راهیابی دختر توان یاب بیجاری به دانشکده ولیعصر تهران+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، معلولیت، واژه‌ای است که بیشتر در ذهن ما به معنای یک ناتوانی معنی می‌شود و می‌تواند مشکلاتی را برای فرد معلول ایجاد کند، اما معلولان سرتاسر دنیا، بارها این را به اثبات رسانده‌اند که معلولیت، محدودیت نیست.

بسیاری از افراد توان‌یاب با توجه به محدودیت های که دارند با پشتکار و همت بالای خود توانسته اند گوی سبقت را از افراد سالم بربایند و با چیره شدن بر مشکلات، زندگی آرامی برای خود رقم بزنند.

پریان هدایتی یکی از هزاران معلول جسمی و حرکتی است که در خانواده ای متوسط در شهر بیجار گروس دیده به جهان گشود بر خلاف 2 خواهر و یک برادر خود از معلولیت دست هایش رنج می برد اما این معلولیت اجازه نداد گام هایش سست شود و با تلاش و پشتکار توانست ادامه تحصیل بدهد و بعد از 6 سال که هیچ دانش آموز فنی و حرفه ای نتوانسته بود به دانشکده های تهران راه پیدا کند با کسب رتبه 122 موفق به قبولی در دانشکده ولیعصر تهران شد.

برای آشنایی بیشتر با این توان‌یاب عزیز در کتابخانه شهید مجات اللهی به گفتگو نشسته ایم که شما را به خواندن آن دعوت می کنم.

خودتان را برای خوانندگان ما معرفی بفرمائید؟

پریان هدایتی هستم متولد آبان سال 1378 ، دانشجوی رشته حسابداری بازرگانی در دانشکده فنی و حرفه ای دختران ولیعصر تهران در مقطع کاردانی.

از چه سنی دچار معلولیت شدید؟

معلولیت من از هنگام تولد با من همراه بود و به صورت مادرزادی دچار این مشکل شده ام ، غیر فعال بودن چند شاخک از رگ های عصبی در ناحیه هر دوست موجب شده که برخی اعمال و حرکت ها برایم دشوار و ناممکن شود.

با توجه به معلولیتی که داشتید محدودیتی برای ورود به مدرسه داشته اید؟

خیر سطح معلولیتم به گونه ای نبود که موجب تاخیر در زمان ورود به مدرسه برایم به وجود آورد و مانند سایر محصلین در زمان خود وارد مدرسه شدم.

با وجود محدودیت هایی که داشتید و محرومیت هایی که شامل حالتان میشد، تصمیم گرفتید ادامه تحصیل دهید، چه نیرو و انگیزه ای شما را به ادامه دادن سوق میداد ؟

بله من برای ادامه تحصیل هیچ مشکلی نداشتم هر چند محدودیت های داشتم و همچنان همراه من است ولی انگیزه ای که خانواده و معلمان به من می دادند و علاقه فراوانی که به ادامه تحصیل داشتم و یادگیری علم را دوست داشتم و همچنین برنامه و اهدافی که برای آینده خودم ترسیم کرده بودم موجب شد با تحمل مشکلات به تحصیلم ادامه بدهم.

منشا این انرژی با توجه به محدودیت های که دارید از کجا بود؟

این انرژی لطف و رحمتی است که خداوند متعال به من ارزانی داشته و با امید به خدا و کمک های اوست که توانستم با توجه به محدودیت هایم پیشرفت داشته باشم و خانواده ام هم همیشه پشتیبان من بوده اند و برای بهبود حال من از تلاشی دریغ نکرده اند.

آیا معلولیتتان در نحوه ورود به دانشگاه محدودیتی ایجاد نکرد؟

خیر، نگذاشتم که معلولیتم محدودیتی برایم به وجود بیاورد و مانع ورود به دانشگاه شود ، هر چند سخت بود اما با توکل بر خدا و تلاش و پشتکار خودم در کنکور سراسری فنی و حرفه ای شرکت کردم و رتبه 122 را کسب نمودم و در حال حاضر در دانشکده فنی و حرفه ای ولیعصر تهران مشغول تحصیل هستم.

مهمترین مشکلی که جامعه معلولین را تهدید می کند؟

مهمترین مشکل عدم اعتماد به نفس و نداشتن خودباوری و ناامیدی معلولان است که اگر معلول خود را باور داشته باشد و اعتماد به نفس نداشته باشد نمی تواند با روحیه ای سالم زندگی کند و موفق شود ، چون به هر حال دیگران به چشم دیگری به معلولین نگاه می کنند و باید کمبودهای زندگی آنان با تامین امکانات و شرایط رفاهی خوب برای ادامه زندگی پر شد تا بتوانند با دلخوشی زندگی کنند و کمبود ناراحتی را احساس نکنند.

در حال حاضر مهمترین دغدغه شما چیست؟

چند هفته دیگر امتحان کارشناسی فنی و حرفه ای دارم و تنها دغدغه ام این است که بتوانم قبولی دانشکده شریعتی تهران را به دست بیاورم و همچنین تامین آینده ام که بتوانم زندگی بدون تفاوت از دیگران داشته باشم و منبع درآمدی که سربار خانواده ام نباشم.

چه انتظاری از مسوولان دارید؟

مسوولان برای کمک به معلولان و برقراری رفاه آنها تلاش کنند زیرا برخی معلولان به علت شرایط نامناسبی که دارند قادر به حل و رفع پیش پا افتاده ترین مشکلات خودشان نیستند.همچنین در حال حاضر هیچ کمکی به طور مداوم و همیشگی و ماهانه به من که در کلان شهر تهران دانشجو هستم نمی شود زیرا شرایط زندگی دور از خانواده بسیار سخت است و هزینه بردار و امیدوارم این مصاحبه موجب گشایش مشکلم شود.

سخن پایانی شما؟

از والدینم به خاطر زحماتی که برایم می کشند بسیار سپاسگزارم و انیدوارم روزی برسد که دید جامعه نسبت به معلولان عوض شود و مسوولان با فراهم کردن شرایطی برای راحت زندگی کردن ما قدم بردارند.

انتهای پیام/