درس عاشورا و مکتب حسین (ع) تاریخ را متحول کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل سپاس؛ امام حسین (ع) در سومین روز شعبان سال سوم هجری قمری متولد شد و آغاز زندگی ایشان همراه با عنایت و اهتمام پدر عظیم الشان بزرگش، پیامبر خدا (ص) و والدینش علی بن ابی طالب (ع) و بانوی زنان عالم فاطمه ی زهرا (س) بود همانطور که در مورد برادر عزیزش امام حسن (ع) گذشته بود. بیشترین توجه را در این دنیا از جانب پایه و اساس اهل بیت یعنی رسول خدا (ص) را متوجه خویش کرده بود چنان که پیامبر در مورد ایشان فرمودند: « دوست داشتنی ترین اعضای اهل بیتم حسن (ع) و حسین(ع) هستند.»

در همین رابطه پیامبر اکرم (ص) هر مناسبتی اهمیت امامت آن دو حضرت را پس از امام علی(ع) نشان می دهند و در این امر حدیثی مشهور دارند حسن و حسین (علیهما السلام) چه قیام کنند و چه اینکه این گونه نباشد هر دو امام امت من خواهند بود.
امام صادق(ع) می فرمود: رسول خدا (ص) از روزهای نخست بر زندنگی نوه ارجمند خویش مراقبت ویژه ی داشتند تا جایی که ایشان را از جنس خون و گوشت خود می دانستند و بر این بیان تاکید داشتند قول رسول خدا (ص) (حسین منی و أنا من حسین) موید این نکته است.

جریان صدر اسلام با همه قضایای مشروح در تاریخ به ویژه پس از رحلت نبی اکرم (ص) به سرعت سپری شد. تا اینکه یزید پسر فاسد و ستمگر معاویه خلیفه خود خوانده حکومت مسلمانان شد او فسق و فجور را پس از پدرش افزایش داد و در آن مقطع از زمان بلاد و عباد مسلمین را به اوج انحراف از اسلام و کج روی در ایمان رساند. بطوری که در آن زمان شکستن سکوت و اعلام دوباره حقیقت اسلام فرا رسید و این گونه فریاد تحمل ناپذیری اوضاع از سوی امام حسین (ع) آشکار شد ای یزید من از اهل بیت پیامبرم و از معدن رسالت و مهبط فرشتگان مختلف و موضع رحمت که خداوند بزرگ باب آن را از سوی ما گسترده است همه بدانند که مثل من با مثل یزید بیعت نمی کند مطمئنا این فریاد در گوش مردم آن زمان پیچیده بود اما جهل از راه حقیقت، ابزار، زور و تزویر دربار یزید مردم غافل را به خاموشی مرگباری کشانده بود.

و این بار امام حسین (ع) فریادشان رساتر شد من نه از روی شرارت یا فساد و خود خواهی یا ستم ورزی بپا خواسته ام ، بلکه خروج کرده ام تا دین جدم را از شر و بدی و انحراف نجات دهم و طبعاً در مسیر دین جدم محمد(ص) و سیرت پدرم علی ابن ابی طالب(ع) گام برداشته و به همان طریق می روم.

این فریاد که در 61 هجری قمری تاریخی شد و به شدتی روز افزون تا به این روز ادامه دارد شرایطی را فراهم کرده که هر کسی که بخواهد در میان بشریت ندای حقی سردهد و یا بشنود آن را تکرار می کند و در مقابل ظلم و ستم با هر ابعادی بخواهد بایستد خواه ناخواه به آن استناد می کند و از برکت حقانیت آن استمداد می جوید و آن را دنبال می کند این فریاد زلزله ای بود که زمین سرد دل های خفتگان را بیدار کرد و کاخ فرعونیان و یزیدیان تاریخ را متلاشی می کند و در مقابل ریشه های اسلام ناب را استوار گردانید و پرچم عدالت طلبی محمدی (ص) را بر فراز قله های رشادت و در مقابل چشم بصیر همه ی ادوار بشریت بر افراشته کرد زیرا حق با اسلام ناب است.

نهضت ابا عبدالله (ع) در کانون کربلا انقلابی پرخروش بود که مسیر پرتلاطم ظلم ستیزی خود را در وجدان بشری به امانت گذاشت تا مرکزیتی برای همه مبارزات مردمی بعد از آن تاریخ باشد، ارکان تاج تخت های اموی و بنی عباس را در هم شکست و هسته ی متشکل نیروهای حق جوی مسلمان پیرامون اسلام ناب محمدی را گسترده تر و اصولی تر از همیشه تغذیه کرد به نحوی که آزادگی و انسانیت را به هر جامعه ی انقلابی هدیه داد.

چه ارمغانی از ایثار و از خود گذشتگی سید جوانان اهل بهشت بهتر از این که شعار هیهات من الذله الگویی می شود تا هر کس که میخواهد آزادی، عزت و غرور انسانی و معنوی خود را بازیابد به وی تمسک می جوید. راه امام حسین(ع) و محتوای مکتبش برای همه انقلابیون جهان تبدیل به دستورالعمل زندگی و مبارزه می شود گاندی می گوید من از حسین آموخته ام که چگونه مظلوم باشم زیرا وی اینگونه پیروز شد و نویسنده ی مسیحی آنتوان بارا می نویسد: چقدر شایسته است که بشر امروز برای اینکه گمراه نشود به گنبد امام حسین(ع) روی بیاورد.

براستی سرور شهیدان (ع) این بشریت را از گمراهی در بیابان غفلت به سوی اسلام ناب رهنمون ساخت و حق حفظ اسلام محمدی(ص) و حسینی (ص) بعنوان میراثی ابدی بر عهده پیروان و شیفتگان خالص خویش گذاشت و اینگونه است که فریاد لبیک یا حسین (ع) هماره آویزه زرین اذهان و جان های عاشق برامده از مکتب ایشان شده که با تمام وجود به استقبال ندای هل من ناصر ینصرنی فرزند پیامبرمی روند.

عبدالمجید اورا

منابع:

سنن بن ماجة ج1ص323 ،

  کشف الغمة ج1ص553

 بحار الأنوار ج44 ص198 

/ انتهای پیام