به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، تاکنون شده دلتان بخواهد گریه کنید اما ندانید چرا مثل غروب دلگیر جمعه؛ چکار کرده‌اید؟ به چه کسی یا چه چیزی پناه برده‌اید به پدر یا مادر یا اعضای خانواده، یا صفحات مجازی؟! اصلا این روزها فضای به اصطلاح مجازی می‌گذارد دلمان تنگ هم بشود، می‌گذارد بفهمیم کی شب می‌شود کی روز، کی چشمانمان انقدر ضعیف شده و یا کی دیدگاهمان نسبت به زندگی تغییر کرده؟
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,دیگر حوصله می‌کنیم کتاب بخوانیم؟ کتاب نه اصلا حوصله می‌کنیم متنی طولانی‌تر از یک کامنت را ولو در صفحات مجازی بخوانیم و یا چند نفر از ما همچنان وبلاگ دارد، آخرین باری که به سایت‌‌‌‌ها مراجعه کردهایم کی بوده است؟ مطالعه را بگذاریم کنار؛ مطالعه پیشکش! دیگر وقت می‌کنیم بشنویم، گوش بدهیم به صدای پرندگان و طبیعت که نمی‌توانم بگویم! به صدای اطرافیانمان که روز به روز پیرتر و آزرده‌تر می‌شوند دقت کردهایم؟
,به صدای فرزندانمان که روز به روز بزرگتر و پرخاشگرتر می‌شوند دقت کردهایم، یادتان می‌آید می‌نشستیم پای صحبت پدربزرگ و مادربزرگ؟ آن‌ها از جوانی‌هایشان می‌گفتند و بعد آهی می‌کشیدند و می‌گفتند آخ که چقدر زود گذشت انگار همین دیروز بود! فکرش را کردهایم همین فردا ما به‌جای آن‌ها برای بچه‌ها و نوه‌هایمان -آن‌هم اصلا اگر داشته باشیم- چه می‌گوییم؟
,بگوییم تا چه اندازه زود گذشت، اصلا خاطره‌ای خواهیم داشت که برایشان تعریف کنیم؟ مثلا چه قرار است بگوییم؛ بگوییم ننه شما یادت نمی‌آید، شما نبودی آن موقع‌‌ها کانال تلگرامی یا صفحه‌ی اینستاگرامی بود که ما کلی در آن صفا کردیم؟
,بگوییم جایتان خالی بود چقدر آن روزها باصفا بود مثلا؟ صفحات مجازی جور دیگری دل ما را برده بود؟! اصلا نمی‌توانیم این حرف‌ها را بزنیم بهمان می‌خندند می‌گویند چقدر تکنولوژی ندیده بودید شما! چقدر فرهنگ نداشتید که به این راحتی عمرتان را صرف لم دادن پای صفحات مجازی کردید قطعا نخواهند گفت ما هم اکنون سرگرم فلان تکنولوژی هستیم، چون امید دارم.
,امید دارم نسل بعد ما و نسل‌های بعد ما فرهنگشان و عملشان مقدم‌تر بر آسایششان و شعارزدگیشان خواهد بود شک ندارم نسل بعد از ما به پاس تجربهای که از انحطاط این نسل عایدشان می‌شود فرصت‌هایشان، لبخندهایشان و کنار هم بودنشان را غنیمت خواهند دانست.
,حرف‌های پدرمان را به یاد بیاوریم! همیشه پدرهایمان می‌گفتند من که بچه بودم بخاطر فلان مشکل که در کودکی داشتم نتوانستم آن‌طور که باید پیشرفت کنم و یا آن‌طور که می‌خواستم کودکی خوبی نداشتم پس همه‌ی سعی ام این خواهد بود که فرزندم این درد را متحمل نشود؛ برای مثال پدر می‌گوید من لباس‌های برادر بزرگترم را که برایش تنگ شده بو، می‌پوشیدم و یا اسباب بازی و تفریح نداشتیم پس تلاش می‌کند بهترین امکانات مادی و تفریحی را برای فرزندش مهیا کند.
,کمی فکر کنیم می‌فهمیم کمبود کودکان امروز ما چیست زمان، وقت! آری؛ کودکان امروز که سرشان را با تبلتی یا دستگاه گیمی گرم کردهایم که مبادا از فلان بچه‌ی در و همسایه عقب بماند یا مبادا بیش از اندازه سروصدا و شلوغی و بازی کند و بپربپر کند -که حوصله‌اش را نداریم- چیزی که برای بچه‌هایشان کم خواهند گذاشت زمان و وقتی است برای با هم بودن.
,پسران ما خواهند گفت پدرم همیشه از کار زیاد خسته بود، درست است که من کلی اسباب بازی در اختیارم بود ولی دلم پر می‌زد با پدرم توپ‌بازی کنم یا حتی با او اندکی صحبت کنم همیشه طرد می‌شدم سمت تکنولوژی که به جای اینکه وسیله‌ی آسایشم بوده و در اختیار من باشد، تبدیل شده بود به بزرگترین دشمنم و در عین حال تنها همدمی که داشتم، از این رو شده با کمتر کردن ساعات کاری و کمتر کردن تجملات و زندگی اشرافیبرای خانواده‌شان وقت خواهند گذاشت.
,فرزندان ما نسلی را تربیت خواهند کرد که حتی اگر بهترین و به روزترین ابزار تفریح را نداشته باشند، در عوض پدران و مادرانی خواهند داشت که آنقدر برایشان خاطره می‌سازند که جای تمام کمبودهای ممکنه‌ی زندگیشان را پر کند و از این رو تبدیل خواهند شد به نسلی که محبت می‌شناسند و نسلی که محبت را لمس کرد و چشید، احترام خواهد یافت و احترام خواهد گذاشت به تمامی افراد و قوانین و قشرها، بدون توجه به طبقه‌ی اجتماعی یا رنگ پوست و امثال اینها!
,نسلی که محبت شناخت و با صرف زمان و با عشق تربیت شد تبدیل می‌شود به انسانی که قدر پدر و مادر می‌داند، انسانی که شایسته‌ی لقب انسان بودن و اشرف مخلوقات بودن است آری؛ گمشده‌ی نسل امروز زمانی است برای محبت، برای دوست داشتن، برای کنار هم بودن کاش بفهمیم و هم‌اکنون چنین نسلی بسازیم و پرورش دهیم!
,نمی‌گویم بیخیال صفحات مجازی و ارتباطات اینگونه شویم اما می‌گویم بیاییم معیار و محدوده‌ای تعیین کنیم با محوریت خانواده با محوریت بزرگترین نعمت بشر بیاییم در کنار رفع نیازهای مادی فرزندانمان زمانی را برای رفع نیازهای عاطفی و بازی با آن‌ها اختصاص دهیم؛ قطعا مشکل است ولی یادمان نرود که بهشت را به بها دهند نه به بهانه!
,انتهای یپام/
]
ارسال دیدگاه