کارناوال مرگ در کوچه پس کوچه های پایتخت اقتصادی کشور+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز؛ ساخت و سازهای اصولی و یا به عبارتی مبلمان بعنوان بخش مهمی از زندگی افراد در تمام نقاط دنیا و محیط زیست محسوب می شود که با اخلاقیات و روحیات افراد جامعه ارتباط تنگاتنگی داشته به نحوی که تمام جنبه های زندگی اعم از اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و.... را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد.

مبلمان شهری نه تنها هویت یک شهر را بر همگان نمایان می سازد بلکه نمادی از زیرساخت های شهری، تاریخ فرهنگی، معنوی، مذهبی و حتی هویت حقیقی افراد را در معرض دید افراد قرار می دهد ونیز حس تعلق خاطر را در تک تک افراد جامعه زنده می کند که در حقیقت جز لاینفک و جدایی ناپذیر در هماهنگی شهری است به گونه ای که نقش جدی در طراحی و پیاده سازی پروژه های شهری دارد.

با نگاهی به کشورهای در حال توسعه متوجه می شویم که رشد سریع جمعیت، افزایش ضریب مهاجرت، عدم تساوی حقوق اجتماعی و اقتصادی از مهمترین مشکلات در حوزه شهرسازی است که علاوه بر غیرقابل پیش بینی بودن، آسیب های محیطی و اجتماعی را به دنبال دارد.

اگرچه بندرعباس در سال های اخیر بواسطه پتانسیل های بالای اقتصادی از مهمترین مراکز استراتژیکی و تجاری کشور محسوب  می شود اما به دلیل وجود موقعیت های شعلی ویژه بصورت مداوم شاهد مهاجرت افراد از سایر استان ها و شهرستان هاست به گونه ای که عنوان ایران کوچک را به یدک می کشد.

افزایش مهاجرت و نرخ بالای شهرنشینی یکی ازمهمترن عواملی است که در ساخت و سازهای غیر اصولی نقش بسزایی دارد به نحوی که وجود کوچه های باریک و تنگ و خانه های بهم چسبیده تنها گوشه ای از چهره پنهان مبلمان شهری نامناسب را به رخ می کشد.

کوچه های تنگ و باریک در برخی از شهرها به نام کوچه های آشتی کنان و یا کوچه های عاشقی شناخته می شوند اما همین کوچه ها در بندرعباس نه تنها بویی ازآشتی نبرده اند بلکه به عنوان کوچه های شرمساری شناخته می شوند.

پس از گذشت سال ها و با اجرای طرح های توسعه شهری نسل کوچه های باریک نه تنها منقرض نشده بلکه تغییر کاربری داده اند به گونه ای که علاوه بر محل تردد ساکنان محلات، مامن و پناهگاه امنی برای بی خانمان ها شده اند..

دالان های مرگ در کوچه های پایتخت اقتصادی کشور

اگر گذرتان به برخی از محلات شهر بندرعباس به ویژه کمربندی، دو راهی ایسینی، چاهستانی ها و... افتاده باشد قطعا شاهد کوچه های تنگ و باریک و بعضا تاریک بوده اید نه تنها اهالی را به هنگام عبور و مرور دچار سختی کرده اند بلکه در هنگام بروز حوادث غیر مترقیه هیچ راه فراری برای نجات افراد باقی نگذاشته اند.

علاوه بر تاریکی، وجود پستی و بلندی های فراوان و نیز فاضلاب های روان در این معابر همچنان به قوت خود باقی است  همچنین کم عرض بودن این کوجه ها یکی از مهمترین مشکلاتی است که در ارائه خدمات سازمان هایی چون آتش نشانی و یا اورژانس را مختل کرده به گونه ای امکان عبور وسایل نقلیه نیست لذا افراد باید در حین حادثه با مرگ دست و پنجه نرم کنند و مرگ خود را مجسم نمایند.

از آنجایی که مردان بومی و مهاجر و حتی زنانی که از شهر و دیار خود به هر دلیلی رانده شده اند مکانی برای زندگی ندارند لذا کوچه های باریک را مامنی برای ادامه حیات خود می یابند غافل از اینکه نه تنها باعث مسدود محل عبور و ومرور می شوند بلکه با زندگی در این کوچه ها آسیب های اجتماعی بسیاری را به دنبال خواهد داشت.

کوچه های باریک بستری برای افزایش جرم

زندگی زنان در کنار مردان در کوچه های باریک تمام جنبه های زندگی ساکنانی که در مجاورت آن ها قرار گرفته اند را تحت شعاع قرار داده و حتی  بزهکاری و آسیب های اجتماعی در میان اهالی ساکنان را به شدت افزایش می دهد.

وجود افراد بی خانمان و معتاد در این کوچه ها نه تنها در اذهان کودکان و نوجوانان تصورات منفی را برجای می گذارد بلکه به دلیل استفاده از مواد مخدر سنتی و صنعتی باعث ایجاد صداهای نامناسب در این مکان ها می شوند به گونه ای که زندگی ساکنان را مختل کرده است.

بیشتر اوقات افرادی که به دلیل بیماری و یا استفاده بیش از حد مواد مخدر عمر خود را از دست می دهند، پس از مرگ روزها در این مکان باقی می مانند به گونه ای که بوی بد و متعفن اجساد تمام فضای کوچه را مسموم می کند.

علی رغم اینکه شهرداری ها بیشترین نقش را در ساخت و سازها و مبلمان شهری ایفا می کند گاهی ممکن است برخی از شهرواندان از سر بی مبالاتی و به دنبال برآورده نشدن مطالباتشان آسیب هایی را ایجاد نمایند که در صورت چنین اتفاقی دستگاه های دولت بخش عمده ای از حقوق شهرواندن را تحقق بخشند زیرا داشتن هوای پاک، سرانه فضای سبز و بویژه امنیت از جمله آیتم هایی است که همه شهروندان باید ازآن بهره مند شوند.

اگرچه دولت ها بالاخص دولتمردان عمدتا از شم سیاسی و بین المللی بالایی برخوردارند اما متاسفانه هیچ کدام دغدغه حقوق شهروندی را ندارند و از تحقق چنین حقی غفلت کرده اند در صورتی که با تدوین طرح جامع مدیریت شهروندی می توان به جامعه و شهر ایده آلی دست یافت.

با وجود اینکه دو دهه از طرح بازگشایی معابر و احداث خیابان ها می گذرد اما این طرح همچون سایر طرح ها در پس وعده های بی اساس مسئولان استانی باقی مانده و گویی هیچ گاه به مرحله عمل نخواهد رسید.

انتهای پیام/