به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نافع، برخی گمان می‌کنند نخستین نوای «الله اکبر» مردم ایران در هنگام سخنرانی حضرت امام در بهشت زهرا بوده که با جهت‌دهی مرحوم مرتضایی‌فر ابراز احساسات مردمی برای اولین بار جای کف زدن به تکبیر تبدیل شد اما آنها که سن و سالی دارند خوب به یاد می‌آورند که فریاد «الله اکبر» بر فراز پشت بام یکی از روش‌‌های ابتکاری مبارزه بود که مردم در دوران ستمشاهی برای گریز از دستگیری برگزیده بودند، آنطور که برخی از مقامات شاه این فریادهای همگانی شبانه را انکار کرده آن را پخش نوار پشت بلندگو می‌دانستند تا این که به گذر زمان این فریادها همه‌گیر شد و طومار نظام شاهنشاهی را در هم پیچید.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نافع,روز 11 آذر 57 مردم تهران شب خونین و پر تلاطمی را پشت سر گذاشته بودند. تظاهرات شبانۀ هزاران نفر، در ناحیۀ سرچشمه و خیابان‌های اطراف آن به شدیدترین وجه سرکوب و به خون کشیده شده بود.
علاوه بر زد و خوردهای خونین، آنچه از شب اول محرم نظر همه را به خود جلب کرده بود، تظاهرات نوظهوری بود که این بار بر روی بام خانه‌ها و با فریادهای «اللّه اکبر» انجام می‌گرفت.
شعارهای مردم به مناسبت ماه محرم، لحن و آهنگ عاشورایی داشت؛ با مشت‌های گره کرده و صداهای خشم‌آلود فریاد می‌زدند: «هیهات مِنّ االذلّه»، «محرم ماه خون است پهلوی سرنگون است»، «نهضت ما حسینی است رهبر ما خمینی است» و...
در تهران صبح روز 11 آذر گروهی در حدود 400 نفر از خیابان ملت به طرف سرچشمه حرکت کرده و ساعتی بعد با پیوستن دسته‌های دیگر تظاهرکننده، تعداد جمعیت به 4 هزار تن رسید. جلوی دانشگاه تهران نیز مملو از جمعیت تظاهرکننده بود که با شعارهای «اللّه اکبر»، «مرگ بر این سلطنت یزیدی» و... با مأمورین حکومت نظامی درگیر شده بودند.
با این وصف اما شعار «الله اکبر» پس از انقلاب نیز در رأس شعارهای مردمی باقی ماند چنانکه در سرودی معروف با شعری از حمید سبزواری، محمد گلریز «الله اکبر» را به مثابه «بانگ آزادی» دانست کز خاوران خیزد و به واقع گلبانگ تکبیر «آتشفشان قهر ملت‌های در بند» و «حبل المتین توده‌های آرزومند» بوده و خواهد ماند.
الله اکبر همان نوایی است که هر کجا مظلوم و مستضعفی به دنبال احقاق حق خویش است آن را بر سر قلدران و اربابان زر و زور فریاد می‌کند تا بدانجا که فریاد الله اکبر یکی از مدعوان در برنامه سخنرانی عمومی ترامپ او را به وحشت می‌افکند و تصاویر این وحشت از تکبیر به جهان مخابره می‌شود که هنوز هم یادآوری بزرگتر بودن خدا از هر قدرت دنیوی برای دنیاپرستان تلخ و گزنده است.
امام صادق (ع) در پاسخ به این که چرا در لفظ تکبیر «اکبر» آمده و نه «کبیر» توضیح می‌دهند که بزرگتر بودن خداوند نه از شیء یا موجودی دیگر که بزرگتر بودن از هرگونه توصیف است و همین بزرگی خداوند الهام‌بخش و یاریگر همه نهضت‌هایی است که در جهان علیه مستکبران جریان دارد و همین بزرگی‌ست که به مردان خدا بزرگی می‌بخشد و قطرات انسانی را به پهنه دریای بیکران و توفنده جماعت بدل می‌سازد که گفت «یدالله مع الجماعه».
یکی از عکاسان خانم عکس‌هایی از تظاهرات روزهای انقلاب اسلامی دارد که نگاهی دوباره به آن پس 40 سال بسیاری از واقعیت‌ها را برای نسل جوان آشکار می‌کند، عکس‌ها جمعیت عظیمی را به تصویر کشیده که در پرتو بهره‌مندی از سنت‌های الهی، چون رودی بی پایان در خیابان‌ها جریان دارند و به واقع تاکنون در هیچ مراسم ملی، مذهبی یا تجمع و تظاهرات دیگری پیش و پس از انقلاب چنین جمعیت بزرگی دیده نشده است؛ تصاویری از عظمت یک نهضت بزرگ ملی-دینی که تجلی «الله اکبر» بود.
