به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مکریان،باید اعتراف کنم که ضمن اینکه فوتبال سه دهه گذشته مهاباد را بخوبی بخاطر دارم و از تیم افسانه ای هلال احمر و بازیکنان اسطوره ای دهه شصت و هفتاد هنوز خاطراتی زیبا و نوستالوژی هایی از جنس ورزش در زمین چمن استادیوم آبیاری و تیم همیشه قهرمان هلال و “مرتضی گنجعلی” در ذهن امروز آشفته از حساب و کتاب و قسط و وام و قبض و بسط و روزمره گی ، رگه هایی طلایی وجود دارد، اما امروزه به آن دوره غبطه می خورم که از این شور و شوق را در جامعه تکنولوژی زده چیزی نه دیده می شود و نه می شود احساس کرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مکریان,
قدمت فوتبال مهاباد شاید به دهه سی و چهل برمی گردد،از مسن تر های قوم در این باره چیزهای شنیده ام و تعدادی عکس رنگ و رو رفته کهنه هم دیده ام و این مستندات، تاریخ این ورزش محبوب را در مهاباد به دورتر از خاطرات من پیوند می دهد.
دهه شصت شاید یکی از دهه های طلایی فوتبال مهاباد باشد،زمانی که تیم های مهابادی در اوج بودند و این نه به دلیل تیم داری اسپانسرها و سازمانها و بخش عمومی و دولتی بلکه از همت مردم بود،جوانانی که بی توقع به زمین های خاکی با کمترین امکانات قدم می نهادند و خاک می خوردند و عرق می ریختند و فوتبال در پوست و خون و افکارشان رسوخ کرده بود.
برای بازیکنان حق و حقوقی و قراردادی موجود نبود و مربیان هم بصورت مرامی تیم داری می کردند، شاید تا صدها سال دیگر مهاباد این اسطوره های بی منت و قهرمان های از جنس مردم و زمین های خاکی فوتبال را فراموش نکند و شاید دیگر هرگز استادیوم پیر آبیاری از این دست پهلوانان به خود نبیند.
مسابقات لیگ یک،تیم کلنی و پرسپولیس و استقلال و تیم محبوب مهاباد هلال احمر،در حقیقت تیم های قدر و مطرح میدان آبیاری و لیدرهای بی غل و غش و بدور از جادوگر و تبانی و هزاران مرض دیگر فوتبالی، شور و نشاط می آفریدند،بعدها تیم های کشت و صنعت و چند تیم دیگر هم آمدند و حرفی برای گفتن داشتند و مهاباد را بی فوتبال تنها نگذاشتند.
شاید دهه نود را بتوان بدترین دهه فوتبال مهاباد دانست،در این دوره مهاباد کج دار و مریض در استان فوتبال داری کرد،در آغاز شهرداری و سپس بخش خصوصی تلنگری به فوتبال زد و این خفته اگر بیدار نه که رو به قبله هم شد.
اکنون چند سالی است که مهاباد فوتبال ندارد،این حکایت غم انگیزی است که پس از نزدیک به هفت دهه گریبانگیر ورزش فوتبال این شهر شده است.
اما متولی فوتبال مهاباد و میراث دار این گذشته پر افتخار کیست؟
آیا کوتاهی از بخش عمومی و دولتی هاست و یا بخش خصوصی رغبت به تیم داری و سرمایه گذاری در این ورزش پر سود ندارد؟
میزان کوتاهی بخش های مختلف در نابودی این ورزش محبوب مردمی چقدر است؟
آنچه مسلم است متولی درجه اول ورزش هر شهرستان اداره ورزش و جوانان است و در تفویض اختیار به هیئت های ورزشی و به تبع آن هیئت فوتبال که دفتر و رئیس و دبیر دارد، مدیریت این ورزش گنجانیده شده است .اگر اداره ورزش و جوانان و هیئت فوتبال توان مدیریت و زنده نگاه داشتن یک تیم در لیگ های یک و دو و سه کشوری را ندارد بی گمان لازم است بصورت شفاف با هواداران و مردم این موضوع درمیان گذاشته شود.
در رده بعدی باید بخش خصوصی را مقصر این نقصان ورزشی قلمداد کرد، چرا که امروز از فوتبال بعنوان نه ورزش بلکه حتی یک صنعت پول ساز نیز نام برده می شود،بخش خصوصی با سرمایه گذاری در این بخش و حمایت از ورزش پرطرفدار فوتبال علاوه بر دریافت مشوق های مالیاتی و بیمه ای دولت، در بحث تبلیغات و معرفی محصول و خدمات نیز می تواند از این ظرفیت بوجود آمده استفاده بهینه نماید.
اما روی سخن آخر من با مدیران ارشد شهرستان ،نماینده مردم در مجلس شورای اسلامی و فرماندار است،تغافل از تیم داری به سبک مدرن و عدم دقت در انتخاب متولیان حرفه ای ورزشی ،باعث رکود و تضعیف جایگاه هر حرفه ورزشی ولو در بهترین حالت موجود آن خواهد شد.
عدم حمایت در مرحله اول از جنس مالی و در مرحله دوم از جنس هدایت و تعیین مسیر و در مرحله سوم عدم نظارت از نوع سنخیت دست اندرکاران هیئت های ورزشی با رشته مربوطه همان بلایی را بر سر هر رشته ورزشی خواهد آورد که امروز می بینیم مهاباد فوتبال ندارد.
باید پذیرفت که در این داستان تلخ احتضار فوتبال مهاباد ، همه ما مقصریم و شک نکنیم هرچه مقام و رده اختیاراتمان بالاتر باشد به همان اندازه گناهمان در مرگ تدریجی فوتبال نیز بیشتر است…
ماردین سید احمدی
انتهای پیام/ ی
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه