به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ زمانی توصیه ای از دوستی اصفهانی شنیدم که می گفت اگر زمانی گذارت به اصفهان افتاد، به دنبال تبلیغات توریستی نباش و به جای این که با این تور و آن راهنما بروی، خودت یک نقشه دستت بگیر و راه بیفت توی خیابان ها و «شهر» را ببین و اتفاقاً همو بود که زمانی، بعد از اولین سفرش به پاریس، به من گفت که او پاریس را نیز همین گونه یافته است! برای همین بود که من، وقتی برای اولین بار قرار بود در پاریس افسانه ای قدم بزنم، دومین مقصدم را پس از کتابفروشی شکسپیر و شرکا، که در مطلب قبل مفصل به آن پرداختم، خودِ شهر و خصوصاً حاشیه رود سن گذاشتم و یک روز تمام را در خیابان ها کوچه پس کوچه های پاریس گذراندم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,پاریس، بیش از هر چیزی شهر کافه و رستوران است و خصوصاً در مرکز شهر، هر کوچه و خیابانی که قدم بگذاری، انواع و اقسام کافه و رستوران است که تا وسط پیاده رو میز و صندلی چیده اند و خیل عظیم جمعیت را می بینی که نشسته اند و با حرارت و هیجان مشغول حرف زدن و گاه مجادله اند. اما مسئله فقط کافه نیست، یعنی صرفاً کافه نیست، کافه ها بخشی از تاریخ و هویت شهر پاریس را می سازند و دهه ها نویسندگان و شاعران و روشنفکرانِ پاریسی هم ویژگی های آن ها را هم ساخته و پرداخته و هم تبلیغ کرده اند و برای همین نه تنها پاریس با کافه هایش هویت پیدا می کند، این کافه ها خود نیز هویتی پاریسی دارند که بسیار با هویت کافه های، مثلاً، نیویورکی متفاوت است. این هویتِ خاص از همان شکل و ظاهرِ کافه ها هم پیدا است. میزهای این کافه ها عموماً، اگر بخواهیم دقیق تر باشیم در اکثریت قریب به اتفاق موارد، میزهای کوچک دایره شکلی هستند و معمولاً هم برای بیشتر از دو نفر جا ندارند و دو صندلی هم در دو طرف میزها گذاشته شده است، صندلی هایی که رویه شان عموماً مانند حصیری بافته شده است و بدون اغراق، روی همه میزها هم می توان زیرسیگاری پیدا کرد و احتمالا همین یک عامل است که باعث می شود هرچند، البته در فصول گرم، صندلی های داخل کافه ها عموماً خالی اند، صندلیِ کافه های بیرونی کاملاً پر شده اند و گاه، اگر کافه به اصطلاح پاتوق شده باشد، چند نفری هم منتظر مانده اند تا میزها خالی شوند، انتظاری که البته معمولاً به این راحتی برآورده نمی شود.این شکل کافه‌های پاریسی؛ نشانه‌ای از فرهنگ شکل‌گرفته در این کشور است. فرهنگی که فرانسوی‌ها همچنان به آن مبالات می‌کنند و به تفاوت آن با فرهنگ جهانی‌شده آمریکایی، همچنان پز می‌دهند. فرهنگ خالص اروپایی که پرستیژ فرهنگ والا همچنان در آن بر صدر می‌نشیند و جلوه‌های عامه‌پسندانه فرهنگی با بی‌اعتنائی روبرو می‌شود. هر چند که نشانه‌های آمریکایی شدن فرهنگ فرانسوی حالا دیگر حتی در خیابان‌های پاریس هم کاملا مشهود است، اما به نظر می‌رسد که این تفاخر پاریسی همچنان زنده است.
,چیز دیگری که به کافه های پاریسی هویت می بخشد جمعیت بسیارِ آدم هایی است که تنها نشسته اند و معمولاً کتاب یا مجله ای در دست دارند. اگر در کافه های تهران یا برلین و لندن و نیویورک به ندرت می توانی کسی را پیدا کنی که تنها در کافه نشسته باشد و این کافه نشینی ها عموماً برای دیدارهای دوستانه یا کاری است، در پاریس بسیاری از مردم ساعات عصر و شبشان، و البته در آخر هفته ها ساعات صبح، را به مطالعه و البته نوشیدن قهوه یا چای می گذرانند. البته اگر کافه روی حرفه ای باشی یا مدت ها در پاریس زندگی کرده باشی، می توانی از کافه های توریست پسند دوری کنی و کافه هایی خلوت و دنج و البته با قهوه ای که بویش می تواند مستت کند پیدا کنی و راحت آن جا وقتت را به هر چه که می خواهی بگذرانی و مجبور نباشی دائم حواست باشد که توی عکسِ توریست های خوشحال که می خواهند با کافه عکس بگیرند چطور افتاده ای.
,در این پیاده روی ها، با باغ های پاریسی و البته سنتِ مجسمه سازیِ اروپایی هم می توان آشنا شد. البته که پاریس، مثلاً، در مقایسه با رم یا واتیکان در مجسمه های شهری حرفی برای گفتن ندارد، اما برای کسی که از ایران به آن جا رفته و دیدن این همه مجسمه در شهر برایش عجیب است، دیدنِ این مجسمه ها می توان لذتی ورای حد تصور داشته باشد. نکته جالب درباره این مجسمه ها این است که جزئیاتِ به کار رفته در آن ها حیرت انگیز است و اگر به جای عجله کردن برای عکس گرفتن در یک مکان توریستی، راحت در شهر قدم بزنی و کنار هر مجسمه توقف کنی و به جزئیات دقت کنی می بینی که مجسمه ساز با قدرتی باور نکردنی توانسته حتی احساسی انسانی در صورتِ مجسمه بگذارد و شاید حتی فراموش کنی که بعضی از این مجسمه ها شاهکار و حاصل دست نابغه ای از بزرگ ترین نوابغ بشری اند. باغ ها هم دستِ کمی از این مجسمه ها در ظرافت و زیبایی ندارند. مشهورترینِ آن ها البته باغِ لوور و باغ لوگزامبورگ اند، اما در بسیاری از گوشه و کناره های شهر می توان باغ هایی بزرگ و کوچک یافت که در طراحی دست کمی از آن باغ های مشهور ندارند و عموماً هم حوضی بسیار بزرگ در وسط آن ها است و صندلی های بسیاری هم در اطراف حوض چیده شده و باز هم تعداد فراوانِ آدم هایی که نشسته اند و هم به پرنده های کوچک و بزرگِ آن حوض غذا می دهند و هم کتاب و روزنامه شان را می خوانند.
,در کنار همه این ها، از زیباییِ ساختمان های مسکونی و اداری پاریس هم نباید غافل شد. اکثر ساختمان های مرکز شهر، حتی آن هایی که مشهور و مهم هم نیستند، معماری اروپایی خیره کننده ای دارند و بافت سنتی شان هم حفظ شده است و همین طور در قدم زدن در شهر می توان از جنبه های بصری آن ها لذت برد. انگار که کل شهر موزه ای باشد که می توان به رایگان و به راحتی و تنها با قدم زدن از زیبایی های آن لذت برد. در کنار همه این ها، از مزیتِ اقامت در همین ساختمان ها هم نباید غافل شد. این روزها، به مدد اپ ها و شرکت هایی که خانه های افراد عادی را اجاره می دهند، می توان به راحتی آپارتمانی قدیمی مربوط به قرون هفده و هجده در پاریس اجاره کرد و هم پول بسیار کمتری نسبت به هتل ها پرداخت و هم از لذتِ زندگی در چنین ساختمانی بهره مند شد.
,,
منبع:مهر
]
ارسال دیدگاه