محرومیت نامی عجین شده با مردم دهستان زیلایی/ طالع نحسی که بر پیشانی مردم زیلایی نوشته شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل ازسفیر دنا؛اینجا در دور افتاده‌ترین نقطه استان کهگیلویه و بویراحمد در عصر مدرنیته و تکنولوژی، هنوز هم دخترانی هیزم به دوش می‌کشند،مردمانش در فقر به سر می برند و جمعیتش از تکنولوژی به دورند  تا «زیلایی» همچنان لقب ناخوشایند «آخر دنیا» را یدک بکشد.

نام زیلایی این روزها بیشتر از هر زمان دیگری شنیده می شود،دهستانی از توابع شهرستان بویراحمد که از محرومیت فراوانی رنج می‌برد، از کمبود سوخت در این منطقه گرفته تا فقر اقتصادی که غبار پیری را بر چهره مردمان این منطقه نشانده و چندین و چند مشکل و محرومیت که رنج زیلایی را صد چندان کرده است.

زیلایی بخش‌های مختلفی دارد اما مشکلات همه بخش‌ها تقریبا شبیه به هم است، خانه‌های همه این روستاها گاه‌گلی و زندگی در این خانه‌ها سخت و طاقت فرسا است، روستائیان با مشکل سوخت مواجه هستند به گونه‌ای که درختان زیادی را قطع کرده‌اند و به قول خودشان دیگری درختی برای شکستن و استفاده از هیزمش وجود ندارد.

دردها و زخم های کهنه بر پیکر نحیف زنان و دختران روستایی و عشایرزاده زیلایی انگار تمامی ندارد و هنوز با گذشت سالیان متمادی در این روزگار ناخوش، زنان این دیار از سرناچاری باری از هیزم را در میان سنگلاخ ها و صخره های سخت بر دوش می کشند تا اینکه بتواند گرمابخش خانه خود و آن اجاق های هیزم سوز باشند.

گویی زمان امروز در روزگاری که به عصر ارتباطات وفناوری های پیشرفته شهرت یافته برای این عشایر نشینان و روستائیان هنوز بیگانه است.

امروز زمان برای این روستائیان طبل چپ می زند و هرچند در دنیایی که تکنولوژی در ان صدم ثانیه ای پیشرفت می کند، اما مردان و زنان زیلایی از این نعمت هنوز بی بهره اند.
ترک تحصیل دختران زیلایی زخمی دیگر بر پیکره این منطقه است، دختران زیلایی به این دلیل که مدرسه در مقاطع بالاتری در این دهستان وجود ندارد و فاصله روستاها برای ادامه تحصیل هم زیاد است ترک تحصیل می‌کنند.

نبود زیرساخت و راه ارتباطی مناسب دیگر موضوعی است که بر محرومیت زیلایی افزوده است، جاده‌های مناطق این دهستان در تابستان خاک و در زمستان گل و لای است و اگر برف و بارانی ببارد مسیر بسته می‌شود و مردم مجبور می‌شوند از طریق  استانهای دیگر همانند چهار محال تردد کنند.

مدرسه‌هایی که در زیلایی ساخته شدند آبشخور وسرویس بهداشتی مناسبی ندارند و حتی فاقد امکانات ورزشی هستند وبرخی مناطق زیلایی مانند  دارای یک خانه بهداشت است.

و اما فقر اقتصادی؛ گذشته از تمام محرومیت‌هایی که در زیلایی وجود دارد فقر اقتصادی کمر مردم را خم کرده و چهره زنان و دختران را پیرتر از آنچه هستند به تصویر می‌کشد.دختران بازمانده از ازدواج در این منطقه با سوء تغذیه روبرو هستند و زنان باردار و شیرده نیز چنین مشکلی دارند، آنها با وجود مشکلاتی که دارند، سخت کار می‌کنند.

زیلایی پر از دردها و محرومیت‌هایی است که این روزها توسط رسانه‌های استانی و کشوری به تصویر کشیده می‌شود، به تصویر کشیدن زندگی مردمانی که تقاضای امکانات اولیه را دارند و انتظار می‌رود مسوولان این همه محرومیت را ببینند و برای رفع آن اقدامی کنند.

وجود همه این محرومیت‌ها موجب شده تا برخی از مردم زیلایی به شهر یاسوج و شهرهای استان‌های همجوار مهاجرت کنند و کم‌کم روستاهای این منطقه خالی از سکنه شوند.

در قصه تکراری این مردم و دختران زیلایی باید چنین نوشت،در دوردست‌ها آنجا که خورشید می‌رود تا غروب زیبایش را به نمایش بگذارد، در پارادوکسی تلخ دخترانی دردهای سنگین محرومیت را به دوش می‌کشند و می‌آیند تا امروزشان را همچون دیروز در سایه محرومیت اجباری به سرانجام برسانند.

امروز رسانه ها قلم زده اند که علی احمد احمدی دومین استاندار دولت امید "شیخ حسن روحانی" قرار است که از منطقه زیلایی بازدیدی داشته باشد و از رنج ها و غم ها و حتی مشکلات مردم زیلایی و مارگون از برد پهن تا موشمی به نزدیک آشنا شود.

استاندار محترم باید بداند اینجا زمان دیگر متوقف شده است، مسئولان زیادی آمدند و قول های فراوانی دادند، اما چه سود که هنوز نان مردم زیلایی بلوط است و گرما بخش آن شاخ و برگ بلوطهای پیری است. که دیگر هم کمر شان شکسته .

امروز در زیلایی فقر اقتصادی به گونه ای پیش رفته است که مردم این دیار حتی نمی توانند جهیزیه و یا خرجی برای ازدواج دخترانشان داشته باشد.

امروز نبود راه مناسب و از طرفی دیگر نبود زیر ساخت وحتی  دکتر و معلم باعث شده که مردمان این دیار از همان اول زندگی با طعم فقر آشنا شوند و از علم امروزی فقط این را بدانند که بابا آب داد.

آقای استااندار؟! امروز درد مردم زیلایی که یک وجب کمتر از خاک این سرزمین را در برگرفته است درد بدقولی است، درد بی اهمیت جلوه دادن آنها در زمانه ای  است که سیاست بر آن رخنه کرده ، مردم شاید در چهره شان از امدن شما خوشحال باشند، اما شاید از ته دل ناراحت.

باید گفت،دولت‌ها می‌آیند و می‌روند و دختران زیلایی همچنان هیزم به دوش به آینده چشم دوخته‌اند، دخترکان معصومی که از دنیای دخترانگی تنها سختی‌هایش را به چشم دیده‌ و در هیاهوی بازی‌های سیاسی و حواشی مدیران دولتی به دست فراموشی سپرده شده‌اند.

امید است که در دولت دوازدهم مردم شهرستان بویراحمد و بخش زیلایی شاهد این باشند که مدیران به جای پرداختن به حواشی و دامن زدن به مسائل قومی و قبیله‌ای، به مناطق محروم این شهرستان سری زده، از نزدیک با مشکلات مردم آشنا شده و برای برطرف کردن محرومیت‌ها تلاش کند.

انتهای پیام/