گفتنت الله اکبر رسمی است/ گر تو آن اکبری اکبر بیا
زر چه جویی مسّ خود را زر بساز/ گر نباشد زر تو سیمین بر بیا
ور صفات دل گرفتی در سفر/ همچو دل بی پا بیا بی سر بیا
عطا شعبانی راد
انتهای پیام/
روز 11 آذر 57 مردم تهران شب خونین و پر تلاطمی را پشت سر گذاشته بودند. تظاهرات شبانۀ هزاران نفر، در ناحیۀ سرچشمه و خیابان‌های اطراف آن به شدیدترین وجه سرکوب و به خون کشیده شده بود.
علاوه بر زد و خوردهای خونین، آنچه از شب اول محرم نظر همه را به خود جلب کرده بود، تظاهرات نوظهوری بود که این بار بر روی بام خانه‌ها و با فریادهای «اللّه اکبر» انجام می‌گرفت.
شعارهای مردم به مناسبت ماه محرم، لحن و آهنگ عاشورایی داشت؛ با مشت‌های گره کرده و صداهای خشم‌آلود فریاد می‌زدند: «هیهات مِنّ االذلّه»، «محرم ماه خون است پهلوی سرنگون است»، «نهضت ما حسینی است رهبر ما خمینی است» و...
در تهران صبح روز 11 آذر گروهی در حدود 400 نفر از خیابان ملت به طرف سرچشمه حرکت کرده و ساعتی بعد با پیوستن دسته‌های دیگر تظاهرکننده، تعداد جمعیت به 4 هزار تن رسید. جلوی دانشگاه تهران نیز مملو از جمعیت تظاهرکننده بود که با شعارهای «اللّه اکبر»، «مرگ بر این سلطنت یزیدی» و... با مأمورین حکومت نظامی درگیر شده بودند.
با این وصف اما شعار «الله اکبر» پس از انقلاب نیز در رأس شعارهای مردمی باقی ماند چنانکه در سرودی معروف با شعری از حمید سبزواری، محمد گلریز «الله اکبر» را به مثابه «بانگ آزادی» دانست کز خاوران خیزد و به واقع گلبانگ تکبیر «آتشفشان قهر ملت‌های در بند» و «حبل المتین توده‌های آرزومند» بوده و خواهد ماند.
الله اکبر همان نوایی است که هر کجا مظلوم و مستضعفی به دنبال احقاق حق خویش است آن را بر سر قلدران و اربابان زر و زور فریاد می‌کند تا بدانجا که فریاد الله اکبر یکی از مدعوان در برنامه سخنرانی عمومی ترامپ او را به وحشت می‌افکند و تصاویر این وحشت از تکبیر به جهان مخابره می‌شود که هنوز هم یادآوری بزرگتر بودن خدا از هر قدرت دنیوی برای دنیاپرستان تلخ و گزنده است.
امام صادق (ع) در پاسخ به این که چرا در لفظ تکبیر «اکبر» آمده و نه «کبیر» توضیح می‌دهند که بزرگتر بودن خداوند نه از شیء یا موجودی دیگر که بزرگتر بودن از هرگونه توصیف است و همین بزرگی خداوند الهام‌بخش و یاریگر همه نهضت‌هایی است که در جهان علیه مستکبران جریان دارد و همین بزرگی‌ست که به مردان خدا بزرگی می‌بخشد و قطرات انسانی را به پهنه دریای بیکران و توفنده جماعت بدل می‌سازد که گفت «یدالله مع الجماعه».
یکی از عکاسان خانم عکس‌هایی از تظاهرات روزهای انقلاب اسلامی دارد که نگاهی دوباره به آن پس 40 سال بسیاری از واقعیت‌ها را برای نسل جوان آشکار می‌کند، عکس‌ها جمعیت عظیمی را به تصویر کشیده که در پرتو بهره‌مندی از سنت‌های الهی، چون رودی بی پایان در خیابان‌ها جریان دارند و به واقع تاکنون در هیچ مراسم ملی، مذهبی یا تجمع و تظاهرات دیگری پیش و پس از انقلاب چنین جمعیت بزرگی دیده نشده است؛ تصاویری از عظمت یک نهضت بزرگ ملی-دینی که تجلی «الله اکبر» بود.
