط نشسته است و می نگرد که چگونه آیات الهی بر خیابان های شهرها خودنمایی می‌کنند و پیش می روند تا بفهمانند « لا یُمْکِنُ الْفِرارُ مِنْ حُکُومَتِکَ»، پیش می روند تا بفهمانند هر چه هست در اختیار خداست و آنان که ترس از او داشته باشند، جز او کسی بر آنها مسلط نخواهد بود.

آنان که معجزه را در کتب آسمانی و تاریخی دنبال می کنند نگاهی به اطراف خود داشته باشند، اینجا، در خیابان های ایران، معجزه رخ داده است. امروز بار دیگر فرعونیان تاریخ، انگشت به دهان مانده‌اند اما هنوز هم نمی پذیرند و نمی خواهند ایمان آورند؛ نمی خواهند بپذیرند که « یَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ» و بپذیرند که حاج قاسم دست خدا بر زمین بود که آن چنان محکم، آنان را در سیاست هایشان زمین گیر کرد. گویا دوباره همان طور که عصای موسی(ع) فرعونیان را در دریا گرفتار کرد حاج قاسم آمریکا را در خون خود غرق ساخت.  

اصلا حاج قاسم مردی از مردان خداست که آیات قرآن را ترجمه ای مصور می کند. او مصداق بارز « مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا...» است؛ او مصداق بارز «... تُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ...» است او مصداق بارز همه کربلاست؛ اصلا حاج قاسم قرآن ناطق و مصحف را، هر دو با هم مصور است. هم روضه را مصور می کند و هم اثباتی بر کلام وحی است.

این بزرگ شاگرد مکتب امام روح الله و بزرگ سرباز مکتب امام سید علی با بهترین نمره کلاس درس را ترک می کند تا فرمانده نیز پشت سرش بگرید. حتی اگر خمینی هم بود، می گریست و می گفت: «بکشید ما را؛ ملت ما بیدارتر می شود». شاید ماجرا برعکس شده است و هر معلمی آرزو به داشتن چنین شاگردی دارد و استاد غبطه خوران شاگرد را می نگرد و حال، استاد هم آرزوی شهادت می کند.

این جا دیگر مرگ بر آمریکا یک شعار نیست بلکه همه ی حاضران تمام خودشان را فریاد می زنند. تمام آن چه در درون قلبشان غلیان و جریان دارد. این جا، غضب، چندین میلیون نفر را گرفته است. غضبی ایمانی، غضبی مقدس، چرا که حاج قاسم غضبش را هم از خدا می گرفت و حالا هر کس از قدح او جام می ای بر می دارد.

حاج قاسم ملی‌گرایی را از درون دین داری اش بیرون می کشید. حاج قاسم مصداق بارز «حب الوطن من الایمان» بود و هست. حبش برآمده از سر منشا اصیل الهی و در ترجمه مصور  « رُحَمَاءُ بَیْنَهُمْ» و غضبش که برآمده از « أَشِدَّاءُ عَلَى الْکُفَّارِ» بود.

چه بنویسیم که قلم هم ناتوان از توصیف است. قلم که خود آفریده عشق است چگونه می خواهد از عشق بنویسد و مگرنه اینکه حاج قاسم چیزی جز عشق نیست... پس ما که رسم عشق و اخلاص و قیام لله نمی دانیم چه بنویسیم...

انتهای پیام/