به اسم "دکل" آمدند و "نفت" را با جایش بردند!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از 8دی، در ایام ماه مبارک رمضان و در آستانه شب‌های قدر که مصادف با شب شهادت امام علی (ع) است مردی که کلامش نه تنها برای جامعه مسلمین بلکه برای تمامی جوامع بشریت نسخه مردم داری و حکومت داری است این در حالی است که در جامعه اسلامی ما منابعی غیر اسلامی مرجع می شود.

لبیرال ها و جامعه به انحطاط رفته غربی که همچون ماکیاولی با کتاب "پرنس" شاهان را به تغلب و دورویی با مردم دعوت می کنند و جالب آن است این شیوه را آن چنان تبلیغ کرده و می کنند که مسلمین و حتی اندیشمندان اسلامی با وجود "نهج البلاغه علی (ع)"، شیفته او می شوند و چون نمی شود سر سفر معاویه نشست و پشت علی (ع) نماز خواند این شده که در اداره امور جامعه می مانند.

الغرض چند سالی از هیاهوی و جنگ رسانه ای عده ای که منور الفکر بودن خود را به رخ آدم و خاتم کشیده و می کشند و شعار مبارزه با فساد اقتصادی شان گوش فلک را پر کرده، گم شدن " دکل نفتی" را پیراهن عثمان کرده و بر موج افکار عمومی سوار شدند تا خود و عوان و انصارشان بر اریکه قدرت بشیند و آنی کنند که ترکمن چای و ... به کشور نکرده باشد.

هر چند از اولم مشخص بود که بوی تعفن اختلاس و چپاول بیت المال از گور چه کسانی بلند می شود ولی متاسفانه یکی از مهم ترین اشکالات حکومت مردم سالار شاید آن باشد که خیلی ها عالم به زمان خود نیستند چرا که امام صادق (علیه السلام) فرمودند: اَلعالِمُ بِزَمانِهِ لا تَهجُمُ عَلَیهِ اللَّوابِسُ "کسى که به اوضاع زمان خود آگاه باشد، گرفتار هجوم اشتباهات نمى ‏شود. "(تحف العقول، ص ۳۵۶)

خیانت و و دست درازی به بیت المال از سوی آنانی باب شد که با شعار سازندگی و البت خصوصی سازی صنایع مادر این ملک را به ثمن بخث حراج کردند تا خود به تاراج ببرند.
بله! بوی اختلاس و به یغما بردن بیت المال از گوشه عبای انانی بلند می شودکه با " جرج سورس صیهونیست" نشستند و برای از پای در آوردن انقلاب مردم مظلوم هم قسم شدند.
همان هایی که در مجلس ششم تمام اسناد فعالیت های صلح آمیز هسته ای کشور را از تریبون خانه ملت فریاد زدند.

همان های که بعد آن حضور حدکثری ملت حوادث 88 را به کشور تحمیل کردند تا شهد شیرین حضور مردم به کام ملت و دلسوزان تلخ شود.
همان های که تمام دار و ندار مملکت را به چند لبخند غربی ها پیوند زدن تا نهایت چیزی جز "هیچ" نصیب ملت شود.
همان هایی که اطلاعات دانشمندان و جوانان دانشمند کشور را در اختیار صیهونیست ها قرار دادند تا فرزندی یتیم شود و همسر جوانی بیوه و عالِمی در خاک آرام گیرد.
همان های که بعد بتن ریختن بر قلب دانش این کشور، مجسمه آنان را باصد سکه پاداش گرفتند بعد معلوم شد که در خدمت اجانب اند!
از کرسنت و دادن گاز مجانی به دولت ترکیه و دست بوسی کویتی ها ، و.... سخن نگوییم بهتر است که تاریخ خود در این باره سخن ها فریاد خواهد زد!

البته چون هر چه حرف بزنیم حواله به دولت احمدی نژاد داده می شویم این قیاس را هم تقدیم آنان می کنم.

‏نسبتی که از دشمنی و کینه توزی برخی از اصلاح طلبان با دلسوزان انقلاب تعریف می کنند شبیه نسبتی است که نیروهای انقلاب در دو سال آخر با دولت احمدی‌نژاد تعریف کردند!
‏البته با یک تفاوت ماهوی که نیرو های انقلابی علت سرزنش احمدی نژاد را واگرایی احمدی‌نژاد از مرکزیت نظام می دانستند! اما اصلاح طلبان علت را همگرایی با مرکزیت نظام می دانند.
چه بد است که باور کنیم آنانی که این چند سال فریاد "آهای دزد" سر می دادند خود دزدانی بودند که همچون ماری خوش و خط و خال در این کشور پرورش یافته از مزایای آن استفاده کرده و اکنون برای نظامش خط نشان می کشند.

انتهای پیام/