گفتنت الله اکبر رسمی است/ گر تو آن اکبری اکبر بیا
زر چه جویی مسّ خود را زر بساز/ گر نباشد زر تو سیمین بر بیا
ور صفات دل گرفتی در سفر/ همچو دل بی پا بیا بی سر بیا
عطا شعبانی راد
انتهای پیام/
روز 11 آذر 57 مردم تهران شب خونین و پر تلاطمی را پشت سر گذاشته بودند. تظاهرات شبانۀ هزاران نفر، در ناحیۀ سرچشمه و خیابان‌های اطراف آن به شدیدترین وجه سرکوب و به خون کشیده شده بود.
علاوه بر زد و خوردهای خونین، آنچه از شب اول محرم نظر همه را به خود جلب کرده بود، تظاهرات نوظهوری بود که این بار بر روی بام خانه‌ها و با فریادهای «اللّه اکبر» انجام می‌گرفت.
شعارهای مردم به مناسبت ماه محرم، لحن و آهنگ عاشورایی داشت؛ با مشت‌های گره کرده و صداهای خشم‌آلود فریاد می‌زدند: «هیهات مِنّ االذلّه»، «محرم ماه خون است پهلوی سرنگون است»، «نهضت ما حسینی است رهبر ما خمینی است» و...
در تهران صبح روز 11 آذر گروهی در حدود 400 نفر از خیابان ملت به طرف سرچشمه حرکت کرده و ساعتی بعد با پیوستن دسته‌های دیگر تظاهرکننده، تعداد جمعیت به 4 هزار تن رسید. جلوی دانشگاه تهران نیز مملو از جمعیت تظاهرکننده بود که با شعارهای «اللّه اکبر»، «مرگ بر این سلطنت یزیدی» و... با مأمورین حکومت نظامی درگیر شده بودند.
با این وصف اما شعار «الله اکبر» پس از انقلاب نیز در رأس شعارهای مردمی باقی ماند چنانکه در سرودی معروف با شعری از حمید سبزواری، محمد گلریز «الله اکبر» را به مثابه «بانگ آزادی» دانست کز خاوران خیزد و به واقع گلبانگ تکبیر «آتشفشان قهر ملت‌های در بند» و «حبل المتین توده‌های آرزومند» بوده و خواهد ماند.
الله اکبر همان نوایی است که هر کجا مظلوم و مستضعفی به دنبال احقاق حق خویش است آن را بر سر قلدران و اربابان زر و زور فریاد می‌کند تا بدانجا که فریاد الله اکبر یکی از مدعوان در برنامه سخنرانی عمومی ترامپ او را به وحشت می‌افکند و تصاویر این وحشت از تکبیر به جهان مخابره می‌شود که هنوز هم یادآوری بزرگتر بودن خدا از هر قدرت دنیوی برای دنیاپرستان تلخ و گزنده است.
امام صادق (ع) در پاسخ به این که چرا در لفظ تکبیر «اکبر» آمده و نه «کبیر» توضیح می‌دهند که بزرگتر بودن خداوند نه از شیء یا موجودی دیگر که بزرگتر بودن از هرگونه توصیف است و همین بزرگی خداوند الهام‌بخش و یاریگر همه نهضت‌هایی است که در جهان علیه مستکبران جریان دارد و همین بزرگی‌ست که به مردان خدا بزرگی می‌بخشد و قطرات انسانی را به پهنه دریای بیکران و توفنده جماعت بدل می‌سازد که گفت «یدالله مع الجماعه».
یکی از عکاسان خانم عکس‌هایی از تظاهرات روزهای انقلاب اسلامی دارد که نگاهی دوباره به آن پس 40 سال بسیاری از واقعیت‌ها را برای نسل جوان آشکار می‌کند، عکس‌ها جمعیت عظیمی را به تصویر کشیده که در پرتو بهره‌مندی از سنت‌های الهی، چون رودی بی پایان در خیابان‌ها جریان دارند و به واقع تاکنون در هیچ مراسم ملی، مذهبی یا تجمع و تظاهرات دیگری پیش و پس از انقلاب چنین جمعیت بزرگی دیده نشده است؛ تصاویری از عظمت یک نهضت بزرگ ملی-دینی که تجلی «الله اکبر» بود.
