به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سمنا، روزهای آخر تابستان و روزهای ابتدایی پاییز مصادف است با آغاز کوچ پاییزه عشایر از مناطق ییلاقی (سردسیر) به مناطق قشلاقی(گرمسیر). این روزها عشایر به حکم طبیعت مجبور به کوچ اجباری هستند. اکنون زنان و مردان عشایر سیاه چادرها ، بار و بنه یا همان اسباب و اساسیه زندگی خود را کم کم جمع وجور می کنند تا پیش از آنکه گرفتار سرما و باران های پاییزی شوند، به راه بیفتند و به قشلاق بروند .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , سمنا,در سال های های اخیرجمعیت نسبتا قابل توجهی از عشایر بیشتر به زندگی یکجا نشینی روی آورده اند. به طوری که دیگر حتی سبک وسیاق زندگی عشایری خود را کنار گذاشته و بیشتر حالتی شهرنشینی به خود گرفته اند . کوچ روهای آن ها نیز کمتر به روش های سنتی کوچ می کنند. زیرا امروز خیلی از آن ها به جای اینکه چندین روز متوالی در مسیر ایل را ه ها ، سختی و مشقت های زیادی را متحمل شوند ، کوچ را با استفاده از وسایل حمل ونقل به کم ترین زمان ممکن یعنی نیم روز می رسانند . اما با این حال هنوز هستند عشایری که به دلیل نداشتن تمکن مالی قادر به استفاده از حمل ونقل برای کوچ کردن نیستند و هم اکنون نیز به همان شیوه های قدیم و با گذر از مسیرهای سنتی کوچ یا همان ایل راه ها ، هزار سختی و مشقت را به جان می خرند تا به سلامت به سر منزل مقصود برسند . این عده محدود همچنان میراث دار واقعی سنت ها ، آداب و رسوم عشایر اند و با این شکل کوچ کردن ، جلوه های زیبایی از کوچ را به نمایش می گذارند .
,عشایر مردمان روزهای سخت هستند . مردان و زنانی که با کم ترین امکانات رفاهی، بهداشتی ،آموزشی و خدماتی زندگی می کنند و سختی ومشقت های زیادی را متحمل می شوند . نمونه بارز وعینی آن همین کوچ کردن های مکرر است که باید هر شش ماه یک بار به این کار دست بزنند .کوچ بهاره و پاییزه عشایر معمولا بین ۲۰ روز تا دو ماه به طول می انجامد . این مدت زمان طولانی، خستگی زیادی را در روح و جسم آن ها بر جای می گذارد وخطرات زیادی را به جان می خرند . هیچ کس نیز به اندازه خود آن ها از سختی های کوچ وگذر از ایل های راه های سخت وصعب والعبور آگاه نیست؛ باید حتی برای یک روز هم که شده با آن ها در مسیر کوچ همراه شد تا به چشم دید که چه رنج ها می کشند، این مردمان روزهای سخت .
,اما برای خود عشایر، کوچ بهاره با همه سختی ومشقت هایی که دارد، ولی شیرین ودلنشین تر است . زیرا بازگشت به دامان طبیعت و مراتع و از سرگیری زندگی چادرنشینی در صحرا بر میل و رغبت آن ها برای رفتن به سردسیر می افزاید . شاید به همین خاطر است که از لحظه ای ترک ییلاق با احساسی نوستالژیک برای بازگشتی دوباره لحظه شماری می کنند . بچه های عشایر نیز از این کوچ اجباری هم خوشحال اند و هم ناراحت . خوشحال به این دلیل که با رفتن به قشلاق می توانند همزمان با بازگشایی مدارس به مدرسه بروند. ناراحتی آن ها نیز از این بابت است که باید طبیعت ییلاق را با همه زیبایی هایش برای چندین ماه ترک کنند .
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه