کدام عالم بهتر از هفتاد هزار پرستش کننده خداست؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از آناج، مشهور این است که عالم بی‌‌‌‌عمل مانند زنبور بی‌‌‌‌‌‌عسل است و تا بوده چنین گفته‌‌‌‌اند: علمی که صاحبش به آن عمل ننماید بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ارزش است و تبدیل به وِزر و وَبالی بر گردنش می‌‌‌‌‌شود و روسیاه‌‌‌ترین کسان در روز قیامت علمایی هستند که به مقتضای علمشان عمل نکرده‌‌‌اند و حسرت مقامات دیگرانی را خواهند داشت که در حد وُسع خود به دانسته هایشان عمل کرده‌‌‌اند و چه بسا چیزهایی که از علما آموخته‌‌‌اند آنان را بهشتی نموده اما خود عالم را بهشتی نه.

یک کلاس که بالاتر برویم و در پای درس باقرعلوم الاولین و الاخرین بنشینیم به کلام گهربار امام باقر علیه السلام می‌‌‌رسیم که می‌‌‌‌فرمایند: عالِمى که از علم او استفاده شود بهتر از هفتاد هزار پرستش کننده خداست.

در روزگار ما عالِم کم نیست، اظهار علم کننده هم کم نیست، مریدانشان هم شکر خدا کم نیستند اما چیزی که کَم است مشاهده‌‌ی نتیجه و ثمره‌‌ی این علم‌‌‌‌ها و آن عالم‌‌‌هاست. در محله‌‌ای که مسجد و حسینیه‌‌ای بزرگ وجود دارد اما جشن عروسی که در آن محله برگزار می‌‌‌‌شود خالی از نوشیدنی‌‌‌ها و کشیدنی‌‌‌های ناپاک نیست. دانشگاهی که در آن دانشکده‌‌ی معارف وجود دارد ولی از سر و روی دانشجویانش رنگ و بوی معارف به مشام نمی‌‌رسد و همینطور است برخی‌‌های بسیار زیاد دیگر...

نکته‌‌‌‌ی غلیظ فرمایش امام باقر(ع) اینست که دیگر زمانه زمانه‌‌ای نیست که عالم در کنج مسجد و حوزه علمیه یا دفترش بنشیند و انتظار داشته باشد مردم همچون کعبه‌‌ای دورش بچرخند و بگردند و طلب علم و فضیلت کنند. حضرت تصریحا می‌‌‌فرمایند عالمی از هفتاد هزار پرستش کننده خدا بهتر است که مردم از علم او منتفع شوند و صرف داشتن علم و یا ارائه غیرروشمند آن به گونه‌‌ای که در زاویه با کانال دریافتی مردم قرار گیرد شامل فضیلت مذکور در حدیث نمی‌‌گردد.

در زمانی که فضای مجازی میدان‌‌داری می‌‌‌کند و اطلاعات درست و غلط به هم آمیخته و دورِ سرِ مخاطبین می‌‌‌چرخد هر کس به اندازه‌‌ی علم و دارایی خویش موظف است ذخائر علمی‌اش را از طریق تمامی کانال‌‌های ارتباطی به سمع و نظر مخاطبین برساند. از فضای مجازی گرفته تا سخنرانی و یا چاپ و نشر نوشته‌‌ها به صورت مکتوب و یا تبلیغ چهره به چهره و نفر به نفر.

لازم به ذکر است بر خلاف عرف غلط و رایج وظیفه‌‌ی تبلیغی دین اسلام فقط بر عهده خطباء و گویندگان رسمی و روحانیون نیست و اطلاق علما نیز صرفا به طبقه‌‌ی مذکور دلالت نمی‌‌کند و همه اقشار مسلمانان مبتنی بر داشته هایشان رسالت نشر علم را بر عهده دارند.

انتهای پیام/