به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دیار آفتاب؛ آئین سنتی و جشن ناقالی امروز دهم بهمن‌ماه، پنجاه روز مانده به آغاز سال نو در روستای «چشمه‌پهن» اراک برگزار شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دیار آفتاب,این آیین و رسم دیرین از گذشته در اکثر روستاهای استان مرکزی برگزار می‌شده است و در آن روستائیان با نمایش کوسه گردی یا ناقالی «آق کوسه» را جشن می‌گیرند.
بر اساس این گزارش، دو نفر از اعضای روستا که اغلب چوپانان آن روستا هستند، به عنوان نماد «بهار» و نماد «زمستان» با بستن زنگوله‌های متعدد به بدن خود این مراسم آئینی را برگزار می‌کنند.
جشن «ناقالی»، نماد مبارزه میان بهار و زمستان
نماد بهار با سفید کردن صورت خود با آرد آغشته شده در روغن گوسفند، برای مردم نشانه رسیدن بهار و امیدواری است و نماد زمستان با مالیدن زغال آغشته به روغن مظهر تاریکی است.
این دو نفر با به حرکت درآوردن چوب‌دستی‌های خود و مبارزه با یکدیگر به اتفاق مردم روستا شعر «ناقالی گنده گنده، چهل رفته پنجاه مانده» را باصدای بلند می‌خوانند و وارد خانه یک به یک روستائیان شده و با به صدا درآوردن درِ زاغه گوسفندان به آنها نیز امید بهار دوباره را می‌دهند و از هدایای سنتی و غیره که توسط اهالی خانه آماده شده است، بهرمند می‌شوند.
ایجاد شادی، امید و روزی‌رسانی به مردم از جمله کارکردهای این جشن سنتی
در مبارزه نماد زمستان و بهار همیشه نماد بهار برنده مبارزه بوده است و نماد زمستان با خوراندن شیره یا کره از سوی مردم، دوباره به هوش می‌آید و به مبارزه ادامه می‌دهد.
از کارکردهای مهم این مراسم سنتی می‌توان به ایجاد شادی و خوشحالی، امید و امیدواری، ارتباطات اجتماعی و روزی رساندن به مردم نام برد.
کل شعر خوانده شده نیز به این صورت است:
ناقالی گنده گنده/ چهل رفته پنجاه مانده
کوسم وای کوسم وای/ کوسم حلوا نخورده/ کوسم افتاده مرده
گَله داشتیم/ رَمه داشتیم/ سر کوه کنگر می‌کاشتیم
سگمون کره نمی‌خورد/ خودمون آرزوی دوغ داشتیم
این آیین و رسم دیرین از گذشته در اکثر روستاهای استان مرکزی برگزار می‌شده است و در آن روستائیان با نمایش کوسه گردی یا ناقالی «آق کوسه» را جشن می‌گیرند.
,بر اساس این گزارش، دو نفر از اعضای روستا که اغلب چوپانان آن روستا هستند، به عنوان نماد «بهار» و نماد «زمستان» با بستن زنگوله‌های متعدد به بدن خود این مراسم آئینی را برگزار می‌کنند.
,جشن «ناقالی»، نماد مبارزه میان بهار و زمستان
, جشن «ناقالی»، نماد مبارزه میان بهار و زمستان, جشن «ناقالی»، نماد مبارزه میان بهار و زمستان,نماد بهار با سفید کردن صورت خود با آرد آغشته شده در روغن گوسفند، برای مردم نشانه رسیدن بهار و امیدواری است و نماد زمستان با مالیدن زغال آغشته به روغن مظهر تاریکی است.
,این دو نفر با به حرکت درآوردن چوب‌دستی‌های خود و مبارزه با یکدیگر به اتفاق مردم روستا شعر «ناقالی گنده گنده، چهل رفته پنجاه مانده» را باصدای بلند می‌خوانند و وارد خانه یک به یک روستائیان شده و با به صدا درآوردن درِ زاغه گوسفندان به آنها نیز امید بهار دوباره را می‌دهند و از هدایای سنتی و غیره که توسط اهالی خانه آماده شده است، بهرمند می‌شوند.
,ایجاد شادی، امید و روزی‌رسانی به مردم از جمله کارکردهای این جشن سنتی
, ایجاد شادی، امید و روزی‌رسانی به مردم از جمله کارکردهای این جشن سنتی, ایجاد شادی، امید و روزی‌رسانی به مردم از جمله کارکردهای این جشن سنتی,در مبارزه نماد زمستان و بهار همیشه نماد بهار برنده مبارزه بوده است و نماد زمستان با خوراندن شیره یا کره از سوی مردم، دوباره به هوش می‌آید و به مبارزه ادامه می‌دهد.
,از کارکردهای مهم این مراسم سنتی می‌توان به ایجاد شادی و خوشحالی، امید و امیدواری، ارتباطات اجتماعی و روزی رساندن به مردم نام برد.
,کل شعر خوانده شده نیز به این صورت است:
,ناقالی گنده گنده/ چهل رفته پنجاه مانده
,کوسم وای کوسم وای/ کوسم حلوا نخورده/ کوسم افتاده مرده
,گَله داشتیم/ رَمه داشتیم/ سر کوه کنگر می‌کاشتیم
,سگمون کره نمی‌خورد/ خودمون آرزوی دوغ داشتیم
,,
, , 
, , 
, , 
, , 
, , 
, انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه