روش تشخیص بیماری در روایت ها عنوان نشده است/ عده ای خودشان درمانگری را اجتهاد می کنند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صدای سلامت، چندی است که سوء استفاده ها از طب سنتی به اوج خود رسیده و برخی مدعی طبی دیگر هستند و طب نوین و طب سنتی را زیان بار می دانند.

این اظهار نظرها اگر به صورت علمی و واقع گرایانه مطرح نشود می تواند ضربات مهلکی بر پیکره سلامت جامعه وارد کند. دکتر محمود خدادوست، مشاور وزیر و مدیر کل دفتر طب ایرانی وزارت بهداشت شاید امروزه از جمله کسانی باشد که بیشتر از سایرین از این موضوعات مطلع است. گفتگو با وی را در ادامه دنبال کنید.

 امروزه هم شبهات درباره طب ایرانی و هم سوءاستفاده از طب ایرانی بیش از پیش مطرح می شود. دفتر طب ایرانی وزارت بهداشت در این باره اقداماتی انجام داده؟

 خدادوست: برخی کارهای ایجابی در این رابطه مانند برگزاری کارگاه ها و همچنین ملاقات هایی با مراجع تقلید داشتیم. اطلاع رسانی هم از طریق مختلف به مردم و به دستگاه ها انجام شده است.

چرا طب اسلامی نداریم؟

طبق تعریفی که اسلام از انسان و سلامت دارد، باید ابعاد زیادی را برای انسان قائل شویم. حتماً برای رساندن انسان به کمال مطلق و سعادت انسان باید از دستورات کامل دین پیروی کنیم؛ اما اگر بخواهیم از احادیث و روایات که منسوب به ائمه اطهار است استفاده کنیم در گام اول باید سندیت و دلالت احادیث ثابت شود و بعد از این که ثابت شد، باید بررسی کرد که قابلیت تطبیق با زمان و مکان امروز دارد یا خیر.

چرا نمی توان احادیث ائمه را نوعی از طب دانست؟

ظرفیت دین اسلام خیلی بیشتر و غنی تر است از این که بخواهیم محدود نگاه کنیم. اگر سند و دلالت یک روایت هم به اثبات رسید و قابل تطبیق با زمان و شرایط فعلی هم باشد، باید به یاد داشته باشیم که در هیچ روایتی روش تشخیص بیان نشده و فرد روش تشخیص را خودش از روی روایت اجتهاد می کند.

مثلاً وقتی بیان شده که سیاه دانه برای درد معده مفید است، در روایت روش تشخیص درد معده بیان نشده و بهتر است که ما حد دین را پائین نیاوریم. دین برای کمال مطلق انسان است و به قطع باید برای توسعه ابعاد روحانی از روایات استفاده کرد. برای بسیاری از بیماری های نوپدید امروزی روایتی وجود ندارد.

یعنی سخنی که پیامبر اسلام(ص) می فرمایند، نمی تواند برای تمام دوران ها جامعیت داشته باشد؟

مردم زمانی در مدینه به سراغ پیامبر(ص) رفتند و گفتند که ما بیمار هستیم. ایشان هم این افراد را به حارث بن کلده که طبیب آن زمان مدینه بود و مسلمان هم نبود، معرفی می کرد. حضرت امیرالمؤمنین وقتی ضربت می خورند، سه معصوم در قید حیات بودند ولی ایشان به سراغ طبیب رفتند که اتفاقاً آن طبیب نصرانی بود. البته به معنی نیست این نیست که پیامبر(ص) و ائمه (س) از این علم نا آگاه بودند.

فکر می کنید چرا این اتفاقات در حوزه طب صورت می گیرد؟

من نگران هستم که فراتر از ابعاد اقتصادی و تجاری باشد و نگران هستیم که دستی پشت صحنه باشد که بخواهد به دین مردم آسیب بزند.

توصیه شما در همین رابطه به مردم چیست؟

به نظر من حتماً برای توسعه ابعاد روحانی انسان که امروزه بعد معنوی هم یکی از ابعاد سلامت شناخته شده، باید از دین مبین اسلام استفاده کرد؛ اما نباید در این مسئله درگیر عوام فریبی ها بشویم.

شما چه توصیه ای به رسانه ها درباره انتشار مطالب منتسب به طب ایرانی دارید؟

وظیفه رسانه اطلاع رسانی درست و منطقی به مردم است. اگر رسانه ها با یک اطلاع رسانی غلط باعث آسیب به دین و یا سلامت مردم بشوند، هم در این دنیا و هم در آخرت باید مسئول و پاسخگو باشند. تعهدات حرفه ای رسانه ها در این جا بسیار قابل اهمیت است و فکر می کنم بهترین حالت این است که به سراغ اهل فن برویم.

امروز در نظام جمهوری اسلامی زندگی می کنیم که مصوبات مجلس باید به تأیید شورای نگهبانی برسد که شش فقیه واجد الشرایط در آن حضور دارند و تطابق آن با موازین دینی و شرعی انجام می شود.

 قانون می گوید کسی که می خواهد در امر طبابت دخالت کند باید پزشک باشد و غیر این خلاف قانون تعبیر می شود؛ خلاف قانون را هم بخواهیم از دیدگاه فقهی بررسی کنیم باید بگوئیم که به تعبیر حضرت امام خمینی(ره)، در ممکلت اسلامی عبور از چراغ قرمز فقط تخلف نیست و حرام هم هست.

رسانه ها هم اگر همین حد و مرزها را رعایت کنند آسیب کمتری به مردم وارد می شود.

انتهای پیام/