سماورسازی، هنری که به لطف مدرنیه فراموش شده است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از قومس، متاسفانه گذر روزگار و پیشرفت زندگی بشر، برای بسیاری از این مشاغل به خاطر پیشرفت تکنولوژی از بین رفته‌اند، برای بخشی دیگر هم فرصت و حالی نمانده است. با این حال هنوز در گوشه و کنار محله‌های قدیمی‌تر، کسانی هستند که به همان شیوه‌های قدیمی کار می‌کنند و خدماتی به مردم می‌دهند که دیگر کمتر می‌توان نشانه‌ای از آن در شهرها پیدا کرد.

با گذشت زمان و پیشرفت تکنولوژی تغییرات اساسی در شیوه زندگی مردم ایجاد شده است و این شیوه جدید زندگی ملزومات خاص خود را می طلبد در جهت برآورده شدن این نیاز ها و در همین راستا هم اصناف و مشاغل مختلف دستخوش تغییرات اساسی شده اند بطوریکه برخی از مشاغل به کل از بین رفته یا کم رونق شده اند و در عوض مشاغل جدید پا به عرصه بازار گذاشته اند بطوریکه در طی همین پنجاه سال اخیر ساختار بازارهای ما را به کل دگرگون شده اند.

امروز هم خیلی‌ها سماورهای برنجی قدیمی‌شان را به دست دواتگرهای دیروز می‌سپارند تا دستی به سرو گوششان بکشد و آن را مثل روز اول  تحویلشان دهد، چرا که می‌خواهند آن را همچون یک وسیله تزیینی قدیمی و با ارزش برای دکورهای منزل به کار برند. 

 آخرین دواتگر‌ها و ورشو سازها در کوچه پس کوچه‌های قدیمی شهر دیگر سماور تولید نمی‌کنند بلکه با بهره گیری  از تجربه و مهارت تنها به تعمیر این سماورها می‌پردازند.  این را هم باید افزود که بر روی خود آنها هم رنگ و رویی نمانده است. اما آن ها  تلاش می‌کنند رنگ و لعاب سماورها را مثل گذشته جلا خورده و تمیز نگاه دارند. سماورها که روزگاری در خانه‌های ما ساز و آوازی داشتند امروز دیگر از ساز زدن افتاده‌اند. 

قربانعلی ناظریه از آخرین تعمیرکاران سماورهای قدیمی است که مغازه‌ای کوچک در خیابان ابوذر سمنان دارد. مکانی قدیمی با کوچه پس کوچه‌های بسیار که گویی مغازه‌ اش یا بهتر بگویم دکانش، سالهاست همان‌طور دست نخورده باقی مانده است.

دکان استاد ناظریه به هیچ روی توجه جلب نمی‌کند و شاید رهگذران هرگز آن را نمی‌بینند، اما اگر گوش‌هایتان را تیز کنید حتما می‌توانید از لابه‌لای سروصدای ماشین‌ها و موتورسیکلت‌ها  صدای چکش‌های او را بشنوید که بر سماورهای شکسته و سندان می‌خورد. استاد سماور ساز هم مثل سماورهایش قدیمی‌ست. می‌گوید تنها هشت سال داشت که به این کار آمد و دوازده سال شاگردی کرد تا مستقل شد. شصت سال است مشغول ساخت و تعمیر سماور است. 

ناظریه می‌گوید کارش از رونق افتاده است و برای همین است که توجه هیچ جوانی را جلب نمی‌کند تا شاگردی کند و این کار و پیشه از بین نرود. پسرانش نیز شغل پدری را ادامه نداند و به کسب و کار دیگر مشغول شدند چون درآمد دیگر مشاغل بیشتر است.

 از سویی آمدن چای‌ساز و کتری‌های مختلف سماورها را از یاد مردم برده است، آن وقت‌ها مردم نمی‌دانستند سنگ کلیه چیست. برای اینکه سماورهای برنجی املاح و ناخالصی‌های آب را به بدنه جذب می‌کند. چای سماوری هم چیز دیگری ست. 

او برای من یک استکان چای می‌آورد، چایی ناظریه با چایی منزل ما زمین تا آسمان فرق دارد. استکان چای او همان طور که او می‌گوید مانند یاقوت می‌درخشد.

ناظریه با درخواست از مردم برای فراموش نکردن سنت ها می گوید، هویت تاریخی ما را سنت های قشنگمان می سازد و بیگانه شدن جوانانمان با رسم ورسومات قدیمی مسئله دردناکی است.

انتهای پیام/ش