میز مخاصمه ملت در روز قدس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از قلمکده،  فارغ از تمام اصول ژورنالیستی در یک کلام امسال هم در روز قدس «شرمنده قبله اول خود نشدیم». آخرین جمعه ماه رمضان امسال بیانگر شکوه جهان اسلام بود. تماشایی بود غیرت مردمی که حرکت کردند: «من المسجد المحله، الی المسجد المصلی» به امید روزی که راهپیمایی‌مان «من المسجد المصلی، الی المسجد الاقصی» باشد. فریاد‌های از دل برآمده مردم را در قالب متون مرسوم  گنجاندن کاری است بس زشت و ناپسند. چرا که فریادها از دل برآمده بود و لاجرم بر دل کودکان غزه نشست.
در جمعه‌ای که گذشت هوا گرم بود اما جگر مردم با فریاد خنک می‌شد. دوباره خیابان‌ها غوغا بود. فریادهای روز جمعه مسلمین اگرچه غلیان احساسات جریحه دار شده‌شان را نشان می‌داد اما این احساسات بر محکم‌ترین منطق‌ها استوار بود. کما فی‌السابق «حلقوم‌ها را می‌توان برید ولی فریاد‌ها را نه». فریادهای جمعه نشان داد حتی اگر زمین هم به آسمان بیاید «در دستگاه محاسباتی ملت اختلال ایجاد نخواهد شد». این ملت ۳۵ سال است بهتر از همه دنیا راه و چاه را از هم تشخیص می‌دهد. ملت با استعانت از کلام رهبرش خوب فهمید سکوت در این زمان حساس چه گناه بزرگی است. البته اگر جز این بود، جای تعجب داشت. چرا که این جماعت سینه‌چاکان علی(ع)‌اند. کسانی که در روز قدس برای دفاع از مظلوم آمده بودند همان‌هایی بودند که به قول برخی آقایان(!) در شب‌های قدر «تاپاسی از شب عزاداری کردند» اما نه تنها نمازهای صبح‌شان قضا نشده بود بلکه با زبان‌های روزه آمده بودند. مگر می‌شد مراد علی باشد و مریدانش نسبت به این جنایات بی‌تفاوت باشند و سوت بی‌خیالی بزنند؟ مگر می‌شد بی‌تفاوت بود آن هم در حالی که یهودیان برای شاد کردن دل خاخام‌های خام‌مغز موشک‌های «سی‌شعبه» خود را نثار کودکان بی‌دفاع غزه می‌کنند؟
اما آنچه لازم به ذکر است این است که اسرائیل با حمایت غربی‌هاست که بدون «دلواپسی» و با خیال راحت جنایت می‌کند و برای همین روز قدس امسال مردم به احترام کودکان غزه هم که شده  ۱+۵ را در صفر ضرب کردند. امسال هم «فرزندان رمضان» ثابت کردند از تحریم نمی‌ترسند. ثابت کردند حاضرند ۷۵ میلیون نفری همان یک نان را هم نخورند ولی نه خود زیر بار زور می‌روند نه اجازه می‌دهند فلسطینی‌ها زیر بار حرف زور بروند. حکایت آمریکا و اسرائیل، حکایت دوقلوهای به هم چسبیده است و آنچه «لاریب فیه» است این است که جنایت و زورگویی ماهیت اصلی این دولت‌هاست.
آنچه مردم در روز قدس فهمیده بودند و سعی کردند به مسؤولان بفهمانند این بود که «غربی‌ها آدم شدنی نیستند و هر روز خون‌آشام‌تر از دیروزند». فریادهای از دل برآمده‌ای که لاجرم بردل فلسطینی‌ها نشست، کمر «نتانیاهو» از خون مست را شکست و گوش «جان کری» را کر کرد و این یعنی بعضی‌ها حواسشان را بیشتر جمع کنند. یعنی حواسشان باشد. کسانی که در ژنو و وین و… مقابلشان لبخند می‌زنند، خنده‌هایشان از سر رافت نیست بلکه به ریش ‌مردان با ریشه مقاومت قهقهه می‌زنند. روز قدس امسال وقتی که ما «جانم فدای رهبر» را فریاد می‌زدیم، آن سوی مرزها اوباما «جانم فدای نتانیاهو» را زیر لب زمزمه می‌کرد. سران دول غربی مدافع حقوق بشرند! اما گره کور کار اینجاست که  تنها «یهودیان» و «آنگلو ساکسون‌ها» را بشر می‌دانند. لذا عاجزانه از دیپلمات‌های جمهوری اسلامی می‌خواهم همیشه بعد از دست دادن با «جان کری‌ها» دست‌شان را تطهیر کنند. چرا که آنها دستشان به خون کودکان غزه آلوده است. حواسشان باشد کودکان غزه بعد از خدا دلشان به جمهوری اسلامی خوش است. کسی که به نمایندگی از جمهوری اسلامی پای میز مذاکرات حاضر می‌شود فقط نماینده جمهوری اسلامی نیست بلکه وکیل‌مدافع خانواده‌های هزاران مقتول است و صد البته وکیل مدافع خانواده مقتول باید در دادگاه عصبانی باشد نه «خندان».
میز مذاکرات اگرچه امروز میدان مبارزه‌ای است میان جمهوری اسلامی و کشورهایی که برای حفظ ارزش‌های بی‌ارزش صهیونیست‌ها تلاش می‌کنند اما این میدان مبارزه بیشتر شبیه به میدان بازی است. میدان بازی از جنس همان میدانی که فرعون برای موسی(ع) تدارک دیده بود و دشمنان خدا هنوز قواعد بازی را یاد نگرفته‌اند و هنوز نمی‌دانند قابلیت «عصای موسی» را. عصای موسی امروز دیگر در دست یدک‌کشان نام موسی نیست. امروز خدای موسی علیه بنی اسرائیل است. امروز ۶ مثلث «ستاره ۶پر داوود» سران شش کشور را در خود حبس کرده‌اند اما خدای داوود با ما است. اگر دولتمردان جمهوری اسلامی به «میز مخاصمه» مردم در خیابان‌ها دقت کرده باشند، باور خواهند کرد که می‌شود با تکیه بر همین ملت کاسه تحریم‌ها را بر سر اوباما شکست.

__________