به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از بوتیا،از جنگ جهانی اول به عنوان بهترین فرصت برای یهودیانی یاد می شود که از سال ها قبل در رویای تشکیل دولت مستقل یهودی به فلسطین تحت حاکمیت عثمانی مهاجرت کرده بودند.
پس از آنکه در جریان جنگ جهانی اول انگلستان بخشی از سرزمین های متعلق به امپراتوری عثمانی را به چنگ آورد و در ادامه قیومیت فلسطین را از آن خود کرد در سال ۱۹۱۷ لرد روچیلد که سرپرستی فدراسیون صهیونیسم در انگلستان را به عهده داشت، پیش نویس لایحه را به بالفور، وزیر خارجه انگلیس تحویل داد که در آن خواستار حمایت از تشکیل کشوری یهود در فلسطین شده بود. بالفور چندی بعد طی نامه ای برای روچیلد نوشت، انگلستان نسبت به استقرار وطن ملی برای یهودیان در فلسطین نظر مساعد دارد و این آغازی بود بر آنچه بعدها به دولت صهیونیستی تبدیل و در مناطق اشغالی مستقر شد.
گرچه مهاجرت یهودیان به فلسطین از سال ها پیش از این تاریخ آغاز شده بود و در نزدیک به یک دهه به ۴۰هزار تن رسیده بود اعلامیه بالفور در نوامبر ۱۹۱۷ در حمایت از تشکیل “وطن یهود” موج تازه ای از مهاجرت یهودیان به این منطقه را به دنبال داشت.
یک سال پیش از این و در سال ۱۹۱۶ قرارداد “سایکس ـ پیکو” میان فرانسه و بریتانیا به امضا رسیده بود و براساس آن فلسطین به صورت بین المللی اداره می شد اما چندی بعد انگلستان برای کسب حمایت مالی و سیاسی یهودیان صهیونیست ها را به تشکیل کشور یهود تشویق کرد.
در دسامبر ۱۹۱۷، حدود یک ماه پس از صدور اعلامیة بالفور، انگلستان طی نبرد موسوم به”جنگ اورشلیم” به فرماندهی ژنرال “ادوارد آلن بی” بیت المقدس را به اشغال خود درآورد اشغالی که طی چند دهه به استقرار دولت صهیونیستی منجر شد.
پس از آن بیت المقدس که همواره مرکز فلسطین به حساب می آمد به کانون حرکتهای ضد انگلیسی و ضد صهیونیستی مسلمانان تبدیل شد. با تشکیل “جمعیت اسلامی ـ مسیحی ” بیت المقدس به ریاست موسی کاظم پاشا الحسینی در سال ۱۹۱۹، مقاومت مسلمانان و سایر عربهای فلسطین در بیت المقدس سازماندهی شد.
این تشکل در سال ۱۹۲۰ در مخالفت با اعلامیة بالفور، تظاهراتی در شهر قدس برگزار کرد و در آوریل همان سال، نخستین قیام جدی مسلمانان بیت المقدس در مبارزه با سلطة مشترک انگلیسیها و صهیونیستها بر فلسطین و بر شهر قدس را شکل داد که از سوی سربازان انگلیسی سرکوب شد.
, پس از آنکه در جریان جنگ جهانی اول انگلستان بخشی از سرزمین های متعلق به امپراتوری عثمانی را به چنگ آورد و در ادامه قیومیت فلسطین را از آن خود کرد در سال ۱۹۱۷ لرد روچیلد که سرپرستی فدراسیون صهیونیسم در انگلستان را به عهده داشت، پیش نویس لایحه را به بالفور، وزیر خارجه انگلیس تحویل داد که در آن خواستار حمایت از تشکیل کشوری یهود در فلسطین شده بود. بالفور چندی بعد طی نامه ای برای روچیلد نوشت، انگلستان نسبت به استقرار وطن ملی برای یهودیان در فلسطین نظر مساعد دارد و این آغازی بود بر آنچه بعدها به دولت صهیونیستی تبدیل و در مناطق اشغالی مستقر شد.,
, گرچه مهاجرت یهودیان به فلسطین از سال ها پیش از این تاریخ آغاز شده بود و در نزدیک به یک دهه به ۴۰هزار تن رسیده بود اعلامیه بالفور در نوامبر ۱۹۱۷ در حمایت از تشکیل “وطن یهود” موج تازه ای از مهاجرت یهودیان به این منطقه را به دنبال داشت.,
, یک سال پیش از این و در سال ۱۹۱۶ قرارداد “سایکس ـ پیکو” میان فرانسه و بریتانیا به امضا رسیده بود و براساس آن فلسطین به صورت بین المللی اداره می شد اما چندی بعد انگلستان برای کسب حمایت مالی و سیاسی یهودیان صهیونیست ها را به تشکیل کشور یهود تشویق کرد.,
, در دسامبر ۱۹۱۷، حدود یک ماه پس از صدور اعلامیة بالفور، انگلستان طی نبرد موسوم به”جنگ اورشلیم” به فرماندهی ژنرال “ادوارد آلن بی” بیت المقدس را به اشغال خود درآورد اشغالی که طی چند دهه به استقرار دولت صهیونیستی منجر شد.,
, پس از آن بیت المقدس که همواره مرکز فلسطین به حساب می آمد به کانون حرکتهای ضد انگلیسی و ضد صهیونیستی مسلمانان تبدیل شد. با تشکیل “جمعیت اسلامی ـ مسیحی ” بیت المقدس به ریاست موسی کاظم پاشا الحسینی در سال ۱۹۱۹، مقاومت مسلمانان و سایر عربهای فلسطین در بیت المقدس سازماندهی شد.,
, این تشکل در سال ۱۹۲۰ در مخالفت با اعلامیة بالفور، تظاهراتی در شهر قدس برگزار کرد و در آوریل همان سال، نخستین قیام جدی مسلمانان بیت المقدس در مبارزه با سلطة مشترک انگلیسیها و صهیونیستها بر فلسطین و بر شهر قدس را شکل داد که از سوی سربازان انگلیسی سرکوب شد.,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه