به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، خبر کوتاه اما پرمحتوایی بود، نمازگزاران شبستر در اعتراض به برگزاری کنسرت در این شهرستان تجمع کردند! دقیقاً یک روز قبل از این اتفاق با یکی از مخالفان برگزاری کنسرت در شبستر گفت‌وگویی تلفنی داشتم و وقتی از او پرسیدم علت ناراحتی‌شان چیست، در پاسخ گفت: «آقای فرماندار قبلاً گفته‌اند باید برای جوانان شادی آورد و حالا به‌جای اینکه اشتغال ایجاد کنند، با برگزاری کنسرت قصد شادی جوانان را دارند».
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,سخن این منتقد صحیح بود اما استدلالی نبود که جوانان خواهان حضور در کنسرت را قانع سازد. البته دامنه‌ی استدلال اعتراضات به این دلیل محدود نمی‌شد و در گروهی طی بیانیه‌هایی برگزاری کنسرت در شبستر را مساوی با ابتذال تلقی کرده بودند.
با مشاهده‌ی متن بیانیه‌ها تصور می‌کردم خوانندگان زیرزمینی جهت اجرای کنسرت در شبستر دعوت شده‌اند اما با پرس‌وجو در نهایت به اسامی خوانندگان رسیدم و دیدم دقیقاً همان‌هایی هستند که نه‌تنها در اقصی‌نقاط کشور بلکه در شهرهای مختلف آذربایجان‌شرقی اجرا داشته‌اند.
نگارنده به‌امید آنکه تکفیر نشود در نقد تجمع در اعتراض به برگزاری کنسرت به ذکر چند نکته بسنده می‌کند. آنچه که مسلم است تا قبل از برگزاری کنسرت نمی‌توان بر ابتذال آن پی برد مگر آنکه سابقه‌ی خواننده بر این امر صحه بگذارد؛ قرائن نیز نشان می‌دهد خواننده مذکور بارها در تبریز به روی صحنه رفته است اما نه در نماز جمعه علیه کنسرت تجمع کرده‌اند و نه بیانیه‌ای در مخالفت با چنین برنامه‌هایی صادر گردیده است، با این فرض باید پرسید تفاوت تبریز با سایر شهرهای آذربایجان‌شرقی در چیست؟
حتی اگر نیت مخالفان عدم مخالفت صرف با برگزاری کنسرت بوده باشد، موضوع به گونه‌ای در رسانه‌ها منعکس شده است که منتقدان خود در تیررس انتقادات قرار می‌گیرند چراکه استدلال عدم ایجاد اشتغال برای جوانان جهت جلوگیری از برگزاری کنسرت چندان صحیح به‌نظر نمی‌رسد. این موضوع زمانی جای انتقاد دارد که مسئولان شبستر همچون مانور تبلیغاتی رئیس‌جمهور در انتخابات ریاست‌جمهوری مدام بر طبل برگزاری کنسرت بکوبند و به‌جای آنکه در شورای اداری از مشکلات کلان بحث کنند، چگونگی حل معضل برگزاری کنسرت را به لطفِ اعتراضات! در دستور کار خود قرار دهند.
از سویی دیگر نیز نمی‌توان با استدلال وجود بیکاری مانع برگزاری کنسرت در شهری شد چراکه اولاً همین بیکاری در سایر مناطق کشور نیز وجود دارد و در ثانی، همین بیکاری از زمانِ دولت مرحوم هاشمی رفسنجانی تا دولت کنونی روحانی وجود داشته و با چنین رویکردهایی باید برگزاری کنسرت در طول این سال‌ها را اشتباه دانست.
علی‌ایحال تجمع برای جلوگیری از برگزاری کنسرت در یک شهرستان بازتاب‌هایی منفی درپی دارد که در نهایت قشر انقلابی در برابر مردم قرار می‌دهد و طیفی که در بزنگاه‌ها به داد آرمان‌ها و ارزش‌ها رسیده‌اند، متهم نهایی ماجرا شناخته می‌شوند. بی‌شک اگر استدلال‌ها صحیح باشد نه با برگزاری تجمعات گسترده بلکه با ارائه دلیل و اقناع جوانان می‌توانان آنان را از حضور در کنسرت بازداشت، کما اینکه خواننده مذکور نیز به‌سبب رفتارهایی که در کنسرت‌های قبلی‌اش با حضار داشت، دیگر چندان در بین مردم محبوب نیست تا از کنسرت‌هایش استقبال شود.
