بازی آن ها کثیف نبود؛ ما توان مقابله نداشتیم!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز؛وقتی تیم رم در جام باشگاه های اروپا از بارسلونا چهار بر یک شکست خورد کمتر هواداری برای رم شانس بیشتری در مرحله ی بعد قائل بود! طرفدارانشان با نا امیدی سکوها و صندلی های ورزشگاه را پر کردند اما مربیشان جمله ای معروف و البته کلیشه واری گفت" از بازیکنانش خواست برای برد بجنگند، نه اینکه بازی کنند" آن ها جنگیدند و مزد جنگیدن خود را گرفتند  و تیمی که نه تنها برابری نسبی با بارسلونا نداشت بلکه روی کاغذ بازنده مطلق بود.

در جهان فوتبال چنین بازگشت هایی فراوان است اینکه بازیکنان به واسطه ی انگیزه و فعل خواستن فراتر از انتظار و فراتر از توان ظاهر شوند. بر خلاف مثال های ذکر شده پرسپولیس این توان را داشت اما "خواستن" را نداشت و برای هر تیمی در فینال، باخت دو بر صفر قابل جبران است. به ویژه وقتی که در بازی برگشت از شانس میزبانی برخوردار باشی.

برانکو برای پیروز شدن و بازگشت تیم جمله ای شبیه به جمله "دی فرانچسکو" گفت اما ما هرگز از بازیکنانمان توان دویست درصدی ندیدیم، بازیکنان فراتر از توان که هیچ در حد توان هم ظاهر نشدند.

نتیجه شکست را نباید به گردن بازیکنانی انداخت که وجود ندارند مگر همین بازیکنان نبودند که رقبا را یک به یک تا فینال کنار زده بودند؟! بنابراین کمبود بازیکن توجیه پذیر نیست.

همچنین توجیه نایب قهرمانی هم درست نیست. بیان جملاتی نظیر قهرمان غرب آسیا شدن و نایب قهرمان آسیا شدن دلداری دادن به هواداران خردسال است. وگرنه هیچ کس نمیداند آلمان چندبار نایب قهرمانِ جهان شده اما همه می دانند چهار بار قهرمان شده است.

هیچ کس نمیداند تعداد نایب قهرمانی های آرژانتین بیشتر از برزیل است اما همه میدانند که سهم برزیل پنج جام است و سهم آرژانتین تنها دو جام. این یادمان ها صرفأ به واسطه ستاره های روی سینه ها نیست بلکه در اذهان ملت ها هک شده است.

 نام پیروز باقی می ماند و نام بازنده از یادها می رود "نقره داغ" شدن جز حسرت عایدی نیست که برای آن افتخاری حاصل شود و باید شکست را مردانه پذیرفت نه اینکه آدرس غلط داد.

آنها کثیف بازی نکردند ما " دل خواهِ خود" بازی نکردیم پرسپولیس کند ظاهر شد و خسته به نظر می رسید، در چهره های بازیکنان تلاش تؤامان و میل جنگندگی دیده نمی شد. و خلق چند موقعیت نصفه و نیمه و زدن شوت از زاویه بسته در شأن فینالیست میزبان نبود.

کاشیما نه تدافعی بازی کرد و نه وقت کشی داشتند آنها ضمن خلق موقعیت که هدف ثانویه شان بود بازی را "کنترل و مدیریت" کردند. با پاس های متداول و بردن توپ به کناره ها، و این مدل بازی کردن نه ضد فوتبال است و نه ضد اخلاق پس برازنده نیست که کاپیتان ما از زشتی و کثیفی بازیِ حریف دهان می گشاید.

هیچ کس مُنکر شایستگی های پرسپولیس نیست اما در این دو بازی پرسپولیس شایسته پیروزی نبود.

نوشته: مهدی میرابی

انتهای پیام/