امنیت نعمتی غیرقابل معامله!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از کُردتودی، ماردین موکریانی در یادداشتی آورده است:

نعمتان مجهولتان الصحة والامان

در مدت یکی دو سال گذشته تحولات زیادی در مرزهای غربی کشور رخ داده و خیلی از دوستان هوس بازگشت به وطن کرده‌اند و آن نه بازگشتی برای پشیمانی و ندامت بلکه بازگشتی برای زهر چشم گرفتن از نظامی که مسیر ۳۸ ساله انقلاب را با همه فراز و نشیبهایش پیموده و  به باروری و ثر دهی رسیده است.

نظامی که امروز عزمش را جزم کرده تا عدالت، مساوات و برابری بین اقوام و مذاهب ایرانی را با امنیتش و با امکانات و خدماتش در ایران طنین‌انداز کند ولی زهر چشمی که بیشتر به خواب شبیه است و این نظام با اقتدارش  جوابهای دندان شکنی در دو سال اخیر به این مزدوران داده است حال که این دوستان یاغی تیرشان به سنگ خورده و اسیر امنیت و اقتدار نظام جمهوری اسلامی شده‌اند.

 عده‌ای از به اصطلاح دلسوزان ندای رأفت اسلامی سر داده‌اند، در این که رأفت اسلامی و انسانی باید در هر حکومت اسلامی باشد شکی نیست و تاریخ انقلاب نشان داده که آغوش این نظام و انقلاب برای نادمان و توبه‌کاران همیشه باز است اما هر ندامتی در هر بازه زمانی چقدر مقبول و مورد تأیید خواهد بود جای سوال دارد.

 اما بهتر است ماهیت این حرکتها و احزاب را از چند منظر مورد بررسی قرار دهیم اگر به ماهیت این افراد و احزاب از دیدگاه سیاسی و فکری نگاه کنیم و آنها را بررسی نماییم این احزاب با گرایشهایی سوسیالیستی و کمونیستی فعالیت می‌کنند، ماهیت فکری که سالهاست حتی توسط موسسان این فکر به زباله دان تاریخ انداخته شده است و با نامه امام خمینی (ره) و اعلام گورباچف تاریخش منقضی شده افکار امانیستی که با اصل و ریشه اعتقادات مردم کردستان که در وجود تک تک مردمانش دینداری ریشه دوانده مغایرت دارد.

 اگر به اساسنامه این احزاب توجه کنیم اصل اعتقادات مذهبی و اسلامیت این مردم رنج دیده کردستان را نشانه رفته و حضور این احزاب در چند سال اول انقلاب ماهیتشان را به خوبی برای مردم کردستان مشخص کرده و عجب دارد امروز اینان به فکر احقاق حق ملت کرد هستند و نمی تواند این حرکت چیزی به غیر از حمایت استکبار جهانی و حکومت های ضد دینی باشد که باعث شده بعد چندین سال انزوا آنان را دوباره به صحنه بکشاند.

از طرفی هم بعضی از دلواپسان بحث دیالوگ را پیش کشیده‌اند اگر از دید تاریخی به بررسی این احزاب در کردستان بپردازیم اینان همان کسانی بودند که حکومت جمهوری اسلامی با همه اختلاف نظرهای فکری و عقیدتی در قدرت شرکتشان داد و خیلی از سرانشان را در مجلس شورای قانونگذاری عضو کرد وحتی امام(ره) با اوج اقتدارش در رهبری دست به دامانشان شد و امنیت کردستان را از آنها خواست. شیخ عزالدین حسینی اما آنها اصل موجودیت اسلامی را نشانه گرفته بودند و به غیر از استقلال کردستان و حذف رهبریت دینی از رأس حکومت جمهوری اسلامی چیز دیگری نمی توانست قانعشان کند اصولی که برای هیچ یک از رهبران انقلاب و هر حکومت دینی دیگری قابل معامله نبوده و نیست یعنی اصول تمامیت ارضی و رهبریت دینی. پس نمی‌توان نبود دیالوگ را در انقلاب نیز بهانه‌ای برای این حرکتهای نادرست دانست و برای هر کرد و ایرانی وطن دوست و مسلمان  غیر قابل توجیه است.

 این حرکت را اگر از منظر اسلام و آموزه‌های آن بررسی کنیم و اسلام را برای رأفت ملاک قرار دهیم باید به آموزه‌های اسلام نیز ایمان داشته باشیم  در اسلام محور اساسی عدالت سیاسی جلوگیری از قانونگذاری توسط بشر است و اینکه این  حق تنها ویژه و در انحصار خداست و در اسلام تنها اوست که معیارها و ملاک‌ها را مشخص می‌کند و جایزها و ناجایزها را مشخص می نماید ولی اینان امروز در کردستانی که ملاک مردمانش اسلامیت است خود قانون گذار شده و حتی به نزدیکان، همسایگان و خویشاوندان خود نیز رحم نمی کنند و آنان را می‌کشند که آموزه‌های اسلام کشتن یک بیگناه را کشتن همه انسانها می‌داند و اسلامی که بنا به اعتقاد همه اهل نظر و علمای دینی دست بردن به اسلحه بر علیه حاکم دینی که جمله شهادتین را از زبانش جاری می‌کند گناهی نابخشودنی و غیر قابل قبول می پندارد، زیرا با این کار بزرگترین نعمتان جامعه اسلامی را پایمال کرده است.

یادداشت: ماردین موکریانی

انتهای پیام/