ختم کلام اینکه ایجاد دوگانه‌ی حامی و مخالف کنسرت، امری اشتباه است که با موج‌سواری حامیان، مخالفان را به گوشه‌ی رینگ می‌برد و خود را در نتیجه‌ی انتخابات نشان می‌دهد. غیرانقلابی‌ها نیز همین را می‌خواهند تا انقلابی‌ها به‌جای تجمع برای بیکاری، فساد، بی‌عدالتی، رباخواری بانک‌ها و آفت‌هایی از این دست، در اعتراض به برگزاری کنسرت گردهم آیند، تا باشد از این تجمع‌ها!
انتهای پیام/
سخن این منتقد صحیح بود اما استدلالی نبود که جوانان خواهان حضور در کنسرت را قانع سازد. البته دامنه‌ی استدلال اعتراضات به این دلیل محدود نمی‌شد و در گروهی طی بیانیه‌هایی برگزاری کنسرت در شبستر را مساوی با ابتذال تلقی کرده بودند.
با مشاهده‌ی متن بیانیه‌ها تصور می‌کردم خوانندگان زیرزمینی جهت اجرای کنسرت در شبستر دعوت شده‌اند اما با پرس‌وجو در نهایت به اسامی خوانندگان رسیدم و دیدم دقیقاً همان‌هایی هستند که نه‌تنها در اقصی‌نقاط کشور بلکه در شهرهای مختلف آذربایجان‌شرقی اجرا داشته‌اند.
نگارنده به‌امید آنکه تکفیر نشود در نقد تجمع در اعتراض به برگزاری کنسرت به ذکر چند نکته بسنده می‌کند. آنچه که مسلم است تا قبل از برگزاری کنسرت نمی‌توان بر ابتذال آن پی برد مگر آنکه سابقه‌ی خواننده بر این امر صحه بگذارد؛ قرائن نیز نشان می‌دهد خواننده مذکور بارها در تبریز به روی صحنه رفته است اما نه در نماز جمعه علیه کنسرت تجمع کرده‌اند و نه بیانیه‌ای در مخالفت با چنین برنامه‌هایی صادر گردیده است، با این فرض باید پرسید تفاوت تبریز با سایر شهرهای آذربایجان‌شرقی در چیست؟
حتی اگر نیت مخالفان عدم مخالفت صرف با برگزاری کنسرت بوده باشد، موضوع به گونه‌ای در رسانه‌ها منعکس شده است که منتقدان خود در تیررس انتقادات قرار می‌گیرند چراکه استدلال عدم ایجاد اشتغال برای جوانان جهت جلوگیری از برگزاری کنسرت چندان صحیح به‌نظر نمی‌رسد. این موضوع زمانی جای انتقاد دارد که مسئولان شبستر همچون مانور تبلیغاتی رئیس‌جمهور در انتخابات ریاست‌جمهوری مدام بر طبل برگزاری کنسرت بکوبند و به‌جای آنکه در شورای اداری از مشکلات کلان بحث کنند، چگونگی حل معضل برگزاری کنسرت را به لطفِ اعتراضات! در دستور کار خود قرار دهند.
از سویی دیگر نیز نمی‌توان با استدلال وجود بیکاری مانع برگزاری کنسرت در شهری شد چراکه اولاً همین بیکاری در سایر مناطق کشور نیز وجود دارد و در ثانی، همین بیکاری از زمانِ دولت مرحوم هاشمی رفسنجانی تا دولت کنونی روحانی وجود داشته و با چنین رویکردهایی باید برگزاری کنسرت در طول این سال‌ها را اشتباه دانست.
علی‌ایحال تجمع برای جلوگیری از برگزاری کنسرت در یک شهرستان بازتاب‌هایی منفی درپی دارد که در نهایت قشر انقلابی در برابر مردم قرار می‌دهد و طیفی که در بزنگاه‌ها به داد آرمان‌ها و ارزش‌ها رسیده‌اند، متهم نهایی ماجرا شناخته می‌شوند. بی‌شک اگر استدلال‌ها صحیح باشد نه با برگزاری تجمعات گسترده بلکه با ارائه دلیل و اقناع جوانان می‌توانان آنان را از حضور در کنسرت بازداشت، کما اینکه خواننده مذکور نیز به‌سبب رفتارهایی که در کنسرت‌های قبلی‌اش با حضار داشت، دیگر چندان در بین مردم محبوب نیست تا از کنسرت‌هایش استقبال شود.
ختم کلام اینکه ایجاد دوگانه‌ی حامی و مخالف کنسرت، امری اشتباه است که با موج‌سواری حامیان، مخالفان را به گوشه‌ی رینگ می‌برد و خود را در نتیجه‌ی انتخابات نشان می‌دهد. غیرانقلابی‌ها نیز همین را می‌خواهند تا انقلابی‌ها به‌جای تجمع برای بیکاری، فساد، بی‌عدالتی، رباخواری بانک‌ها و آفت‌هایی از این دست، در اعتراض به برگزاری کنسرت گردهم آیند، تا باشد از این تجمع‌ها!
انتهای پیام/
سخن این منتقد صحیح بود اما استدلالی نبود که جوانان خواهان حضور در کنسرت را قانع سازد. البته دامنه‌ی استدلال اعتراضات به این دلیل محدود نمی‌شد و در گروهی طی بیانیه‌هایی برگزاری کنسرت در شبستر را مساوی با ابتذال تلقی کرده بودند.
,با مشاهده‌ی متن بیانیه‌ها تصور می‌کردم خوانندگان زیرزمینی جهت اجرای کنسرت در شبستر دعوت شده‌اند اما با پرس‌وجو در نهایت به اسامی خوانندگان رسیدم و دیدم دقیقاً همان‌هایی هستند که نه‌تنها در اقصی‌نقاط کشور بلکه در شهرهای مختلف آذربایجان‌شرقی اجرا داشته‌اند.
,نگارنده به‌امید آنکه تکفیر نشود در نقد تجمع در اعتراض به برگزاری کنسرت به ذکر چند نکته بسنده می‌کند. آنچه که مسلم است تا قبل از برگزاری کنسرت نمی‌توان بر ابتذال آن پی برد مگر آنکه سابقه‌ی خواننده بر این امر صحه بگذارد؛ قرائن نیز نشان می‌دهد خواننده مذکور بارها در تبریز به روی صحنه رفته است اما نه در نماز جمعه علیه کنسرت تجمع کرده‌اند و نه بیانیه‌ای در مخالفت با چنین برنامه‌هایی صادر گردیده است، با این فرض باید پرسید تفاوت تبریز با سایر شهرهای آذربایجان‌شرقی در چیست؟
,حتی اگر نیت مخالفان عدم مخالفت صرف با برگزاری کنسرت بوده باشد، موضوع به گونه‌ای در رسانه‌ها منعکس شده است که منتقدان خود در تیررس انتقادات قرار می‌گیرند چراکه استدلال عدم ایجاد اشتغال برای جوانان جهت جلوگیری از برگزاری کنسرت چندان صحیح به‌نظر نمی‌رسد. این موضوع زمانی جای انتقاد دارد که مسئولان شبستر همچون مانور تبلیغاتی رئیس‌جمهور در انتخابات ریاست‌جمهوری مدام بر طبل برگزاری کنسرت بکوبند و به‌جای آنکه در شورای اداری از مشکلات کلان بحث کنند، چگونگی حل معضل برگزاری کنسرت را به لطفِ اعتراضات! در دستور کار خود قرار دهند.
,از سویی دیگر نیز نمی‌توان با استدلال وجود بیکاری مانع برگزاری کنسرت در شهری شد چراکه اولاً همین بیکاری در سایر مناطق کشور نیز وجود دارد و در ثانی، همین بیکاری از زمانِ دولت مرحوم هاشمی رفسنجانی تا دولت کنونی روحانی وجود داشته و با چنین رویکردهایی باید برگزاری کنسرت در طول این سال‌ها را اشتباه دانست.
,علی‌ایحال تجمع برای جلوگیری از برگزاری کنسرت در یک شهرستان بازتاب‌هایی منفی درپی دارد که در نهایت قشر انقلابی در برابر مردم قرار می‌دهد و طیفی که در بزنگاه‌ها به داد آرمان‌ها و ارزش‌ها رسیده‌اند، متهم نهایی ماجرا شناخته می‌شوند. بی‌شک اگر استدلال‌ها صحیح باشد نه با برگزاری تجمعات گسترده بلکه با ارائه دلیل و اقناع جوانان می‌توانان آنان را از حضور در کنسرت بازداشت، کما اینکه خواننده مذکور نیز به‌سبب رفتارهایی که در کنسرت‌های قبلی‌اش با حضار داشت، دیگر چندان در بین مردم محبوب نیست تا از کنسرت‌هایش استقبال شود.
,ختم کلام اینکه ایجاد دوگانه‌ی حامی و مخالف کنسرت، امری اشتباه است که با موج‌سواری حامیان، مخالفان را به گوشه‌ی رینگ می‌برد و خود را در نتیجه‌ی انتخابات نشان می‌دهد. غیرانقلابی‌ها نیز همین را می‌خواهند تا انقلابی‌ها به‌جای تجمع برای بیکاری، فساد، بی‌عدالتی، رباخواری بانک‌ها و آفت‌هایی از این دست، در اعتراض به برگزاری کنسرت گردهم آیند، تا باشد از این تجمع‌ها!
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه