ماجرای هنرمند نابینایی که این روزها در خیابان‌های مریوان دستفروشی می‌کند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، این مرد کسی نیست جز کاک علی دل انگیز متولد 1327 اهل روستای ویله از توابع روستای سرشیو و عضو موسسه رفاه نابینایان و کم بینایان  مریوان می باشد.

در تاریخ 25 دی ماه جاری، بازدیدی از طرف اعضاء کمیته اجتماعی موسسه نابینایان با حضور آقای خالد ایرانی (بنیان گذار موسسه نابینایان مریوان) در منزل وی صورت گرفت.در این بازدید پس از خوش آمد گویی با نوای دلنشین شمشال و خیرمقدم و صحبت های دوستانه و پذیرایی به پای صحبت ها و درد دل های کاک علی نشستیم.

وی در مورد زندگی و گذشته خود این گونه شروع کردند:

« پانزده سالم بود که بر اثر عفونت چشمهایم، یکی از آنها را از دست دادم و روزی که در مزرعه مشغول به کار بودم بر اثر برخورد با شاخه درخت چشم دیگرم را نیز از دست دادم».

«تمام تلاشم بر این بوده که بر روی پای خود بایستم، با عزت و سر بلندی زندگی کنم.  بنابراین شروع به خرید و فروش چیزهایی که در روستا مرسوم بودند مانند محصولات کشاورزی و باغ داری نمودم و کم کم روی به وسایل خانگی آوردم و در نهایت به دوره گردی و دست فروشی روی آوردم و هم اکنون در خیابان های شهر که با پاهای من آشنا هستند بساط دست فروشی خود را پهن می کنم و به امرار معاش مشغول می شوم».

« در این راه سختی ها و مشقت های زیادی را تحمل کرده ام اما خدا را سپاس می گویم که در این کارم مرا توفیق داده تا بتوانم زندگی با عزت و شرافتمندانه ای داشته باشم».

در مورد جامعه ای که من در آن زندگی می کنم و در اکثر جوامع انسان های خوب و بد وجود دارد اما خوشبختانه در شهر مریوان انسان های بسیار نیک و خوش رفتار زیاد است که نمیشود ازکسانی که بدی ناچیز می کنند یاد کرد.

تحت پوشش اداره بهزیستی هستم و از حمایت و کمکهای که به من کرده اند متشکرم. آنها تا جای که بخشنامه ها و دستورالعمل ها اجازه بدهد از من دریغی نکرده اند. شاید نتوانند تمام نیاز های ما را برآورده و رفع کنند اما می توانند با روی خوش و رفتار مناسب و برخورد خوبشان ما را راهنمای نمایند .بنده از رئیس خوب و مهربان بهزیستی و مدد کار زحمت کشم و سایر کارکنان آن اداره سپاسگزارم و توفیق روز افزون را در دنیا و آخرت برای آنان خواستارم.

من در مسیر خود تا مرکز شهر با پیاده و فروش چیزهای که دارم به راه می افتم مسیر شهرک سعدی به سوی بلوار شهید عبادت و میدان سرباز و سپس به طرف شبرنگ و در نهایت چهار راه اصلی و بازار سر پوشیده حرکت میکنم در آخر جلوی پاساژ کردستان بساط رزق و روزی خود را می گسترانم و امورات زندگی خویش را می گذرانم.

مشکل اصلی معلولین و مددجویان هزینه های مربوط به پزشک و تهیه دارو و مخصوصاً ایاب و ذهاب می باشد که می طلبد مسئولین در این زمینه ها برنامه ریزی های لازم را انجام دهند. 

انتهای پیام/