به مرگ حضرت باقر، یتیم گشت علوم ...

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از قم فردا، امروز، یادآور هفتمین روز ماه ذیحجه سال 114 هجری قمری است؛ روزی که امام محمد بن علی الباقر (علیه السلام) به دست یکی از ظالم ترین حُکمرانان اموی یعنی هشام، مسموم و به شهادت رسید:

از سوز زهر، پیکرم آتش گرفت و سوخت
یا رب، ز پای تا سرم آتش گرفت و سوخت
مسمومم و زبانه کشد شعله از تنم
از این شراره بسترم آتش گرفت و سوخت.

(رضا رسول زاده).

در روضه سوزناک آن امام هُمام همین بس که حضرتش تا پایان عُمر، خاطره های جانسوز تاسوعا و عاشورا را بر دوش کشید؛ چراکه آن حضرت در سن 4 سالگی، در کربلا حاضر و شاهد ماجرا بود: 

روزی که بادهای مخالف امان نداد
هفت آسمان به قافله ‌ای سایه بان نداد
خورشید بود و سایه‌ ی شوم غبارها
خورشید بود همسفر نیزه دارها

دیدی به روی نیزه سر آفتاب را
دیدی گلوی پرپر طفل رباب را
دیدی عمود با سر سقا چه کرده بود
تیر سه شعبه با دل مولا چه کرده بود

در موج خیز شیون و ناله دویده ای
تا شام پا به پای سه ساله دویده ای
گل زخم های سلسله یادت نمی رود
هرگز غروب قافله یادت نمی رود

(یوسف رحیمی).

و ما امروز، سوگوار آن امام بزرگوار و الگوی بی بدیل بشریت هستیم؛ الگویی که کمتر درباره اش سخن گفته می شود؛ الگویی که در اوج مظلومیت ها و محدودیت ها، از تهدیدها فرصت ساخت و شکافنده علوم شد:

دلم پر مى ‏زند امشب براى حضرت باقر

که گویم شرحى از وصف و ثناى حضرت باقر

ندیده دیده ى گیتى به علم و دانش و تقوا

کسى را برتر و اَعلم به جاى حضرت باقر

ز بهر رفع حاجات و نیاز خویش گردیده

سلاطین جهان یکسر گداى حضرت باقر

زبان از وصف او الکن، قلم از مدح او عاجز

که جز حق کس نمى ‏داند بهاى حضرت باقر

نزاید مادر گیتى ز بهر خدمت مردم

به جود و بخشش و لطف و سخاى حضرت باقر

به ذرات جهان یکسر بود او هادى و رهبر

که جان عالمى گردد فداى حضرت باقر

برو کسب فضیلت کن چو مردان خدا اى دل

ز بحر دانش بى منتهاى حضرت باقر

اگر گردد شفیع ما به نزد خالق یکتا

بهر هر دردى شفا بخشد دعاى حضرت باقر

ز اندوه و غم و محنت بود آسوده و راحت

به زیر سایه و تحت لواى حضرت باقر.

پایان بخش این نوشتار نیز، روضه منظوم دیگری از استاد پیشکسوت شعر آئینی قم، استاد غلامرضا سازگار (میثم) خواهد بود؛ باشد که همه ما مفتخر به شیعه بودن برای آن اسوه حسنه باقی بمانیم:

کسی که بود شکافنده ی تمام علوم
هزار حیف که از زهر کینه شد مسموم
سر تو باد سلامت ایا رسول الله
وصِّی پنجم تو کشته شد ولی مظلوم
گهی به زخم زبان قلب حضرتش خستند
گهی به خانه اش از کینه خصم برد هجوم
بسان مادر و آباء رنج دیده ی خویش
همیشه بود ز حقّ و حقوق خود محروم
به غُربت علی و خاندان او سوگند
امام ما ز جهان رفت با دلی مغموم
هماره قصّه ی مظلومی اش به خاک بقیع
بُوَد ز غربت قبرش برای ما معلوم
ز دردهای نهانی که بود در دل او
کسی نداشت خبر غیر خالق قیّوم
حیات او همه با درد و رنج و غصّه گذشت
که بود ظلم به اولاد مصطفی مرسوم
نه طاقت است زبان را به وصف غم هایش
نه قدرت است قلم را مه تا کند مرقوم
بگو به امّت اسلام، این سخن، «میثم»
به مرگ حضرت باقر، یتیم گشت علوم.

انتهای پیام/