یک جای کار می لنگد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  پایگاه خبری دیمه نیوز، اتاق فرماندهی لحظه به لحظه شلوغ تر می شد. آمار شهدا بالا رفته بود. بلا تکلیفی در آن موقعیت بزرگترین مشکلی بود؛ که گریبان فرماندهان را گرفته بود. خبر ها حاکی از آن بود که عملیات لو رفته است. دستور عقب نشینی میان زمزمه های فرماندهان شنیده می شد. ماه ها تلاش و برنامه ریزی بی جواب مانده بود. افرادی که اصرار به حمله داشتند سرافکنده و پشیمان به نظر می آمدند. این میزان از دقت، در معدود عملیات هایی پیش از این انجام گرفته بود. با این حال عقلانیت عقلا بی فایده بود و به قول معروف یک جای کار می لنگید. شکست نظامیان ایرانی مسجل شده بود. در نهایت دستور عقب نشینی صادر شد. برخی ساده لوحان از تصمیم به موقع در مورد عقب نشینی ابراز خوشنودی می کردند و آن را از درایت عالی فرمانده می دانستند. جلسه فرماندهان آغاز شد. بغیر از فرماندهان اصلی باقی افراد بخصوص بادمجان دور قاب چین ها از اتاق خارج شدند. از گوشه اتاق فرمانده سالخورده ای بسم اللهی گفت و بدون مقدمه شروع به تعریف و تمجید از برنامه ریزی دقیقی که توسط او و باقی فرماندهان انجام گرفته بود کرد. او خود را مأمور به تکلیف می دانست و از خدا برای خود و دیگر فرماندهان حاضر در جلسه اجر و پاداش طلب می کرد. در این حین فرمانده جوان با چشمانی که از شدت گریه به کاسه ای از خون می ماند؛ حرف پیر مرد زیاده گو را قطع کرد و در میان جمع ایستاد. خطاب به همه فرماندهان کارکشته و مدعی جنگ گفت:

«برادران شما تمام ابعاد عملیات را بررسی کردید اما خدا کجای عملیات شما جا داشت.»

با گذشت حدود سی سال از جنگ تحمیلی و دفاع غیور مردان ایرانی، دوباره طبل جنگ به صدا درآمده؛ اتاق جنگ آمریکایی دست به کار شده و ضربات سهمگین توپخانه دشمن اقصی نقاط ایران را هدف گرفته است. هرچند جنس این جنگ با هشت سال دفاع مقدس تفاوت هایی دارد، هرچند پیاده نظام این جنگ لباس نظامی به تن ندارد و هر چند اتاق فرماندهی آن رنگ و بوی دیگری دارد و هرچند توپخانه دشمن به جای خمپاره و موشک تحریم را بر سر ملت فرو می آورد؛ اما با این حال جنگ، جنگ است.

در این میان فرماندهان مدعی با ادعای اینکه تمام تلاش خود را کرده اند، به خاطر شکست های پیاپی که به بار آورده اند از ملت گله مندند که چرا شکران شکست های ما را به جا نیاورده اید. در واقع باید پرسید منظور آقایان همیشه مدعی دقیقا چیست؟ مردم باید شکر کدام نعمتی که صدقه سر این شما به آن ها عطا شده است را بجا آوردند؟ شکر دلار دوازده هزار تومانی؟ یا سکه چهار میلیون تومانی؟ یا سرمایه هسته ای که به باد داده شد؟ یا عزتی که شهدای هسته ای برایمان فراهم آوردند و توسط فرماندهان بی لیاقت به ذلت و خواری مبدل شد؟ جناب ظریف یک جای کار شما می لنگد. وعده های غربی چشم و گوش شما را بسته است. ای کاش حداقل تمام جوانب امر را بررسی می کردید تا امروز که با وقاحت تمام از برجام تعریف می کنید نشود پشت سرتان گفت که توافقی را امضا کردید که از ابتدا تا انتهایش را دیپلمات های غربی به شما دیکته کرده بودند. جناب ظریف یک جای کار شما می لنگد. نه تنها خدا جایی در حرف ها و تصمیم گیری های شما ندارد بلکه توهم حمایت دنیا که البته برای شما در چند کشور محدود غربی خلاصه می شود، جای خدا را در برنامه ریزی های شما گرفته است و شما را به بیراهه کشانده. بیراهه ای که خاکش به چشم ملت ایران خواهد رفت.

بار دیگر باید تکرار کرد اما اینبار خطاب به تمام غرب زده هایی که سال هاست همچون غده ای بدخیم مردم عزیز ایران را رنجانیده اند؛ آقایان خودباخته یک جای کار شما می لنگد.

انتهای پیام/