«عبدل آباد چارچاهی»اوج فقر، انتهای فراموشی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از رودبار ما، «عبدل آباد چارچاهی» یکی از مناطق محروم بخش جازموریان شهرستان رودبارجنوب است که مردم آن در اوج محرومیت بسر برده و بیشتر خانه‌های آن کپری و سقف‌ چوبی دارند که سال های زیادی از عمر آنها می گذرد و پوسیده شده اند و با کوچکترین حادثه ای تخریب می شوند.

«عبدل آباد چارچاهی»؛روستایی در 5کیلومتری مرکز بخش جازموریان؛ جنوبی ترین بخش استان کرمان، وارد محدوده جغرافیایی عبدل آباد که بشوی، وارد محدوده فقر شده‌ای. هر چه پیش بروی، به اوج و انتها نزدیک‌تر می‌شوی. اوج فقر، انتهای فراموشی. در عبدل آباد چارچاهی 4یتیم ساکن هستند که درآمد ماهانه  آنها یارانه ٤٥ هزار و ٥٠٠ تومانی دولت است که برخی شب واریز آن را مصیبت عظمی می خوانند.

یتیمانی که تنها سهم شان از این دنیای بدون آغاز و پایان، کپری کهنه‌ که سقفش آسمان است و در ٢ متر ارتفاع و ١٢ متر مساحت خلاصه می شود.

محرومانی که حضورشان، اشک و دَم شان، هیچ گوشه‌ای از این دنیا را تکان نمی دهد هیچ کسی را تکان نمی دهد.اینجا محرومیت واژه غریبی نیست جایی‌که دیوارها و سقفش از شاخ و برگ درختان ساخته و کف‌پوش آن حصیری است و مردمانش غربتشان با آب و برق و جاده مأنوس شده و تنها دارایی‌شان شناسنامه و یارانه است.

خبرنگار رودبار ما، بعد از دیدن این محرومان به این فکر می کند که «این کودکان بی سرپرست در گرمای سوزان و پر گرد و غبار جازموریان چکار می کنند؟ آیا آنها به زندگی مرفهین توجه می کنند؟

آنها عمق فقر را چشیده اند،پدر شان که یک فرد کارگر بود هنگام بالارفتن از نخل به زمین خرده و جان خود را از دست داده است حالا آنها مانده اند با مادری که راهی به غیر از یارانه برای پر کردن شکم فرزندان خود ندارد.

ضرورت تکریم ایتام در قرآن کریم
در تفکر اسلامی بر ضرورت تکریم ایتام تأکید فراوان شده و در قرآن کریم بی‌اعتنایی به یتیمان و راندن آنان،علامت کفر و نفاق نشانه تکذیب دین و روز قیامت دانسته شده است.

خداوند متعال در یکی از آیات قرآن کریم می‌فرماید: «آیا دیدی آن را که دین و روز قیامت را دروغ می پندارد؟ پس او کسی است که یتیم را از خود می راند.» سوره ماعون آیه ی1 و 2.

و در جای دیگر بر سبیل ملامت می‌فرماید: «چنان نیست که شما خیال می‌کنید، بلکه شما یتیمان را گرامی نمی‌دارید ویکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمی‌کنید.»سوره ی فجر آیه ی 17 و 18.

کرمان بزرگ‌ترین استان کشور. استانی که بهشت معادنش می‌خوانند و البته جنوب این استان را با لقب هندوستان ایران می‌شناسند و زمین حاصلخیز و منابع آبی سرشارش شهره عام و خاص است اما در واقعیت داستان تلخی در جنوب کرمان جریان دارد.

کرمان عملاً به دو بخش شمالی و جنوب تقسیم‌شده که از نظر توسعه‌یافتگی شمال استان منطقه پیشرفته و غنی و جنوب استان منطقه‌ای بکر با پتانسیل‌های بالقوه اما محروم و کمتر توسعه‌یافته است و از شهرستان‌های جیرفت، کهنوج، عنبرآباد، رودبار، قلعه گنج، منوجان و فاریاب شکل یافته است.

هرچند طی دهه گذشته شاهد رونق نسبی در زمینه ایجاد زیرساخت ها در این منطقه هستیم اما همچنان زیر پوست جنوب استان کرمان همچنان واقعیت غیرقابل انکاری از تهی‌دستی و مشکلات فراوان در روستاهای دورافتاده وجود دارد که تصور و تجسمش نیز برای بسیاری از ساکنان شهرهای بزرگ کشور به مثال افسانه‌ای ماند که ساخته‌ و پرداخته افسانه‌های هزار و یک‌شب است.

علی ای حال،نگاهی به واقعیت این روستاها و مردمانش می‌تواند تلنگری باشد برای بسیاری از افراد که تصمیمشان در زندگی مردمان محروم جنوب کرمان تأثیرگذار است.

انتهای پیام/