شهدای گمنام از غربت درآمدند+ تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آران مغان، "هر بار با تاریکی آنجا مواجه می شدیم دلمان بدرد می آمد که این رسم مهمان نوازی نیست، قرار نیست شهدایی را به شهر خود دعوت و از آنها اینگونه با بی مهری پذیرایی کنیم" این جملاتی بود که از زبان جمعی از جوانان پارس آبادی جاری شد. جوان هایی که در اقدامی خودجوش و آتش به اختیار اقدام به تعمیر و نصب سیستم روشنایی، تعمیر سقاخانه، آبیاری درختان و شستشوی مزار شهدای گمنام کردند تا بیشتر از این شهدا در غربت نمانند.

حرف از نقد کردن و زیر سوال بردن مسئولان نیست بلکه فقط درد دلی است تا شاید برخی از مسئولان که در مشغله روزانه خود گرفتار شده اند و این پشت میز نشینی ها را مدیون خون شهدا هستند، بیدار شوند و به خود آیند.

بی‌شک یکی از مکان‌های مهم برای ترویج فرهنگ و اندیشه ناب اسلامی مزار شهیدان و البته یادمان شهدای گمنام است که باید برای فرهنگ‌سازی به زیرساخت‌ها مناسب و متناسب تجهیز شوند.

شهدا با اینکه غریب اند و غربت جزئی از شهادت است اما این مطلب را با دیدن مزار شهدای گمنام پارس آباد که در تاریکی بوده و درختان همجوارش که چند سالی هم می شود آبیاری نشده، بیشتر درک می کنیم. مزاری که متاسفانه با وجود چندین متولی فرهنگی از حیث نگهداری، روشنایی و سایر جهات با مشکل جدی مواجه است.

حال چرا در پیشانی و مرکز شهر وضعیت این‌گونه است سؤالی است که باید از مسئولان و متولیان امر به خصوص دستگاه‌های فرهنگی پرسیده شود.

اینک جمعی از جوانان بی نام و نشان پارس آبادی با فرمان "آتش به اختیار" رهبری کمر همت بسته و نه تنها سیستم روشنایی و سقاخانه شهدای گمنام را تعمیر و راه اندازی کردند، بلکه چندین اصله درخت در جوار این مزار را که به علت عدم رسیدگی متولیان در آستانه خشک شدن بود آبیاری کرده و جان تازه ای به آن بخشیدند.

سئوال اینجاست، وقتی در این پارک سرمایه‌های معنوی همانند مقبره شهدای گمنام وجود دارد چرا نباید در حفاظت از آن و ایجاد امنیت متولی خاصی معرفی شود تا مردم بتوانند علاوه بر فیض بردن از این محیط معنوی از فضای خوب و وسیع آن برای تفریح استفاده کنند.

یادمان باشد شهید گمنام یعنی کسی که می‌توانست عقب بیاید اما ماند و تا آخرین قطره خون خود جنگید تا ما امروز در آسایش باشیم، پس شایسته است مزارشان که میعادگاه عاشقان و دلدادگان زیادی است همیشه آباد و روشن باشد.

فقط ای‌کاش که تنها وصیت‌نامه شهدا را شعار قرار نداده و کمی نیز به آن عمل کنیم و یادمان باشد شهدا چراغ راه شدند تا راه را گم نکنیم.

انتهای پیام/