رسانه و حراج فرهنگی ارزش های جامعه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آرمان اصفهان زهرا السادات عسگری/ وقتی مادرم از یک سینی غذای واحد در وسط سفره غذایشان می گفت و یا وقتی از خوابیدن همه پای یک کرسی  برایم تعریف می کرد برایم لذت بخش بود چرا که مقایسه  می کردم آن روز را با این روزی که فرزندانمان هر کدام موقع غذا سرشان به رسانه ها گرم است و دیگر خواب شب خیلی معنا ندارد چرا که رسانه ها تخفیف شبانه دارند.

گاهی باید تخمه را تنها شکست و با صدایش اتاق را از خلوتی و بی صدایی بیرون آورد. رسانه ها  امروز تغییرات زیادی را به ما تحمیل کرده اند اما ای کاش فقط همین ها بود…

وقتی از خیابان می گذرم و مادرانی را می بینم که چادرشان را سخت در دست گرفته اند و ارزش و جایگاهشان را محفوظ داشته اند بر خودم می بالم، اما ناگاه می بینم که در حال خرید شلوار به اصطلاح زخمی و کوتاهی برای مروارید زندگی شان هستند تا چگونه بیشتر جلوه گری و ارزش هایش را به چشم های هرزه ارزانی کند.

چه بر سر ما آماده است؟

آری فاصله ای به اندازه یک نسل بین ما افتاده است. بین نسل گرم و با محبت  دیروز و نسل گاه بی احساس امروز، رسانه توانسته این فاصله را ایجاد کند تا  تربیت  نسل ها را به  عهده خود گیرد و آنچه به نفع اوست در ذهن ها غالب کند.

متاسفانه دیگر دین و مذهب شکل قدیم خود را ندارد و اسمش به تحجّر تغییر یافته است و مادر و پدر سالاری ها تمام شده و جای خود را به فرزند سالاری داده است و البته این را رسانه دیکته کرده است، چراکه این طور دیگر نه دینی باقی می ماند که راه صحیح را نشان دهد و نه راهنمای زندگی که تجاربش را منتقل کند.

گاهی دوستان به شوخی می گویند نسل قدیم، نسل سوخته است. امکانات نداشته اند و تکنولوژی و پیشرفت کنونی نبوده است. من می گویم نسل امروزمان سوخته است، با کسی همدم شده است که همراز و همدم خوبی نیست و گاهی تجربیات بد را با رنگ و لعاب جذاب عرضه می کند تا ثابت کند  راه صحیح همین است. رسانه خیلی ادعای باسوادی دارد، حتی نوع پوشش دختران و پسران جامعه ما را تعیین تکلیف می کند.

جالب است امروز مغازه های پر فروش بازارهایمان همه لباس هایش مدل پاره است و مشتریان به دنبال لباس های پاره تر و زخمی تر هستند. بیچاره گدای شهر در رفتار ما متحیّر مانده است که من به دنبال پولی برای خرید و تعویض لباس پاره ام هستم و اینها پول می دهند برای خرید لباس های پاره .

رسانه چه آرام سلیقه ها را تغییر داده است، حتی من و شما هم نفهمیدیم چه بر سرمان آمده است. رسانه حتی خرازی ها را هم درگیر کرده است با دکمه هایی که روی دستشان گذاشته و خریدی صورت نمی گیرد. آخر موقع خرید دکمه ها گذشته است. لباس ها شأن شان به رها بودنشان است. چون رفتنی باید برود…

همین روزهاست که لباس های کوتاه و نازک و بی دکمه هم رخت ببندد و برود و ما همچنان خوابیم…

دوستی می گفت خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت شو… گفتیم دقیقا کدام رنگ؟! جامعه ای که  ثانیه به ثانیه رنگ عوض می کند، مگر می شود همرنگش شد؟ و اما تو نگذار رسانه ها برای من و تو تصمیم بگیرد، خانواده ات را با مهر در آغوش بگیر.

انتهای پیام /