گفتنت الله اکبر رسمی است/ گر تو آن اکبری اکبر بیا
زر چه جویی مسّ خود را زر بساز/ گر نباشد زر تو سیمین بر بیا
ور صفات دل گرفتی در سفر/ همچو دل بی پا بیا بی سر بیا
عطا شعبانی راد
انتهای پیام/
روز 11 آذر 57 مردم تهران شب خونین و پر تلاطمی را پشت سر گذاشته بودند. تظاهرات شبانۀ هزاران نفر، در ناحیۀ سرچشمه و خیابان‌های اطراف آن به شدیدترین وجه سرکوب و به خون کشیده شده بود.
علاوه بر زد و خوردهای خونین، آنچه از شب اول محرم نظر همه را به خود جلب کرده بود، تظاهرات نوظهوری بود که این بار بر روی بام خانه‌ها و با فریادهای «اللّه اکبر» انجام می‌گرفت.
شعارهای مردم به مناسبت ماه محرم، لحن و آهنگ عاشورایی داشت؛ با مشت‌های گره کرده و صداهای خشم‌آلود فریاد می‌زدند: «هیهات مِنّ االذلّه»، «محرم ماه خون است پهلوی سرنگون است»، «نهضت ما حسینی است رهبر ما خمینی است» و...
در تهران صبح روز 11 آذر گروهی در حدود 400 نفر از خیابان ملت به طرف سرچشمه حرکت کرده و ساعتی بعد با پیوستن دسته‌های دیگر تظاهرکننده، تعداد جمعیت به 4 هزار تن رسید. جلوی دانشگاه تهران نیز مملو از جمعیت تظاهرکننده بود که با شعارهای «اللّه اکبر»، «مرگ بر این سلطنت یزیدی» و... با مأمورین حکومت نظامی درگیر شده بودند.
با این وصف اما شعار «الله اکبر» پس از انقلاب نیز در رأس شعارهای مردمی باقی ماند چنانکه در سرودی معروف با شعری از حمید سبزواری، محمد گلریز «الله اکبر» را به مثابه «بانگ آزادی» دانست کز خاوران خیزد و به واقع گلبانگ تکبیر «آتشفشان قهر ملت‌های در بند» و «حبل المتین توده‌های آرزومند» بوده و خواهد ماند.
الله اکبر همان نوایی است که هر کجا مظلوم و مستضعفی به دنبال احقاق حق خویش است آن را بر سر قلدران و اربابان زر و زور فریاد می‌کند تا بدانجا که فریاد الله اکبر یکی از مدعوان در برنامه سخنرانی عمومی ترامپ او را به وحشت می‌افکند و تصاویر این وحشت از تکبیر به جهان مخابره می‌شود که هنوز هم یادآوری بزرگتر بودن خدا از هر قدرت دنیوی برای دنیاپرستان تلخ و گزنده است.
امام صادق (ع) در پاسخ به این که چرا در لفظ تکبیر «اکبر» آمده و نه «کبیر» توضیح می‌دهند که بزرگتر بودن خداوند نه از شیء یا موجودی دیگر که بزرگتر بودن از هرگونه توصیف است و همین بزرگی خداوند الهام‌بخش و یاریگر همه نهضت‌هایی است که در جهان علیه مستکبران جریان دارد و همین بزرگی‌ست که به مردان خدا بزرگی می‌بخشد و قطرات انسانی را به پهنه دریای بیکران و توفنده جماعت بدل می‌سازد که گفت «یدالله مع الجماعه».
یکی از عکاسان خانم عکس‌هایی از تظاهرات روزهای انقلاب اسلامی دارد که نگاهی دوباره به آن پس 40 سال بسیاری از واقعیت‌ها را برای نسل جوان آشکار می‌کند، عکس‌ها جمعیت عظیمی را به تصویر کشیده که در پرتو بهره‌مندی از سنت‌های الهی، چون رودی بی پایان در خیابان‌ها جریان دارند و به واقع تاکنون در هیچ مراسم ملی، مذهبی یا تجمع و تظاهرات دیگری پیش و پس از انقلاب چنین جمعیت بزرگی دیده نشده است؛ تصاویری از عظمت یک نهضت بزرگ ملی-دینی که تجلی «الله اکبر» بود.
گفتنت الله اکبر رسمی است/ گر تو آن اکبری اکبر بیا
زر چه جویی مسّ خود را زر بساز/ گر نباشد زر تو سیمین بر بیا
ور صفات دل گرفتی در سفر/ همچو دل بی پا بیا بی سر بیا
عطا شعبانی راد
انتهای پیام/
روز 11 آذر 57 مردم تهران شب خونین و پر تلاطمی را پشت سر گذاشته بودند. تظاهرات شبانۀ هزاران نفر، در ناحیۀ سرچشمه و خیابان‌های اطراف آن به شدیدترین وجه سرکوب و به خون کشیده شده بود.
,علاوه بر زد و خوردهای خونین، آنچه از شب اول محرم نظر همه را به خود جلب کرده بود، تظاهرات نوظهوری بود که این بار بر روی بام خانه‌ها و با فریادهای «اللّه اکبر» انجام می‌گرفت.
,شعارهای مردم به مناسبت ماه محرم، لحن و آهنگ عاشورایی داشت؛ با مشت‌های گره کرده و صداهای خشم‌آلود فریاد می‌زدند: «هیهات مِنّ االذلّه»، «محرم ماه خون است پهلوی سرنگون است»، «نهضت ما حسینی است رهبر ما خمینی است» و...
,در تهران صبح روز 11 آذر گروهی در حدود 400 نفر از خیابان ملت به طرف سرچشمه حرکت کرده و ساعتی بعد با پیوستن دسته‌های دیگر تظاهرکننده، تعداد جمعیت به 4 هزار تن رسید. جلوی دانشگاه تهران نیز مملو از جمعیت تظاهرکننده بود که با شعارهای «اللّه اکبر»، «مرگ بر این سلطنت یزیدی» و... با مأمورین حکومت نظامی درگیر شده بودند.
,با این وصف اما شعار «الله اکبر» پس از انقلاب نیز در رأس شعارهای مردمی باقی ماند چنانکه در سرودی معروف با شعری از حمید سبزواری، محمد گلریز «الله اکبر» را به مثابه «بانگ آزادی» دانست کز خاوران خیزد و به واقع گلبانگ تکبیر «آتشفشان قهر ملت‌های در بند» و «حبل المتین توده‌های آرزومند» بوده و خواهد ماند.
,الله اکبر همان نوایی است که هر کجا مظلوم و مستضعفی به دنبال احقاق حق خویش است آن را بر سر قلدران و اربابان زر و زور فریاد می‌کند تا بدانجا که فریاد الله اکبر یکی از مدعوان در برنامه سخنرانی عمومی ترامپ او را به وحشت می‌افکند و تصاویر این وحشت از تکبیر به جهان مخابره می‌شود که هنوز هم یادآوری بزرگتر بودن خدا از هر قدرت دنیوی برای دنیاپرستان تلخ و گزنده است.
,امام صادق (ع) در پاسخ به این که چرا در لفظ تکبیر «اکبر» آمده و نه «کبیر» توضیح می‌دهند که بزرگتر بودن خداوند نه از شیء یا موجودی دیگر که بزرگتر بودن از هرگونه توصیف است و همین بزرگی خداوند الهام‌بخش و یاریگر همه نهضت‌هایی است که در جهان علیه مستکبران جریان دارد و همین بزرگی‌ست که به مردان خدا بزرگی می‌بخشد و قطرات انسانی را به پهنه دریای بیکران و توفنده جماعت بدل می‌سازد که گفت «یدالله مع الجماعه».
,یکی از عکاسان خانم عکس‌هایی از تظاهرات روزهای انقلاب اسلامی دارد که نگاهی دوباره به آن پس 40 سال بسیاری از واقعیت‌ها را برای نسل جوان آشکار می‌کند، عکس‌ها جمعیت عظیمی را به تصویر کشیده که در پرتو بهره‌مندی از سنت‌های الهی، چون رودی بی پایان در خیابان‌ها جریان دارند و به واقع تاکنون در هیچ مراسم ملی، مذهبی یا تجمع و تظاهرات دیگری پیش و پس از انقلاب چنین جمعیت بزرگی دیده نشده است؛ تصاویری از عظمت یک نهضت بزرگ ملی-دینی که تجلی «الله اکبر» بود.
,گفتنت الله اکبر رسمی است/ گر تو آن اکبری اکبر بیا
,زر چه جویی مسّ خود را زر بساز/ گر نباشد زر تو سیمین بر بیا
,ور صفات دل گرفتی در سفر/ همچو دل بی پا بیا بی سر بیا
,
عطا شعبانی راد
,
انتهای پیام/
,
]
ارسال دیدگاه