کودک؛ آغازگر یک زندگی شاد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ارس تبار،کودک ، آغازگر یک زندگی شاد و ادامه دهنده نسل انسان بعد از خود است. در واقع زندگی طبیعی آدمی با تولد نوزاد انسان آغاز می شود و دوره های مختلفی که کودک طی می کند تا به مرحله غایی یک حیات موفق بیانجامد.اما برای رسیدن به این به اصطلاح حیات یا زندگی موفق، آدمی باید تمام سعی و تلاشش را به کار گیرد و در این راه از هیچ اندیشه و راهکاری فرو گذار نباشد. در این عصر نوین با تمام تکنولوژی های پیشرفته ای که انسان نوین بدان دسته یافته است دانشمندان این عرصه دریافته اند که برای اینکه بتوانند یک جامعه قوی و سالم همراه با اندیشه ای قوی را پی ریزی نمایند باید از کودکان شروع کنند و با تغذیه سالم کودک، جامعه سالم را پدید آورند و با تلاش برای آموزش و پرورش کودکان در سنین قبل از 6 سالگی جامعه ای با قوای فکری بالا پدید آورند تا بتوانند در آینده نسلی نوین و سالم داشته باشند.

اما این در حالی است که کودکان ما امروز فاصله ی خیلی زیادی با کودکی خود ما دارند. فاصله ای که روز به روز عمیقتر می شود و بازی ها و تفریحات دوران کودکی ما در نظر ایشان بسیار قدیمی و به درد نخور تلقی می شود و در واقع خود ما نقش بسیار مهمی در این اندیشه ایشان داریم. ما با در اختیار گذاشتن تبلت و لپ تاپ و گوشی همراه و بازی های پلی استیشن و... به کودکانمان و استفاده بی مورد و زیاد ایشان و کنترل نکردنشان آنها را از خودمان دورتر و دورتر می کنیم و لذت بازی های جمعی و فیزیکی را از آنها می گیریم و به خاطر اینکه خودمان فرصت بیشتری برای استراحت و تفریح داشته باشیم کودکانمان را از داشتن یک بازی سالم و فکری و فیزیکی محروم می کنیم و هر وقت هم که می خواهیم با ایشان حرف بزنیم با عملکرد ناجور از طرف آنها روبرو می شویم و این حاصل تربیت به اصطلاح تکنولوژی ما است و امروز وقتی که تأثیر تمام بازی های کامپیوتری و ... را در زندگی فرزندانمان مشاهده می کنیم با خود می گوئیم که کجای کار را اشتباه کرده ایم؟!

در حالی که تنها اشتباه ما وقت نگذاشتن به کودکانمان است . ما باید منهای هر کاری که خودمان داریم چند ساعتی را هم  برای بودن و بازی کردن و حرف زدن با کودکانمان داشته باشیم تا خدایی نکرده محبت نکردن ما به آنان عقده ای برای آینده اشان نباشد و حسرت نوازش ما را در دلشان نداشته باشند.

کودکان ما مینیاتور بزرگسالی ما نیستند. آنان خودشان انسان هایی به غیر از ما هستند. انسان هایی دارای هوش و ذکاوت و خلاقیت که تنها نیاز به آموزش و پرورش مناسب ما دارند. نیاز به راهنمائی در مسیر زندگی و نیاز به بازی و تفریح با ما  و در نهایت نیاز به نوازش ما در تمام مراحل کودکی ؛ و این گذشته از آن که یک وظیفه است، یک راهکار مناسب برای رساندن کودک به اعتماد به نفس و تبدیل شدن به یک آدم مستقل و متکی به خود و قوی در آینده خواهد بود. پس هر حرکت مثبت کودکمان را تشویق کنیم و کارهای منفی کودکمان را زود ببخشیم و راهنمائی اش کنیم و خیلی کم از تنبیه استفاده کنیم که تنبیه در دوران کودکی از کودکمان انسانی ضعیف النفس در آینده خواهد ساخت. کودکمان را جدی بگیریم و به خواسته هایش احترام بگذاریم و به او زور نگوئیم و به هیچ وجه به زور به او آموزش ندهیم ، به زور غذا نخورانیم و به زور کارهایی را که دوست ندارد به او تحمیل نکنیم. آموزش و پرورش کودکانمان از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است بهترین آموزش به کودکمان، رفتارهای خودمان است. پس بکوشیم تا الگوی مناسبی برای کودکان عزیزمان باشیم که آنها آینده را خواهند ساخت.

انتهای پیام/پ