گفتگو با زوج عکاس خبری: تفاوت بین عکاسی خبری و هنری، از زمین تا آسمان است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، مردادماه همیشه بهانه خوبی است که سراغ هم صنف هایمان برویم و این بار از حال و روز خودشان خبر بگیریم.۱۷ مرداد به نام روز خبرنگار نامگذاری شده است، روزی که همه می دانند که چه سختی هایی این شغل دارد اما باز هم تحمل می کنند و می مانند و در کنار خبرنگاران به راستی اگر عکاسان خبری از لنز دوربینشان صحنه ها را به نمایش نگذارند، چه متن هایی که مفهوم پیدا نخواهد کرد.

خبرنگاری از حرفه هاییست که تقریبا همه عرصه های زندگی را پوشش می دهد و هر لحظه زندگی، می تواند سوژه ای ناب و جذاب باشد؛ مخصوصا اگر این سوژه توسط خود عکاس رقم خورده باشد و خبرنگار، خودش موضوع یک تیتر و خبر شود.

امسال شاید روز خبرنگار برای خبرنگاران کُردستان چیز زیبایی را رقم زد،  چرا که شاهد مراسم نامزدی دو عکاس خبری بود که می خواهند زندگیشان را آغاز کنند.

الهام امی و بختیار صمدی که هر دو از عکاسان خبری خبرگزاری فارس بودند در گفتگو با خبرنگار ما از فراز و نشیب های این شغل می گویند؛

وقتی از نحوه آشنایی شان و شکل گیری ازدواجشان می پرسم هردو سر شوخی را باز می کنند. الهام امی با خنده می گوید: «آقای صمدی عکاسی خوب من را دید و به خاطر من همه تلاشش را کرد که وارد عرصه ی عکاسی شوم هر چند هر دو عاشق این حرفه هستیم"

وی ادامه می دهد: هر دو متولد سال 71 هستیم اما من 20 سال سن داشتم که وارد رشته ی عکاسی شدم به دلیل علاقه ی خاصی که به این حرفه داشتیم در شهریور ماه 95 عکاس خبری شدم و تا به الان در این زمینه در حال فعالیت هستم.

خانم امی از آشناییشان برایمان می گوید: که چون چند سال با هم همکار بودیم و آشنایی با هم داشتیم یک روز بعد از یک برنامه ی خبری از بنده خواستگاری کردند و  بعد از اینکه فهمیدیم که اشتراکات مثبتی داریم جواب مثبت را به ایشان دادم چرا که به نظر من در امر ازدواج نباید سخت گیری زیادی داشت هر چند که ممکن است سختی هایی داشته باشد اما در کنار هم بالطبع شیرینی خود را نیز دارد و ما هم با توجه به وجه اشتراک هایی که با هم داشتیم تصمیم گرفتیم که زندگی دو نفره ای رو با عشق شروع کنیم و با هم زندگی مشترک رو بسازیم هر چند حقیقتا عکاسی خبری به تنهایی کفاف زندگی مشترک و این اوضاع اقتصادی را نمی دهد اما در کنار عکاسی خبری، عکاسی آتلیه ای هم انجام خواهیم داد.

صمدی که با خنده و با عشق به همسرش نگاه می کند و به حرف هایش گوش می دهد می گوید: به هیچ وجه امکان نداشت کس دیگری شغل من را قبول کند. فقط یک همکار که خودش به سختی های کار آشناست این شغل را قبول کرد. خب ما هردو از عکاس خبری هستیم و ممکن است به خاطر برنامه و کارهایمان تا دیر وقت و حتی یک دور روز در منزل نباشیم، کار عکاسی خیلی سخت و پرفشار است اما آدم را به خودش معتاد می کند. ما تمام این سختی ها را به خاطر زندگیمان تحمل می کنیم و حاصلش هرچیزی باشد برای استحکام زندگیمان است.

وی از تفاوت های عکاسی خبری با خبرنگاری برایمان می گوید که؛ خبرنگار با قلم و روحیاتی که دارد ذهن خود را به روی کاغذ می اورد اما یک عکاسی خبری با یک عکس میتواند صدها صفحه خبر رو به زبان بیاورد و حتی بسیاری از عکاسان با یک فریم عکس در دنیا به شهرت رسیدند مانند عکاسان جنگ.
این زوج عکاسی خبری ادامه دادند؛ نکته ای که قابل توجه این است که که واقعا این شغل عشق و علاقه و جرات و جسارت میخواهد.

 چرا که ما در گرما و سرما و سختی های زیادی کار کردیم و این ها همچنان در انتظارمان است ولی بخاطر علاقه به شغلمان آن  را همیشه ادامه خواهیم داد.

امی در ادامه این گفتگو به بیان خاطرات تلخ و شیرین عکاسی خود پرداخت و گفت: خاطرات خبری تلخ و شیرین بسیاری دارم از جمله تحمل سردی ها و گرمی های طاقت فرسای زمستان و تابستان ، خراب شدن ماشین خبرنگاران در بین راه در آفتاب سوزان تا برداشت انار در هورامان و برگزاری تئاترهای خیابانی شهرستان مریوان .

ولیکن خاطره ای که همیشه با من می ماند تعیین سرنوشت زندگی و آینده ام بود که براساس شغلم رقم خورد که خود شیرین ترین خاطره از دوران رسالت خبری ام می باشد.

وی با تاکید بر اینکه ژانر خبری و ژانر هنری با هم تفاوت دارند، افزود: در بخش هنری عکاس می تواند و وقت دارد تفکر کند و به سوژه بپردازد، این درحالی است که برای ژانر خبری باید در لحظه تصمیم گیری کرد و تفاوت بین عکاسی خبری و هنری، از زمین تا آسمان است.

این دوعکاس جوان مدتهاست که لنز دوربین را به سوی سوژه های خاص می برند تا شاید بتواند با زبان عکس به همه بگوید می‌توانیم  افرادی را در فقر و گرفتاری و منجلاب هستند را نجات دهیم.

این  دو زوج جوان می گویند: در عکاسی به دنبال تشابه‌ها هستیم نه تفاوت‌ها، زیرا شباهت‌ها و دردهای مشترک سبب می‌شود تا لنز دوربین‌ خود را با احترام و عشق به سمت شان بالا ببرم. به همین دلیل بدون هیچ گونه قضاوتی صادقانه و عاشقانه درگیر سوژه هایمان می‌شویم. برخورد و رفتار ما با انسان ها همانند یک دوست قدیمی است و این تفکر سبب نزدیکی بیشتر ما با سوژه‌هایمان شده است.

انتهای پیام/