امام حسین (ع) پاسدار اسلام

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح توس؛ حسین نامی آشنا برای عالم است، نامی که خداوند متعال صاحبش را از ابتدای خلقت در دنیای دیگری افرید و آنچه هست ونیست را در خدمت او نهاد و فرشتگان مقربش را پابوس آستانش نهاد.

نامی که علت آفرینش دنیا پدر و مادر و برادرش هستند و خود نیز علت رزق دهی خدای متعال به انسان ها است و چه زیباست این حسین.

نامی که آدم ابوالبشر هنگامی که جبرئیل این نام را به او آموخت تا خداوند به حق این نام او را ببخشد، بی آنکه بداند حسین(ع) کیست، بی اختیار اشک بر چشمانش جاری شد و گفت : پروردگارا این حسین کیست که تا نامش را بردم بی اختیار از غربت او گریستم و دیدم کل کائنات بر او گریستند؟

و شاید خدا در پاسخ به آدم ابوالبشر فرمود:« إنَّ الحُسَینَ مِصباحُ الهُدی وسَفینَةُ النَّجاةِ» که ای بنده من چه دستاویزی را برای نجات خود انتخاب کردی! مگر می شود که مرا بر حسینم قسم دهی و من ترا نبخشم؟ مگر می شود من از گناه گریه کن حسین (ع) نگذرم؟

و گذشت و گذشت تا زمانی که خداوند خانواده ای از نیکان خود را که تاکنون نیافریده بود و نخواهد آفرید یافت و بر انسان ها منت نهاد و عالم امکان را به یمن وجودشان آراست و محمد(ص) را خاتم خود قرار داد، علی(ع) که عالی اعلی بود را وصی خاتمش قرار داد و به رسول خاتم دختری عنایت فرمود که کوثر بود.

بهترین زن و بهترین مرد عالم را به همسری یک دیگر انخاب کرد و از دامان این دو، بهترین فرزندان را به دنیا فرستاد که نامشان حسن و حسین(ع) بود.پیامبر(ص) هنگام تولد او از شهادتش خبر داد و نام «حسین» را برای او برگزید، رسول خدا، حسنین را بسیار دوست داشت و همه را به دوست داشتن آن دو سفارش می‌کرد.

حسین محبوب خداوند

از طاووس یمانی روایت شده وقتی امام حسین (ع) در جایی می نشست که تاریک بود ، مردم به سفیدی و نورانیت گلو و پیشانی ، او را می شناختند و رسول خدا (ص) این دو عضو را بیشتر می بوسید. روزی جبرئیل نازل شد ، فاطمه (س) را در خواب دید و امام حسین (ع) در گهواره گریه می کرد. کنار گهواره آمد و با امام حسین (ع) صحبت می کرد و گهواره رامی جنبانید . فاطمه (س) بیدار شد. صدایی را می شنید. ولی کسی را نمی دید. وقتی برای رسول خدا (ص) تعریف کرد ، ایشان فرمود : «او جبرئیل امین بوده است »؛ حسین به قدری نزد خداوند محبوب است که می خواهد که فرشتگانش نیز در خدمت او باشند.

روایت‌های متعددی از حضرت محمد(ص) در فضیلت امام حسین نقل شده است از جمله «حسن و حسین سرور جوانان بهشت‌اند» و «حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است.»

محبت رسول الله

امام حسین (ع) بسیار مورد محبت رسول اکرم (ص) واقع می شد و ایشان فرزندشان را بسیار مورد محبت قرار می دادند، پیامبر (ص) درباره ی امام حسن و امام حسین (ع) سفارش زیادی می کرد و تا آن جا این دو را دوست می داشت ، که گاهی وقتی در مسجد مشغول سخنرانی بود و آنها وارد می شدند ، از بالای منبر پایین می آمد و آنها را در آغوش گرفته ، به بالای منبر می رفت و می فرمود «صدق الله العظیم انما اولادکم فتنه » ؛ راست گفت خدای ، بزرگ ، جز این نیست که فرزندانتان مایه ی آرامش شما هستند.

جابر می گوید دیدم که رسول خدا (ص) با دست و پا راه می رفت و حسن و حسین (ع) بر پشت آن حضرت سوار بودند و او می فرمودند : «بهترین شتر ، شتر شماست و شما ، بهترین سواران او هستید».

آخرین لحظات

ابن عباس می گوید : وقتی بیماری رسول خدا (ص) شدت گرفت ، امام حسین (ع) را به سینه اش گرفت ، در حالی که عرق مبارک او بر روی حسین (ع) می ریخت. در لحظه های آخر که می خواست از دنیا برود ، می فرمود : «مرا چکار با یزید؟ خدا تو را مبارک نکند (زندگی تو را) ای یزید. خدایا! لعن بر یزید.».سپس مدتی طولانی پیامبر (ص) بیهوش شد . وقتی به هوش آمد ، در حالی که اشک از چشم مبارک پیامبر (ص) جاری بود ، حسین (ع) را بوسید و می فرمود : در پیشگاه خدا برای من و قاتل تو مقامی است که از او انتقام بگیرم.

آری امام حسین (ع) تحقق بخش اسلام حقیقی بود و آن زمان که اسلام در حال بیراهه و خروج از مسیر واقعی خود که خدمت به مستضعفین بود، امام حسین(ع) و یاران ایشان پاسدار ارزش های اسلام و اسلام ناب محمدی شدند و آن را نجات بخشیدند.

انتهای پیام/