آقا ابراهیم! مرحبا به شرفت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مشرق، سخنان ابراهیم حاتمی کیا در هنگام دریافت سیمرغ بلورینش حاشیه های مختلفی به همراه داشت. آنچه در ادامه می خوانید، متن دکتر هدی بلندی فرزند شهید ایوب بلندی در حمایت از کارگردان به وقت شام است.

دقیقا ۶ سال پیش بود با گلویی پر از بغض نوشتم.
نوشتم از بی مروتی در حق پدران مظلوم این سرزمین.
پدرانی که همه چیزشان را دادند برای این خاک و مردم و ما یادگارانشان ماندیم ...
و بعضی خوب از ما پذیرایی کردند
بگذریم....

۶ سال پیش نوشتم و گفتم از جفایی که در فیلم ها در حق ما فرزندان ایثار گر می شود.
نوشتم و گفتم از مظلومیت پدرانمان و امروز با افتخار از سرباز وطن می گویم از او که شهدا را فراموش نکرد
از او که جانانه سینه ستبر کرد و گفت.
از ناجوانمردانی ها از کسانی که همه چیز را مدیون شهدایند اما براحتی انان را فراموش کردند که صد البته مصلحتشان در این بود.
آقای حاتمی کیا!
فریادهای شما فریاد من بود.
بغض شما بغض فروخورده سالهای تنهایی من است.
با افتخار فریاد زدید فیلمساز این نظامید  و من با افتخار شما را تشویق کردم.
مرحبا به شرفت.

هرگز فراموش نمی کنیم که شما برخلاف دوستان عاشق امریکا همیشه برای ساختن فیلمهایتان در صف اول جنگ بودید. یک زمان ایران و عراق یک زمان بوسنی و حالا هم شام....
بگذارید شما را وابسته به نظام بدانند که صدهزار بار شکر بخاطر این نسبت چرا که در چشم بعضی وابسته بودن به خواهر امیر قطر شیرینتر و گواراتر است.
بگذارید فیلم شما را کمدی بدانند.
زندگی ما از نظر خیلی ها کمدی و محال است اینهمه جان فشانی محال است، زنان جوان به پای شوهران جانبازشان نشستن محال است، مرد شدن پسربچه هایمان محال است ،مادر پدر شدن دخترانمان...
و ما چه روزها و شب هایی را با این محالات گذراندیم و بزرگ شدیم.
و حالا این محالات و این کمدی ها شده است لالایی های من برای کودکم.
من آن سال نوشتم تو را به خدای احد و واحد اگر ما را درک نمی کنید برای پدران ما فیلم نسازید بگذارید آنان بکر و دست نخورده بمانند برای دلهای عاشق برای انان که درک دارند
اما اکنون از شما می خواهم بسازید در شان آنان برای بزرگ مردان.
برای بزرگ مردان دیروز در جنگ عراق و غیور مردان امروز مدافع حرم
برای همسران مظلوم آنان و فرزندان آنان
خدا را هزاران بار شکر که فیلم هایی چون به وقت شام و لاتاری ققنوس وار از خاکستر سینما برخواستند و لبخندی بر لبان پدران ما آوردندند.
و من تمام می کنم این بغض فریاد شده را با جمله شهید آوینی برای تو بزرگ مرد.

تو میراث دار شهید «امیراسکندر یکه تاز» هستی و من‌ نمی دانم به تو چه بگویم جز اینکه همین طور بمان اگرچه می دانم زیستنی چنین که تو داری چقدر دشوار است و عجب جراتی می خواهد
و تمام.