واکنش سلیمی نمین به طفره رفتن حجاریان از انجام مناظره

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ عباس سلیمی نمین مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران در پاسخ به سعید حجاریان از فعالان سیاسی اصلاح طلب، متنی را منتشر کرد.

ماجرا نیز از آنجا آغاز شد که سعید حجاریان در یادداشتی در روزنامه سازندگی، در خصوص تهدیدهای اخیر ترامپ و احتمال جنگ آمریکا علیه ایران مطالبی را منتشر کرده و جریان متبوع خود را تنها امکان برقراری شرایط صلح دانسته بود. عباس سلیمی نمین نیز در یادداشتی به این مطلب پاسخ داد و در پایان آن از حجاریان خواست تا مناظره قلمی را به همین شکل ادامه دهند.

حجاریان اما از ادامه مناظره قلمی طفره رفت و دلایلی را نیز برای این اقدام مطرح کرد که در ادامه آن را می خوانید:

جناب آقای سلیمی نمین

مرقومه شریفه منتشره در روزنامه سازندگی واصل شد؛ از حسن‌نظر شما سپاسگزارم. در یادداشت مزبور پیشنهاد مناظره با اینجانب را مطرح فرموده بودید البته مستحضرید مناظره آدابی دارد! اولین آنها تناظر میان مناظرین است. این را خدای ناکرده از این باب نمی‌گویم که خود را اجل از انجام مناظره‌ با شما می‌‌دانم؛ حضرتعالی واجد کمالات و سجایای فراوان هستید و این ناچیز خود را اخس از آن می‌داند که با چون شمایی هم‌آوردی کند.
مشکل جای دیگری‌ست. همانگونه که اطلاع دارید من دو عقده در لسان دارم که با دعای حضرت موسی نیز قابل رفع نیست. اول آنکه اختلال تکلم مانع از انجام هر نوع مناظره‌ می‌شود. دیگر آنکه در بسیاری از امور ناگزیر از خودسانسوری هستم تا مبادا خفیه‌نویسان دامن‌‌ام را بگیرند و کار به جای باریک بکشد! خوشبختانه شما از این دو مشکل بری هستید. اولا بحمدالله طلیق‌اللسان هستید و ثانیا محدویتی برای ابراز عقایدتان ندارید. لذا با کمال تأسف باید بگویم قادر نیستم دعوت شما را اجابت کنم.

طفره رفتن حجاریان از مناظره قلمی با سلیمی نمین موجب شد تا مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران نیز پاسخی به نکات مطرح شده از سوی حجاریان منتشر کند که در ادامه آن را می خوانید:

جناب آقاى سعید حجاریان

با سلام و تشکر از اظهار لطف و بزرگوارى شما نسبت به این کمترین حوزه قلم، از همین میزان عنایت و بیان ملاحظات قدردانم.
راستش دعوت به مناظره‌ی قلمى متأثر از پیامى بود که در اوایل روى کار آمدن آقاى ترامپ از سوى شما به واسطه یکى از خویشاوندانتان - که در جبهه اصولگرایان داراى وزانتى است - دریافت شد. دعوت به همگرایى و گفت وگو در برابر تشدید خصومت هاى دشمن موجب امیدوارى بود. افسوس که این مسرّت دوام چندانى نداشت و در فاصله کوتاهى رویکردتان به طور اساسى تغییر کرد.
اما در مورد "دو عقده در لسان" که کم سعادتى مرا موجب شده است باید معروض دارم که همواره براى شما دستیابى به سلامت کامل آرزو نموده‌ام و اکنون نیز شفاى عاجل برایتان از خداوند متعال مسئلت دارم. البته اجازه دهید از تجاهل العارف نمودنتان گله‌مند باشم. درخواست بنده ارتباطى با لکنت در کلامتان نداشت، بلکه به روانى قلمتان و پر کارى آن مرتبط است .
اما در مورد مشکل دوم تنها مى‌توانم آرزو کنم خفیه‌نویسى از دست آموزانتان را به امر شما بگمارند که از سعه صدر و وسعت نظر استاد بهره کافى و وافى برده باشد. ضمن این که ظاهرا خفیه نویسان به امور پنهان سیاست‌پیشگان مشغولند و نه به آنچه مکتوب مى‌شود و همگان از آن آگاه‌اند و بعضاً چو منى به نقد آن مى‌پردازند.
جناب آقاى حجاریان! شما از جمله کارآزمودگان برجسته عملیات روانى هستید- که مظلوم‌نمایى بخش ناچیزى از آن است- از این رو خواهشمندم از این توانمندى در مورد درخواستى که از سر دلسوزى و علاقمندى به خودتان و آحاد ملت بیان شده، بهره نبرید. فلذا مجدداً درخواست خود را تکرار مى‌کنم، زیرا معتقدم اگر بتوانیم از طریق بحثهاى مکتوب اندیشه‌محور به تعاریف واحدى در مورد موضوعات اساسى نایل آییم به نحو شایسته‌ترى از مصالح ملت پشتیبانى خواهیم کرد. ما هنوز فهم مشترکى از مقاومت آن هم در این شرایط نداریم. آیا این راهبردى که ملت ایران از ابتدای دهه چهل تا کنون در پیش گرفته اجتماعى است یا سیاسى؟ اگر اجتماعى است کشاندن آن به عرصه سیاست، آن هم سیاست ورزى معیوب به چه میزان زیانبار خواهد بود؟
طرح مسائلى از این قبیل مى‌تواند تقویت توان ملى را در پى داشته باشد. لذا امیدوارم ما نیز در این وادى نقشى -هر چند اندک- ایفا کنیم.
با تشکر - عباس سلیمى نمین
مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران