یادداشت روز شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کیار بیدار؛ 15 مهرماه روز ملی روستا نامیده شده است تا شاید اهمیت روستا و زندگی روستایی بار دیگر مورد توجه قرار گیرد، از زمان های دور تاکنون روستا علی‌رغم آنچه اکنون در روستاها شاهد آن هستیم محل کار و تلاش، تولید، حرکت و پویایی و بوده است، روستا و روستانشینان از دیرباز تاکنون نماد فرهنگ مناطق مختلف کشور شناخته می شوند و اغلب روستاها گنجینه تاریخ، فرهنگ، هنر و ادب هستند.
روستاها کهن ترین محل زندگی دسته جمعی و اجتماعی و متمدن انسان ها به حساب می آیند و همه روستاها در گذر زمان دستخوش تغییراتی در ساختار، سبک زندگی و... شده اند.
تغییرات در روستاها را می توان ناشی از عوامل متعددی همچون تغییرات اقلیمی، جنگ ها، وضعیت معیشت و اقتصادی مردم، فرهنگ و... دانست که گاه باعث رشد و پیشرفت در یک روستا شده اند و گاه افت و عقب ماندگی روستاها را در پی داشته است.
یکی از مهمترین تغییراتی که طی دهه گذشته در روستاها شاهد بوده ایم تاسیس نهاد شورای اسلامی و دهیاری در اغلب روستاهای کشور هستیم که اگر منصفانه این تغییر موثر را به قضاوت بنشینیم به این نتیجه می رسیم که نهاد شوراها و دهیاری ها، روستاها را به سمت رشد و پیشرفت سوق داده است.
با شنیدن کلمه روستا اولین تصاویری که در ذهن متبلور می شود تصاویری از کوچه های خاکی، مردمی با لباس محلی، مزارع سرسبز، حرکت گله های گاو و گوسفند از میان کوچه های آبادی و بانگ خروس و... است.
یکی از اصولی که در گذشته برای بنا نهادن آبادی ها مدنظر قرار گرفته است دسترسی به آب و همچنین اراضی کشاورزی است که اگر نیک بنگریم اغلب آبادی ها و روستاهای کشور و حتی شهرهایی که روزگاری روستایی کوچک بوده اند از این دو امتیاز برخوردار هستند اما اینکه چرا برخی از روستاها بزرگ و توسعه یافته شدند و برخی به همان شکل قدیمی باقی ماندند یا حتی از بین رفتند سوالی است که پاسخ آن را در نوع نگرش مردمان آن دیار می توان یافت.
هدف از این مقال بررسی دلالیل توسعه یا عدم توسعه شهرها و روستاها نیست اما آنچه برای ما بسیار حائز اهمیت است این است که چگونه برخی روستاها به قطب های مهم فرهنگی، کشاورزی، گردشگری و... بدل می شوند و برخی با وجود پتانسیل و ظرفیت موجود اما هیچ‌گونه پیشرفتی نمی کنند؟
در اولین بخش از این یادداشت فقط این نکته را یادآور می شویم که در دهه ی هشتاد اغلب روستاهای کشور به دو نهاد قانون گزاری و اجرایی مجهز شدند تا با وضع قوانینی مطابق با نیازهای هر روستا، در چارچوب قوانین و موازین کشور و البته مطابق با چشم اندازهای بلند مدت و اجرای آن قوانین روستاهایی پیشرفته و قانونمند در کشور داشته باشیم.
در بخش های بعدی این یادداشت به مقوله روستای پیشرفته با درونمایه ای روستایی با استفاده از ظرفیت نهاد شورای اسلامی به عنوان نهاد قانونگزار و دهیاری به عنوان نهاد مجری قوانین بیشتر خواهیم پرداخت.
پایان بخش اول
به قلم مهدی بهزادی تشنیزی
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه