به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از راه آرمان؛ تیرماه 1367 است؛ 8 سال از آغاز تجاوز عراق به خاک ایران می گذرد، قطعنامه 598 صادر می شود؛ پیر جماران قطعنامه را پذیرفته و می گوید:"قبول این مساله برای من از زهر کشنده تر است ولی راضی به رضای خدایم و برای رضایت او این جرعه را نوشیدم".
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, راه آرمان,اما دشمن بدعهد زیر میز مذاکره زد و بعد از قبول قطعنامه در 31 تیرماه به خاک ایران حمله کرد؛ حمله در دو محور منطقه جنوب و جبهه های میانی و غرب بود اما ضدحملات موفق ایران، ارتش عراق را مجبور به عقب نشینی کرد ولی این پایان راه نبود، این بار سازمان منافقین به کمک ارتش عراق آمد؛ منافقین در اتاق فکرهایشان پیش بینی کرده بودند تنها در صورتی جمهوری اسلامی قطعنامه را خواهد پذیرفت که به لحاظ سیاسی-نظامی و اقتصادی به بن بست کامل برسد، به عقیده آنان این اقدام به منزله فروپاشی نظام بود!
,منافقین به سرکردگی رجوی با این تفکر و با توهم پیروزی که به پشتوانه کنگره آمریکا شکل گرفته بود تصمیم به اجرای عملیات فروغ جاویدان گرفتند؛ مسعود رجوی معتقد بود به دلیل اینکه در عملیات چلچراغ بعد از تصرف مهران، شعار "امروز مهران، فردا تهران" را سر دادند، رژیم ایران ترسیده و به همین خاطر سریعا آتش بس را پذیرفته است!
,این توهم تا حدی بود که مروین دایملی نماینده کنگره آمریکا طی سخنانی گفت:"نباید دست از تلاش کشید، مطمئن باشید که با کمی صبر و تلاش بیشتر به زودی از مهران به تهران رژه خواهید رفت"
,از طرفی منافقین با تصور حمایت مردمی پا در راهی گذاشتند که نابودیشان را رقم زد؛ مسعود رجوی گمان می کرد به محض اینکه به شهرهای ایران بیاید مردم او را همراهی خواهند کرد جمهوری اسلامی سقوط می کند!
,نمی دانم این توهم داشتن جایگاه مردمی از کجا به ذهنشان خطور کرده بود؟ چطور می شود مردمی که سیل عظیمی از ترورها، انفجارات و اقدامات خرابکارانه در شهرهای مختلف ایران دیده بودند با این جنایتکاران همراه شوند؟!
,منافقین در کشتار و ترور هیچ حد و مرزی برای جنایاتشان قائل نبودند از به شهادت رساندن دختر سه ساله در ماهشهر تا ترور شخصیتهای بالا رتبه نظام؛ دیگر فقط آمار کشته ها ملاک ترور بود؛ نیروهای سازمان هدف ترورهای خود را فقط بر ایجاد وحشت عمومی متمرکز کرده بودند و معابر و مکانهای عمومی صحنه هنرنماییشان بود.
,و مسعود رجوی با کارنامه ای خونین و پرچمی سیاه؛ داعش گونه آرزوی برپایی حکومتی را داشت که با خاک گور پر شد.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه