به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از بسیج جامعه پزشکی، دکتر غلامعلی افروز، رئیس اندیشکده خانواده در مرکز الگوی اسلامی ایرانی و چهره ماندگار عرصه روانشناسی ایران طی یادداشتی در خصوص ازدواج و اینکه آیا می‌توان برای آن سقف سنی تعیین کرد مطالبی را مطرح کرد.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,,
با عنایت به اینکه هدف غایی ازدواج در گستره حیات و برای همیشه زندگی احساس آرامش و تجربه خوشبختی است و دیگر عملکردهای ازدواج همچون ارضای مطلوب و مشروع تمایلات جنسی و کشش‌های نفسانی و فرزندآوری از پیامد‌ها و نتایج قهری ازدواج است و نه هدف اصلی آن، و با درک این حقیقت که همه داوطلبان ازدواج دوست دارند در همه لحظه‌های زندگی، به ویژه در سال‌های پیری و کهنسالی از چنین آرامش و آرامشگری برخوردار شوند آیا می‌توان برای ازدواج یک سقف محدود سنی را تعیین و تعریف نمود؟
,
یقیناً با توجه به اینکه همه انسان‌ها، کودکان و نوجوانان، جوانان و بزرگسالان، سالمندان و پیران محبت پذیر و تکریم طلب آفریده شده و نیازمند آرامش ماندگار هستند و از سویدای درون بر این باورند که یاد و ایمان به خالق زوج آفرین و ازدواج و آرامیدن کنار همسری دل آرام و آرامشگر دو منبع اصلی آرامش وجود است، هرگز تعیین سقف سنی برای ازدواج نمی‌تواند امری منطقی و عقلانی باشد. چرا که همه زن‌ها و همه مرد‌ها برای همیشه زندگی به ویژه در سال‌های سالمندی و پیری بیشتر به آرامش نیاز دارند.
,
از نگاه دیگر در ارائه یک پاسخ منطقی و عقلانی و جهان شمول به این سوال بسیار مهم و اساسی بایسته است توجه خاصی به یافته‌های نوین پژوهشی پیرامون افزایش چشمگیر استانداردهای بهداشتی و سلامت به ویژه در خانم‌ها، گستره عمر، امید به زندگی و احساس نیاز روانی به همدلی و همراهی هسری دل آرام و آرام بخش به ویژه در سالمندی مبذول شود.
,
در جهان معاصر، با پیشرفت علوم و اعتلای فرهنگ زیستی، دانش افزایی مستمر خانواد‌ها در حوزه سلامت، فراهم شدن تحصیلات پیش دانشگاهی و دانشگاهی برابر برای دختر‌ها و پسر‌ها در مناطق شهری و روستایی، همگانی شدن بهداشت و خدمات پزشکی و درمانی، حضور فعال‌تر خانم‌ها در عرصه‌های فرهنگی و اجتماعی، اعتلای هر چه بیشتر مقام و منزلت بانوان و رعایت اصول بهداشتی در فرزندآوری، در غالب کشور‌ها، افزونی امید به زندگی در بین مردان و زنان به صورت هماهنگ قابل مشاهده است.
,
در گذشته، به دلایل مختلف از جمله، فرزند آوری‌های متعدد و در غالب موارد به دور از تدبیر بایسته و بدون برنامه ریزی لازم، عهده دار شدن کارهای سخت در خانه و بعضاً خارج از خانه همچون مزارع و کارخانه‌ها، نقصان مراکز مطلوب خدمات بهداشتی، کم توجهی در رعایت اصول بهداشت فردی، عدم بهرمندی از تغذیه مناسب، کمبود امکانات پزشکی و درمانی، ابتلای درصد قابل توجهی از مادران به بیماری‌های عفونی، کم خونی و سرطان رحم و غیره. بسیاری از زنان زود هنگام دچار فرسودگی جسمانی و دلمردگی روانی و پیری زودرس و مرگ زود هنگام می‌شدند و میانگین عمرشان کمتر از آقایان بود.
,
اما امروزه، با گسترش روز افزون خدمات موثر بهداشتی و درمانی و کاهش قابل ملاحظه میانگین خانوار و افزونی فوق العاده دانش بهداشتی مادران، در غالب کشور‌ها بالاخص در کشورهای آمریکایی و اروپایی و برخی کشورهای آسیایی از جمله ایران، میانگین عمر خانم‌ها به میزان در خور تأملی بیشتر از میانگین عمر آقایان است.
,
نکته دیگری که در زمینه گستره عمر خانم‌ها می‌توان بدان اشاره کرد حفظ سلامت، سرزندگی،نشاط و پویایی نزد بسیاری از خانم‌ها بعد از دهه پنجم یا ششم حیاتشان است، به گونه‌ای که بسیاری از خانم‌ها در سنین پنجاه یا شصت سالگی نیز دارای ظاهری آراسته و جاذبه‌های شایسته همسری هستند.
,
,
لذا این تصور نادرست کلیشه‌ای در نزد برخی از عوام و بعضا خواص کم توجه و کم بصیرت که همه خانم‌ها در سنین بالای چهل سالگی فوق العاده شکسته می‌شوند کاملاً ناصحیح و ناروا و به دور از مروت و انصاف علمی است. در واقع سلامت زیستی و پویایی حیاتی دختران ۴۰ ساله امروز همانند دختران ۲۰ ساله چهل تا پنجاه سال گذشته است و همانطوری که پیش‌تر اشاره شد مطلقاً روا نیست که در مخاطب قرار دادن دختران مجرد ۴۰ سال به بالا که عموماً از نظر زیستی و روانی آمادگی کامل برای ازدواج موفق و فرزندآوری مطلوب دارند اصطلاحات فوق العاده قدیمی که نشان از واماندگی فرهنگی و دور بودن از یافته‌های پژوهش‌های نوین و جهان شمول است، نظیر «پیر دختر» را به زبان جاری نمود و علاوه بر ایجاد اضطراب و تعارض در آن‌ها و خانواده‌های ایشان مانع فرهنگی دیگری را به موانع ازدواج افزود.
,
مطابق آمار لحظه به لحظه سازمان ثبت احوال کشور، به رغم آنکه به طور کلی تعداد جمعیت مردان در مناطق شهری و روستایی کشور حدود ۲.۵ درصد بیشتر از خانم‌ها است، یعنی در قبال هر ۱۰۰۰ دختر سنین ۲۰ تا ۴۰ سال آماده ازدواج، حداقل ۱۰۲۵ پسر در همین سنین حضور دارند! اما در هرم بالای جمعیتی کشور تعداد خانم‌های بالای ۷۰ سال حدود ۵ درصد بیشتر از آقایان است. این بدان معناست که امید به زندگی و میانگین طول عمر خانم‌ها نسبت به چند دهه گذشته به طور معنی داری افزایش یافته است و بالطبع در سال‌های پیری که عموماً فرزندان ازدواج کرده و خود خانواده دیگری را بنا نموده‌اند بیش از پیش نیازمند ادامه حیات با همسری دل آرام هستند.
,
به گزارش بخش جمعیت سازمان ملل متحد در دهه ۱۳۴۵- ۱۳۳۶ میانگین امید به زندگی جمعیت مردان ایران ۴۹.۵ سال و در خانم‌ها ۴۹.۳ سال بود، این رقم در دهه ۱۳۸۰- ۱۳۷۱ در مردان به ۶۶.۹ سال و در زنان به
۶۹.۳ تغییر یافته و این روند در دهه ۱۳۹۰- ۱۳۸۱ در مردان به ۷۲.۱ سال و در زنان به ۷۵.۷ سال افزایش یافت.
,
,
,
به گزارش بانک جهانی امید به زندگی در ایران در سال‌های اخیر به ۷۶ سال افزایش یافته است.
همه سخن این است که امید به زندگی در خانم‌های ایرانی نسبت به هفتاد سال گذشته قریب به دو برابر افزایش پیدا کرده و به رغم گذشته‌های دور در حال حاضر عمر طولانی تری را نسبت به مردان تجربه می‌کنند. بنابراین در شرایط فعلی، ازدواج خانم‌های ۴۰ و ۵۰ ساله امروزی همانند ازدواج دختر خانم‌های ۲۰ و ۲۵ ساله چند دهه گذشته است.
,
,
,
یقیناً چون فلسفه خلقت به زوجیت استوار است همه انسان‌ها در هر سنی که هستند حق دارند همسر و همدلی هم اندیش و دل آرام داشته باشند. خالق زوج آفرین دوست دارد همه مخلوقاتش، همه زن‌ها و مرد‌ها در گستره حیات با زوجی همدل و دل آرام زندگی کنند. این حق طبیعی و فطری مردان و زنان است که از زوجی همدل و همسری هم اندیش و آرام بخش بهره‌مند باشند.
,
بدون تردید در این میان خانم‌های مجرد و یا خانم‌هایی که به دلایل خاصی، مثل فوت یا شهادت همسر و یا طلاق و جدایی بدون همسر زندگی می‌کنند شایسته و بایسته آن است که در اولین فرصت ممکن در هر سنی که هستند، ولو اینکه بعضاً دارای فرزند یا فرزندانی هم می‌باشند، با زوجی دل آرام ازدواج کنند. چرا که فرزندان ایشان هم می‌بایست در فرصت مطلوب ازدواج موفق و پایداری داشته باشند و با همسر همراه و همدل خویش زندگی کنند.
,
اساساً بهترین و موثر‌ترین رویکرد فرزند پروری نیز آن است که فرزندانمان را با قابلیت همسری تربیت نمائیم تا به فرزندانمان فرصت دهیم که قاموس همسری و آرامشگری متقابل را مستقیم و غیر مستقیم در آموزشگاه همسر پروری خانواده به نیکی بیاموزند.
,
,
زندگی بدون همسر و مجرد ماندن آقایان و به ویژه خانم‌ها به صرف اینکه سن ایشان بالای ۴۰، ۵۰، ۶۰ و حتی بیشتر از ۷۰ سال است، نمی‌تواند در قاموس هستی و از منظر خالق زوج آفرین امری میمون و مطلوب باشد. نباید خانم و یا آقایی که ازدواج ناموفقی را در گذشته تجربه نموده است و یا به دلایلی همسر قبلی‌اش را از دست داده است اندیشه ازدواج مجدد، مطلوب و دل آرامی را از دست بدهد ولو اینکه دهه پنجاه، شصت و یا هفتاد عمر خود را تجربه نموده و یا اینکه در سنین کهنسالی به سر می‌برد.
,
همان طوری که پیش‌تر اشاره شد، هدف غایی ازدواج برای احساس آرامش و امنیت درونی است و مابقی عملکردهای ازدواج، همچون ارضای تمایلات نفسانی، فرزندآوری و فرزند پروری از نتایج قهری است نه هدف اصلی و مطمئناً برای افراد سالمندی که در دهه هفتاد عمر خود ازدواج می‌کنند، بیشترین هدف و نیاز، همانا همدلی و هم نوایی و دل آرامی متقابل با همسری دل آرام و همدمی اثر بخش است و نه صرف ارضای کشش‌های نفسانی!
,
خلاصه کلام آنکه ازدواج برای داوطلبان دل آرام ازدواج در هر سنی ارزشمند و مطلوب است. در آموزه‌های عقلانی و جهان شمول دینی و در فرهنگ‌های متعالی در گستره جغرافیایی زمین، هیچ سقفی سنی برای ازدواج تعیین نشده است. همه حق دارند در کنار خود زوجی دل آرام و همسری همدل و آرام بخش داشته باشند؛ چرا که همه انسان‌ها اساساً از دو منبع اصلی آرامش آرام می‌گیرند. یاد خدا و آرامیدن کنار همسری دل آرام و آرامشگر. از منظر خالق زوج آفرین همراه بودن با همسری دل آرام و آرامشگر در دنیای فانی محدود نمی‌شود، بلکه زوجیت و همراهی با همسر دل آرام تا جنت سرای جاودان هم ادامه می‌یابد.
,,
انتهای پیام/خ
,
,
]
ارسال دیدگاه