به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سفیرمشکین، با نزدیک شدن شب چله یا شب یلدا در صحبت با بزرگان این شهرستان یادی از گذشته دیار خود منطقه مشگین‌شهر می‌کنند هر چند که عصر ارتباطات با همه مزایای انکار نکردنی خود معایبی نیز داشت که شاید یکی از آنها محتاج کردن مردم به محصولات دیگران و دور انداختن محصولات خود می‌باشد!
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سفیرمشکین، ,,
در سال های نه چندان دور مردم هر منطقه تقریباً خود کفا بوده و نیازهای خود را خود و یا از طریق اهالی منطقه خود تامین می‌کردند و به خوبی، خوب و بد یکدیگر را تحمل می کردند.
,,
نمی توان گفت که این خوب بود یا نه! اما اگر پای صحبت هر سالمندی بنشینید می بینید که با چه حسرتی از لاری ئوزومی (انگور شهر لاهرود)، دیه چوخوندیری( چغندر روستای پریخان)، موئیل پندیری( پنیر روستای موئیل)، نوغدی دوشابی(شیره توت روستای نوغدی)، قورو توتی (توت خشک روستای نوغدی)، جبدره ننقی(کدو تنبل روستای جبدرق)، لووه رن قوهونی( خربزه روستای لورن)، بالیجا بالی(عسل روستای میرک) و بلاخره آللی قارپوزی(هندوانه روستای آللی) یاد می کنند.
,,
و اما تناسب چله با هندوانه چیست؟
,,
هندوانه یک میوه تابستانی است و به نظر می رسد که هیچ تناسبی با زمستان سرد ندارد اما اینگونه که بتوان این موضوع را توجیه کرد این است که حداقل در این منطقه مردم برخی از محصولات خود را تا می‌توانستند برای فصول دیگر نگهداری می کردند و در مورد هندوانه نیز هنر و افتخار آن بود هر کسی که بتواند این میوه تابستانی را تا زمستان نگهداری کند ( با توجه به اینکه از تکنولوژی امروزی خبر نبود )فک و فامیل در آن خانه دور هم و در کنار کرسی‌های گرم و صحبت های گرم و صمیمی با حرمت و احترام به یکدیگر به خصوص به ریش سفیدان و گیس سفیدان گوش می دادند.
,,
اگر چه کمترین خانواده ای بود که بتواند هندوانه ای را تا شب چله یا شب یلدا نگهداری کنند اما آنهایی که توانسته بودند این مهم را انجام دهند در شب چله خانه‌اش پر از اقوام و خویشان و دوستان پر می شد.
,,
افرادی که هندوانه داشتند در بعد از ظهر روز آخر پاییز هندوانه های اضافی خود را بی مزد و منت و حتی با افتخار به آشنایان تحفه می‌کردند.
,,
اما تخمه های کدو حلوایی و آفتابگردان و نیز قوورقا و قوود (کوبیده شده و انواع تخمه‌ها و گندم و شاهدانه) پای ثابت سفره های شب چلله بود که در هر خانه ای حضور داشت.
,,
و این‌ها همه بهانه‌ای بود که قوم و خویش در یک جمع صمیمی جمع شوند و کدورت های احتمالی را از بین ببرند.
,,
اما در عصر حاضر با ورود فضای مجازی و تکنولوژی‌های مدرن روز دنیا این دوران به فراموشی سپرده شده و هر یک از خانواده‌های ایرانی در خانه خود با شبکه‌های اجتماعی مشغول می‌شوند و از اطراف خود غافل هستند.
,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه