به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کوهرنگ خبر، در سفر اخیری که بهمراه نماینده ولی فقیه در استان، استاندار، نماینده مردم کوهرنگ در مجلس و جمعی از مدیران کل به روستاهای دهستان موگویی داشتیم کمبود امکانات در بخش آموزشی کاملا به چشم می آمد.
یکی از این روستاها که همانند سایر روستاها از نظر امکانات برای تحصیل دانش آموزان در بدترین شرایط بسر می برد مدرسه روستای زرگ بود که فاقد مکان مناسب بود.
روستای زرگ بهمراه 5 روستای دیگر از روستاهای مرزی با استان لرستان بود که با همت مسئولین از جمله فرماندار کوهرنگ و بخشدار مرکزی بعد از انقلاب، امسال از داشتن جاده بهره مند شدند، دارای دو اتاق با سقفی از چوب های پلاسیده است که هر لحظه با کوچکترین لرزش فرو خواهد ریخت.
اقدامات بسیاری طی چند سال اخیر از طرف مدیریت آموزش و پرورش شهرستان کوهرنگ در جهت مدرسه سازی در کوهرنگ انجام شده است که نتیجه آن ساخت بیش از 20 مدرسه بوده که جای تقدیر و تشکر دارد.
اما شهرستان کوهرنگ با پراکندگی که دارد و روستاهایی که گاهی تنها 3 یا 4 دانش آموز دارند که در مناطق کوهستانی و دور افتاده، کمی کار را مشکل کرده است.
مدارس روستاهای دور افتاده دهستان موگویی، لبد بازفت، روستاهای صمصامی و حتی بخش مرکزی فاقد امکانات و اکثر فرسوده هستند که نیاز است فکر اساسی برای آن کرد.
مدرسه روستای زرگ نمونه ای از یکی از این مدارس است که استاندار و نماینده مردم کوهرنگ در مجلس از آن بازدید کردند، حقیقتا برای نگارنده بسیار دردآور بود، به راستی کسانی که امام خمینی (ره) آنها را ذخایر انقلاب نامید باید اینچنین امکاناتی داشته باشند؟ آیا کسانی که قرار است آینده ایران اسلامی را بسازند این وضعیت قابل تامل است؟ تصاویری که ملاحظه می کنید گویای همه چیز است.
از وسایل کمک آموزشی و گرمایشی هم نمیتوان چیزی گفت چرا که هیچ وسیله ای نیست و برای گرمایش از بخاری نفتی استفاده می شود که هر لحظه حادثه مدرسه شین آباد را یادآوری می کند.
از مدرسه بودن فقط یک چهار دیواری دارد و سقفی که لکه‌های زرد بزرگش یادآور باران‌های سال پیش است و آبی که از سقف شره می‌کرد و صندلی‌های کلاس را خیس، تیرک های چوبی هر لحظه بوی فرو ریختن می دهد.
کلاس بی شیشه که با نصب پلاستیک از سوز سرما در امان است اما خدا می داند چگونه در مقابل باش برف و باران و بادهای سوزناک مقاومت خواهد کرد.
صندلی‌های فرسوده پا چوب‌های ورآمده از نم باران سال پیش، دانش‌آموزان زرگ و روستاهای پیرالی، ایناز، روستا، دره توت از هیچ‌کدام از این کمبودها گله ندارند.
پسرها و دختران آفتاب سوخته‌ای که حلقه زده‌اند و بی‌وقفه حرف می‌زنند که از این راه دراز خسته‌اند، دلشان می‌خواهد روستایشان یک مدرسه‌ی راهنمایی داشته باشد تا مجبور نباشند سه ساعت و بیشتر را با پاهای نوجوانشان راه گز کنند تا به مدرسه خویه برسند.
یکی از اهالی می‌گوید که زمستان‌ها سرمای این منطقه سوزناک است اما در صبح‌هایی که سوز سرمای صبح صورت بچه‌ها را سرخ می‌کند خبری از سیستم گرمایشی هم در این مدرسه نیست، آقای مدیرهم می‌گوید: «دستمان تنگ است».
مشکلات در مدارس روستایی کوهرنگ آن قدر زیاد است که حرف زدن از رنگ و روی دیوار زیاده‌خواهی به نظر می‌رسد.
معلم‌های این مدارس اکثرا از کوهرنگ می‌آیند اما از استان هم حضور دارند،تک و توکی از مدارس، معلم ورزش هم دارد اما امکانات ورزشی برای این دانش‌آموز تقریبا صفر است.
«اگر خیرین به دادمان برسند...»
مدیر، امیدی به اعتبارات آموزش و پرورش ندارد، چشم امیدش به دست خیرین مدرسه‌ساز است.
دانش آموزان در یک مکان غیر استاندارد که فاقد درب و پنجره و آب و برق است تحصیلشان را سپری می کنند؛ دانش آموزانی که بایستی این شرایط را هر روز تحمل کرده و مشغول ادامه تحصیل در این کانکس غیراستاندارد شوند.
به گفته اهالی، وضعیت نامناسب این مدرسه را به مسئولان آموزش و پرورش گزارش داده اند، اما نبود بودجه و امکانات برای حل آن و در اختیار قرار دادن فضای آموزشی مناسب برای دانش آموزان روستا سبب می شود تا دیگر خانواده های دانش آموزان رغبتی برای ادامه تحصیل آنها نداشته باشند.
همت بدری فرد کوهرنگ
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
, ,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, ,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, ,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه