حکایت اجاره نشینی شهروندان سنندجی که خوش نشین نیستند !

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آفتاب دل، «اجاره نشین، خوش نشین است». این ضرب المثل قدیمی ایرانی که در باب آسوده خاطر بودن مستاجران ساخته شده، حکایت از این دارد که افرادی که صاحب خانه نیستند، با وسایل مختصر و ذهن راحت می توانند هر سال هر جای شهر که بخواهند، زندگی کنند.

البته کسی که اولین بار این مثل را به کار برد، فکر نمی کرد سال‌هایی نیز در راه باشد که مستاجران با فرا رسیدن فصل پاییزو فصل جا به جایی خانه ها، تن‌شان به لرزه بیفتد. این روزها دعای خیر بزرگ‌ترها برای بچه های‌شان این است که:« الهی صاحب خونه بشی، الهی از اسباب‌کشی راحت بشی!» یعنی نه تنها خرید خانه برای خیلی ها به آرزویی محال تبدیل شده که باید برای آن دست به دامن دعا شد.

کافی است سری به بنگاه های مسکن در سطح شهر سنندج بزنیم و با کمال تعجب از رکود مسکن که در شهر وجود دارد اما روز به روز بر اجاره نشینی و فشار مادی آن بر سرپرست خانوارها افزوده می شود.

براساس آمارهای رسمی اعلام شده، حدود یک سوم جمعیت ایران، خانه مسکونی نداشته و اجاره نشین هستند و باید هر ماه مبلغ زیادی از درآمد خود را صرف هزینه‌های پرداخت اجاره بها کنند.

این مسئله در سال های اخیر به یکی از مهم‌ترین مشکلاتی اجاره نشین تبدیل شده چراکه ضعف مدیریت و بی‌برنامگی وزارت راه و شهرسازی در دولت یازدهم، زمینه را برای افزایش بی ضابطه و نجومی قیمت اجاره بها مهیا کرده و مشکل تازه‌ای پیش پای بی خانمان ها قرار داده است.

مشکلات اجاره نشین ها از دو ماه قبل از پایان موعد اجاره آغاز می شود. دقیقا از زمانی که با سلام و صلوات با صاحبخانه تماس می گیری تا از شرایط تمدید اجاره صحبت کنی. صاحبخانه اگر اندکی انصاف داشته و در پی گرفتن ماهی از آب گل آلود مسکن نباشد، ممکن است راضی شود با همان مبلغ رهن و اندکی افزایش اجاره، قرارداد را تمدید کند. در غیر این صورت مستاجران اغلب با افزایش نجومی مبالغ از سوی صاحبان خانه مواجه می‌شوند و زحمت جا به جایی را به جان می خرند.

پرداخت اجاره بها خارج از توان ماست

یکی از شهروندان سنندجی 5 سال است که ازدواج کرده و در این مدت نیز 3 بار اسباب کشی کرده است. وی می گوید: هنوز یک ماه به اتمام قراردادمان باقی مانده بود که برای پیدا کردن خانه مناسب به بنگاه های مختلف رفتیم. قیمت ها نسبت به سال قبل خیلی افزایش پیدا کرده و تقریباً 2 برابر شده است.

«مرضیه حسینی» ادامه می دهد: واحدی که در آن سکونت می کردیم در یکی از مناطق نسبتاً خوب شهر بود. برای آن منزل 75مترمربعی 20 میلیون رهن و ماهانه 250 هزار تومان اجاره می دادیم، اما صاحب‌خانه برای سال جدید و بستن قرارداد مبلغ 30 میلیون تومان برای رهن را پیشنهاد داد که از توان ما خارج بود. پس از مدتی نظرش تغییر کرد و پیشنهاد 10 میلیون پول رهن با ماهانه 700 هزار تومان اجاره را مطرح کرد که بازهم برای ما سنگین بود.

هزینه های بالای رفت و آمد به شهرک ساحلی

شهروند دیگری هم که در شهرک ساحلی در منزلی استیجاری زندگی می کند، می گوید: حدود 3 سال است که در این شهرک سکونت دارم، اما به همان اندازه اجاره خانه ای که ماهانه 600 هزار تومان برای واحدی 120 مترمربعی می دهم، هزینه کرایه رفت و آمد خانواده ام می شود.

«علی کاووسی» می گوید: با وجود 2 فرزند کوچک اسباب کشی برای ما خیلی سخت است. از طرفی هم صاحب‌خانه هرسال زمان تمدید اجاره، مبلغ رهن و هم اجاره را افزایش می دهد. ما هم برای اینکه نمی توانیم با پولی که داریم خانه مناسبی پیدا کنیم، مجبوریم که با این شرایط کنار بیاییم.

وی ادامه می دهد: از طرفی بیش از 200 هزار تومان برای هر دفعه اسباب کشی هزینه می شود که برای خانواده های مستاجر پرداخت آن، سخت و سنگین است.

مسکن اجاره ای برای اکثر صاحبخانه‌ها منبع درآمد است

به گفته یکی از مشاوران املاک در سنندج اجاره واحدی که سال گذشته 10 میلیون ودیعه داشته امسال 20 میلیون و حتی برخی صاحبخانه‌ها ودیعه را 30 میلیون تعیین می‌کنند.

 به گفته این فعال بازار مسکن در بسیاری موارد امکانات مسکن عرضه شده با اجاره تعیین شده تناسبی ندارد اما صاحبخانه‌ها حاضر نیستند اجاره کمتری را در نظر بگیرند.

 به گفته این مشاور املاک چون مسکن اجاره ای برای اکثر صاحبخانه‌ها منبع درآمد است و با توجه به شرایط اقتصادی آنها حاضر نیستند منبع درآمدی خود را کاهش دهند.

عدم نظارت بر این بازار بلای جان مردم شده و هر کس برای خود روی خانه اش نرخ می گذارد و بنگاه های معاملات املاک هم سعی می کنند از این شرایط سود لازم را ببرند.

باید منتظر ماند و دید بالاخره نهادهای نظارتی وارد کارزار می شوند تا نرخ اجاره بها به طور منطقی کنترل شود یا خیر؟

انتهای پیام/