نگاهی به برنامه «فرمول یک» و تلویزیونی که خالی از ایده شده است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازندای اصفهان؛ چندی پیش برنامه «فرمول یک» که با یک اسم دو وجهی سعی دارد تمام جذابیتش را برای جذب مخاطب استفاده کند، در اقدامی تامل برانگیز چهره­ های سطحی شبکه­ های اجتماعی را به برنامه خود دعوت کرد.

اما این رفتارهای عجیب برنامه فرمول یک و سوال های عجیب­ تر علی ضیاء مجری شناخته شده در این برنامه باعث شد تا اعتراض حتی هنرمندان و چهره­ های مشهور به این نوع نگاه سطحی مخرب که صداوسیما در حال اشاعه آن است شدت بگیرد.

واکنش های چهره ­های مشهور به این موضوع هم خود قابل تامل بود چراکه هر کدام در انتقاد از این برنامه صحبت های کلیدی جالبی را مطرح کردند. اعتراض امیرمحمد زند و المیرا شریفی مقدم از چهره های شناخته شده تلویزیون در این راستا بیشتر دیده شد…

هدف دیده شدن در فضای مجازی است!

اما هدف فرمول یک از دعوت این مهمانها فقط و فقط دیده شدن بود، چه اینکه آوردن چنین چهره ­هایی در یک برنامه حداقل در خود شبکه ­های مجازی و برای خود فالوورهای این افراد جذاب است. اما واقعا چه شده که صداوسیما برای جذب مخاطب دست به هر کاری می زند و اعتقاداتی که سالها تبلیغش را می­ کرد اینگونه به تمسخر گرفته است؟

(خود فرمول یک هم همانگونه که گفتیم دارای استعاره است و دو مفهوم را تداعی می­ کند؛ اول مسابقه اتوموبیل سواری فرمول یک و دوم فرمول درجه یک برای زندگی)

تلویزیون و عرصه­ های خالی از اندیشه ورزی

حقیقت آن است که تلویزیون مدتهاست از اندیشه ورزی خالی شده است! بعد از حضور سنگین سایه ماهواره بر فرهنگ کشور بحث رقابت با ماهواره باعث شد تا تلویزیون شعارزده دولتی که سالها در سایه بی­ رقیب بودن به یک کارتل تبدیل شده بود و برنامه سازی در آن تنها به عده ­ای خاص خلاصه شده بود، به تکاپو بیفتند.

و بدتر اینکه در این مسیر به ناگاه تلویزیونی که حتی برای جدید الورودها شروطی شبیه به راهزنان بیابان تعیین می­ کرد به بی پولی خورد و این بی ­پولی در کنار سیستم فرسوده و پرهزینه صداو سیما راه را برای ورود بازاری ها به رسانه ملی باز کرد. تُجاری که همانند سینما که نقش فروشی در ازای سرمایه گذاری در آن رواج یافته نه تنها پیکر تنبل تلویزیون را ورزیده نکردند، بلکه آن را وادار به پوشیدن لباس های جلف برای دیده شدن کردند.

حضور افراد و چهره­ های زرد در صداوسیما نیز بخشی از این اتفاق است. دراین بین صداوسیما که باید عرصه تضارب فکری باشد، عملا دست از مناظراتی که برایش هزینه­ ساز است برداشت و به جز یکی دو برنامه با مناظرات کم خطر حرکت خاصی در این عرصه برنداشت.

تکنیسین های مقلد

اما این همه ماجرا نیست؛ تلویزیون از سوی دیگر پر شده است از تکنیسین هایی که خالی از ایده و نوآوری هستند و هنرشان تقلید کورکورانه و خرج ثروت ملی است. این موضوع متاسفانه حتی در برخی شبکه ­های جدید التاسیس مدعی نیز به وفور یافت می­ شود و تاسف بارتر اینکه این تکنیسین های خالی از تفکر نام کارشان را «مهندسی معکوس» گذاشته ­اند تا توجیهی بر بی­ هنری و نامدیریتی در صدا و سیما باشد.

اینجاست که اهل فن از تقلیدهای عجیب و غریب صداوسیما از شبکه های مختلف و حتی شبکه های به کلی معارض فارسی زبان انگشت به دهان می مانند و اینکه چطور فضایی برای نوآوری و خلاقیت در صدا وسیما نیست، و جایی که خلاقیت وجود نداشته باشد همانند «فرمول یک» تن به زردسازی و زرد انگاری می دهد و فعالیتهای زردی که آسیبش به اجتماع و نسل آینده کم از تهاجم فرهنگی نیست یکی یکی روی آنتن می روند.

دوران پسا تلویزیون

اما شبکه ­های دیگر تلویزیون نیز با این مشکل روبه رو هستند. چه نام برنامه تربیتی باشد چه نام تفریحی، به راحتی می ­توان رگه­ هایی از زردسازی و سطحی نگری برای جلب توجه عوامانه مردم را دید. گویی صدا و سیمایی که باید خود به فضای مجازی جهت دهد ابزاری در دست مجازی نویسان و مجازی بازان شده است.

مشکلات تلویزیون قصه هفتاد من کاغذ است که اگر زودتر حل نشود همانگونه که پیشگویی­ های برخی جامعه شناسان مطرح کرده اند، باید به دوران پسا تلویزیون بیندیشیم، چه آنکه همین الان هم این فضا به راحتی حس می­ شود.

آیا کسی نیست که نهی از منکر کند؟

رسانه رسالت اولیه ­اش همانگونه که از نامش پیداست رساندن پیام است، و به همین دلیل اهالی رسانه را پیامبران خبر نامیده ­اند که باعث می­ شوند مردم از جهل بیرون آیند و برای ساختن اجتماعی بهتر در آینده تلاش کنند. ولی همین رسانه می­ تواند همچون شمشیر دو دم باشد که نه تنها به اجتماع آگاهی ندهد بلکه باعث جهل آنها نیز شود آنها را تا انحطات کامل پیش برد.

انتهای پیام/