به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ حجت الاسلام والمسلمین هادی بامری در گفتگو با دلگان پرس با اشاره به سالروز ولادت حضرت امام جواد (ع)، اظهار کرد: امام محمدتقی علیه‌السلام، امام نهم شیعیان است که در دهم رجب سال 195 قمری به دنیا آمد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دلگان پرس,این کارشناس مذهبی با بیان اینکه صِغر سن امام جواد علیه السلام از پدیده هاى اعجاز آمیز او است که در حکام آن زمان اثرى فوق‌العاده گذاشته بود، افزود: همه مآخذ تاریخى متفق القولند که وقتى پدر مکرم امام جواد علیه السلام درگذشت عمر امام هشت سال یا هفت سال و چهار ماه بود، در حقیقت هنگامی که پس از پدر عهده دار امامت گردید، در سن کودکى بود.
,وی با تاکید بر اینکه این معنى نخستین بار در زندگانى پیشوایان اهل‌بیت علیه‌السلام در شخص امام جواد علیه‌السلام مصداق پیدا کرد، عنوان کرد: این امر براى حکام منحرف، مایه حیرت و براى حقیقت امتداد خط امامت و مرجعیت امامان اهل‌بیت علیه السلام که امام جواد علیه السلام نماینده و جانشین آنان بود، سندى حتمى و معجزه‌آسا به شمار می رفت.
,حجت الاسلام والمسلمین بامری گفت: اگر به حساب احتمالات تکیه زنیم، مىبینیم که تنها صغر سن امام علیه السلام کافى است که حقیقت امامت وى را بپذیریم و قبول کنیم که ایشان ادامه دهنده خط امامت بوده است والا چگونه می توان در دست گرفتن رهبرى شیعه را از طرف او در همه زمینه هاى نظرى و عملى تفسیر کنیم؟
,این کارشناس مذهبی تصریح کرد: شاید این معنى از ذهن بگذرد و بگویند، چه بسا که براى شیعیان، امامت و رهبرى این نوجوان از اهل‌بیت، به وضوح، کشف و معلوم نشده باشد و چه بسا که ادعائى دیگر نیز بر این فرضیه ضمیمه کنند همچنان که احمد امین گوید:«امامان از چشم‌ها پنهان می‌شدند و به دعوت پنهانى اکتفا می‌کردند تا محبت و گرایش مردم نسبت به آنان باقى بماند. (5) »
,وی ادامه داد: ما این فرضیه را رد می‌کنیم و می‌گوئیم: رهبرى امام جواد علیه السلام، رهبرى آشکار و علنى در برابر همه تودههاى مردم بود و هرگز رهبرى امامان چنین نبود که پیرامونشان را پاسبانان محافظ، و نیروى ارتش و ابهت و جاه و جلال پادشاهان فرا گرفته باشد به طوری که رهبر، دعوت را از توده مردم که به آنان معتقد بودند و به رهبرى آنان حرکت مىکردند، پنهان سازد بلکه رهبرى امام علیه السلام، رهبرى سرى از قبیل صوفیان و فاطمیان نبود که میانشان فاصله ایجاد کند و بین رهبرى و پایگاه مردمى او جدائى افکند.
,حجت الاسلام بامری بیان کرد: امام علیه السلام، دعوت خود را تا حدى آشکار انجام می‌داد، و پایگاه‌هاى مردمى طرفدار و مؤمن به رهبرى و امامتش به طور مستقیم در مسائل دینى و قضایاى اجتماعى و اخلاقى با شخص امام تماس و هماهنگى حاصل می‌کردند.
,این کارشناس مذهبی اضافه کرد: وقتى مامون، امام علیه السلام را به بغداد یا مرکز خلافت آورد، امام پاى فشرد تا به مدینه باز گردد، مامون با این درخواست موافقت کرد و آن حضرت بیشتر عمر شریف را در مدینه گذرانید.
,وی ادامه داد: امام جواد علیه السلام در صحنه اجتماعى با نشاط و فعالیت، حرکت می‌کرد و نزد همه مسلمانان شناخته شده بود، از جمله نزد شیعیان که به رهبرى و امامت ایشان ایمان داشتند.
,حجت الاسلام بامری با اشاره به اینکه بر اساس این مسلمات،فرضیهاى که می‌گوید: رهبرى امام جواد علیه السلام در برابر مسلمانان عموما، و در برابر شیعیان خصوصا، رهبرى آشکار نبوده است، باطل است، عنوان کرد: این سخن خلاف طبیعت علاقه و همبستگى بین اهل‌بیت و پایگاه‌هاى مردمى آنان است.
,وی اضافه کرد: به خصوص که مامون نورافکنها را متوجه امامت و علم حضرت امام جواد علیه السلام کرد و او را در معرض آزمایش قرار داد تا در محظور قرار گیرد و مردم را از پیرامون او بپراکند. دانشمندان بزرگ را دعوت کرد و بین آنان و امام علیه السلام در برابر عباسیان، مجالسى منعقد نمود، اما برترى علمى و فکرى امام علیه السلام با کمى سن و سال آشکار گردید.
,این کارشناس مذهبی افزود: سطح علمى و فقهى این طایفه در حدى بود که از طرف همه مکاتب و حوزه هاى فکرى رقیب، مورد تحسین و بزرگداشت و تقدیر بودند، مکتب فکرى عظیمى که حاصل کوشش امامان باقر و صادق علیهماالسلام بود، بزرگترین حوزه فکرى و علمى اسلام بود که در آن روزگار جهان اسلام به خود دیده بود و آنجا دو نسل پیاپى از شاگردان حضرت امام صادق و حضرت امام کاظم علیهماالسلام فعالیت داشتند و آن دو در میدان فقه و تفسیر و کلام و حدیث، و در همه جوانب و ارکان معرفت اسلامى در راس طایفه شیعه قرار داشتند.
,وی خاطرنشان کرد: پس از این همه از خود گذشتگى و فداکارى و پافشارى از طرف على،طایفه شیعه یعنى مردمى دانا و روشنفکر براى امامتى باطل و دروغین و با توجه به این که این از خود گذشتگى، انواع و اقسام ناراحتى و محرومیت و عذاب و صدمه را براى آنان در بردارد،در پى موهوم روند؟ لذا نمىتوان از خود گذشتگى شیعه را در مورد امامت، جز اعتقاد حقیقى به امامت و آگاهى عمیق از شرایط تحقق امامت چیزى دیگر دانست.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه