لقمه ی تلخی که فرماندار غیر بومی برای مردم رفسنجان گرفت / آلودگی مس یک ادعاست؟!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از خانه خشتی ، اظهارات دو روز گذشته علیار اسکندری سرپرست فرمانداری رفسنجان که در طی بازدید وی از مجتمع مس سرچشمه صورت گرفته بود چنان بهت آور بود که تقریبا تمامی گروهای سیاسی و اقشار مردم را به واکنش وا داشت .

اسکندری در خلال این بازدید با اعتماد به نفسی قابل توجه و برخلاف نظرات کلیه کارشناسان آشنا با مباحث آلودگی و مسئولین مربوطه زیست محیطی در اظهاراتی آلودگی کوره فلش را صرفا ادعا دانسته است .

قصه پر غصه صنعت مس که منافع آن برای دیگران است و آلودگی و بیکاری آن برای مرم شهر ما داستان امروز و دیروز نیست و ما هم قصد گشودن بابی از این مثنوی هزار من را در این یادداشت کوتاه نداریم .

اما درد بزرگ این است که بالاترین مقام اجرایی شهرستان رفسنجان که قاعدتا باید مدافع منافع حوزه شهرستان محل ماموریت خود باشد به یک باره آغوش باز کرده و بزرگترین ناقض حقوق مردم رفسنجان را در آغوش گرفته و بدون کوچکترین تردیدی الودگی کوره فلش را تنها ادعا میدانند .

جنبه آلودگی زیست محیطی عظیم کوره فلش چنان آشکار مبرهن است که نیاز به ارایه استناد به هیچ امار و سندی ندارد . کافی است زمان فعالیت کوره فلش در چندین کیلومتری مجتمع مس باشید که دود غلیظ متصاعد شده از آن را به وضوح مشاهده کنید . دود غلیظی که به گفته مدیران زیست محیطی استان ذرات معلق سمی موجود در آن چندین برابر حد مجاز است .

سوال مهم قابل طرح آن است که چرا سرپرست فرمانداری شهر ما بجای به چالش کشیدن مدیران مس منطقه کرمان و ایستادگی در برابر تضییع حق حیات مردم رفسنجان اینگونه در برابر مجتمع مس کرنش میکند ؟

آیا اگر خانواده جناب آقای اسکندری نیز به مانند ما در رفسنجان ساکن بودند از آب آن که بنا به گفته نماینده سابق رفسنجان که خود پزشکی متخصص بود حاوی 70 برابر حد مجاز آرسنیک است می نوشیدن و از هوای آن که اشباع از گازهای سمی چون دی اکسید گوگرد است ، استنشاق میکردنند و آب های زیزمینی سرزمینشان به یغمای صنعتی میرفت که اشتغالش متعلق به دیگری بود و ثروتش در جیب دیگران باز هم این چنین اظهار نظر میکرد ؟

مسلما مدیری که هیچ تعلق خاطری به محدوده مدیریتی خود ندارد بدنبال جنگیدن با مجموعه ای ثروتمند چون مس نیست که در این میدان منافع همراهی مطمئنا از تقابل بیشتر است اما در این میان تکلیف مردم سینه سوخته شهر ما چه میشود ؟

داد آن مرد کشاورز که درختان پسته اش با کوچکترین بارندگی تا ریشه خشک میشود یا آن بازنشسته مو سپید صنعت مس که حتی یک فرزندش در مجمتع مس بکار گرفته نشده و آن مدیر لایق رفسنجانی مجموعه مس که به گناه بومی بودن همیشه در ته صف مدیریتی است را چه کسی خواهد ستاند؟

بدون شک اگر مسئولین ارشد شهرما از میان مدیران توانای بومی برگزیده میشدند امروز شرایط برای مردم رفسنجان به گونه ای دیگر بود .

ما نه بیگانه ستیز و نه خود شیفته اما به چشم خود میبینیم که ثروتمندترین شهر استان کرمان را چنان دوشیده اند که رمقی برای ایجاد اشتغال برای فرزندان خود ندارد چرا دولتی که همیشه دست طلبش بسوی رفسنجان دراز است سهمی از حق مردم را به آن نمیدهد؟ و چرا باید مسئولینی امور مارا مدیریت کنند که کوچکترین دلبستگی به این آب و خاک ندارند ؟

و این یادداشت تنها شعله ای است از آتش مهیب درون سینه هامان

والسلام
سید علی حقگو

انتهای پیام/م