بزرگ بانوی اسلام در کلام وحی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شبکه اطلاع رسانی مرصاد ، همگان اعم از شیعه و سنی به خوبی می دانند که آیات قرآن به مناسبت خاصی نازل شده که برخی از آنان موئد جایگاه و مقام ائمه اطهار و اهل بیت پیامبر(ص) از جمله حضرت زهرا(س) است.

از جمله آیاتی که در شان دختر مکرم رسول الله (ص) که طبق فرمایش ایشان رضایت خدا در رضایت فاطمه (س) و غضب خدا در غضب فاطمه (س) است می توان به آیاتی نظیر آیه ذی‌القربی اشاره کرد که در این آیه حضرت زهرا(س) به عنوان ذی‌القربی معرفی شده است. بر همین مبنا رسول اکرم(ص) بعد از نزول آیه «و آت ذی‌القربی حقه...» (اسراء، آیه 26) خداوند به رسول الله(ص) وحی کرد که فدک را به حضرت زهرا(س) ببخشد.

درآیه مودت (شوری، آیه 23) نیز مزد رسالت پیامبر(ص) مودت ذی القربی ایشان عنوان شده که مصداق بارز و آشکار آن، حضرت فاطمه(س) و اهل بیت عصمت و طهارت (ع) یعنی همسر و فرزندانش هستند.

همچنین در آیه 33 سوره احزاب با موضوع عصمت، خداوند از تطهیر کامل و مطلق اهل بیت عصمت و طهارت سخن به میان آورده است که حضرت زهرا(س) نیز از این شاخصه بهره مند هستند.

خداوند در آیه 24 سوره ابراهیم (ع) با موضوع شجره طیبه از درخت پاک و طیبی سخن به میان آورده که اصل آن ثابت و شاخه‌های آن در آسمان است و همواره پربار و بر است؛ بنا بر نظر مفسران و محدثان، آیه 24 سوره ابراهیم به پیامبر(ص) و اهل بیت عصمت و طهارت یعنی خاندان علوی و فاطمی اشاره دارد.

آیه 19 سوره الرحمن نیز منظور از "مرج البحرین یلتقیان" حضرت فاطمه(س) است که دو دریای نبوت و ولایت را به هم وصل می‌کند و در حقیقت ارتباط دو حقیقت نوری نبوی و علوی را برقرار می کند.

براساس روایات بسیار متواتر، مفسران آیات پنجم تا 22 سوره انسان را با موضوع هل اتی، درباره اهل بیت(ع)، از جمله فاطمه(س) دانسته‌ اند.

همچنین منظور از کلمات الهی برای توسل در آیاتی نظیر27 سوره لقمان، 45 آل عمران و 37 سوره بقره پیامبر(ص) و اهل بیت پیامبر(ع) و از جمله فاطمه(س) بوده است.

براساس آیات 41 سوره انفال و 26 سوره اسراء، نیز حضرت فاطمه(س) به عنوان ذی‌القربی دارای حق در اموال مردم است؛ از همین رو پیامبر(ص) مأمور می‌شود تا فدک را به عنوان حق فاطمه(س) از حقوق مردم به ایشان بپردازد.

همچنین خداوند در آیه 36 سوره نور، از خانه‌هایی یاد می‌کند که به اذن الهی رفیع و بلند داشته شده تا شبانه‌روز اذکار الهی در آن به تسبیح بلند باشد. براساس روایات و تفاسیر فریقین، از جمله «بیوت ماذون و رفیع»، بیت علی و فاطمه(س) است.

سوره کوثر نیز از جمله سوره هایی است که آیات آن در شان دختر مکرم پیامبر(ص) نازل شده است.

همچنین در آیات 8 و 9 سوره انسان قرآن از اخلاص فاطمه(س) سخن به میان آمده و خداوند وی را به اخلاص ستوده است.

خداوند همچنین در آیات 5 و 8 سوره انسان، حضرت‌فاطمه(س) را به عنوان مصداقی از ابرار معرفی می‌کند. براساس روایات منقول از شیعه و اهل سنت، مقصود از «ابرار»، علی، فاطمه، حسن و حسین (علیهم‌السلام) است.

حضرت فاطمه(س) مصداقی روشن از عنوان اهل بیت پیامبر(ص) است؛ چرا که براساس روایات منقول از اهل سنت و شیعه، پس از نزول آیه 132 سوره طه رسول خدا(ص) به درب خانه علی و فاطمه(ع) می‌آمد و در حالی که آیه تطهیر یعنی آیه 33 سوره احزاب را تلاوت می‌کرد، آنان را به نماز فرا می‌خواند.

همچنین خداوند مردم را مأمور می‌کند که درباره چیزهایی که نمی‌دانند، از اهل ذکر بپرسند و آنان را مرجع علمی مردم قرار می‌دهد. در حقیقت آنان چون در مقام کسانی هستند که همواره در ذکر الهی هستند، مرجع علمی مردم قرار داده می‌شوند تا مسائل دین و دنیای خود را از آنان بپرسند. در روایات متعددی «اهل الذکر» بر اهل بیت پیامبر(ع) تطبیق شده است که از جمله آنها فاطمه(س) است.

براساس آیه 7 سوره بینه نیز حضرت فاطمه(س)، از زمره بهترین خلق خدا معرفی شده است؛ زیرا در روایات شیعه و اهل سنت آمده که مقصد از «خیرالبریهًْ» علی(ع) و شیعیان او است.

همچنین بر اساس روایات اهل سنت حضرت زهرا(س) قبل از تولد آدم و حوا وجود داشته اند.

دانشمندان اهل سنت، ابن حجر عسقلانی (م852 ق) از امام حسن عسکری ائمه(ع) و او از پدران خود و آنها از جابر بن عبدالله و او از پیامبر(ص) نقل می کند که آدم و حوا وقتی در بهشت بودند، نور وجود حضرت زهرا را دیدند و خداوند به آن دو فرمود: نور ایشان دو هزار سال قبل از خلقت شما آفریده شده بود.

در منابع اهل سنت، روایات مختلفی از بزرگان، همچون امام علی(ع)، عایشه، ابوسعید، ابوهریره، ابوایوب، سوید بن عمیر، بریده، ابن عمر و دیگران نقل شده که پیامبر گرامی اسلام فرمود: «اهل محشر به دستور خداوند، چشمان خود را می بندند تا حضرت فاطمه(س) از صحرای محشر عبور کند.

بر اساس منابع تفسیری و حدیثی اهل سنت، تقریباً صد و سی و پنج آیه در چهل و نه سوره به نوعی درباره حضرت فاطمه(س) است. البته این تعداد غیر از آیاتی است که در منابع شیعه ذکر شده است. دو سوره، یعنی دهر و کوثر هم به طور کامل در شأن فاطمه(س) نازل شده است.

همه آیات و سوره های نازل شده در این باره در چهار دسته جای می گیرد:

اسباب نزول: یعنی آیاتی که حضرت فاطمه(س) سبب نزول آن بوده است.

شأن نزول: یعنی آیاتی که در شأن آن حضرت نازل شده است.

جری و تطبیق: یعنی آیاتی که حضرت فاطمه(س) به عنوان مصداقی از آن اراده شده است.

بطن: یعنی آیاتی که حضرت فاطمه(س) به عنوان باطن آن مورد نظر است.

از جمله آیاتی که حضرت فاطمه(س) سبب نزول آنهاست می توان به آیات تطهیر، اعطا، ایثار و تجاره اشاره کرد.

همچنین تاویل آیاتی نظیر آیه 119 سوره توبه، 57 سوره اسرا، 111 سوره مومنون،  38 سوره عبس  و صراط المستقیم در سوره حمد حضرت فاطمه(س) است.

آیات 135 طه، 74 مؤمنون، 37،43،58،143 و 256 بقره، 103 آل عمران، 7 بینه، 38 و 39 مدثر، 33 انفال، 24 و 25 ابراهیم، 69 عنکبوت، 100 شعراء، 54 نساء و 36 نور نیز از همین قبیل اند.

همچنین بر اساس روایات اهل سنت آیاتی نیز وجود دارند که حضرت فاطمه(س) از کسانی است که مراد آن آیات و بطنی از بطون آنهاست. آیات 19 ـ 22 رحمن، 35 نور و 11 بلد از آن جمله اند.