سه پاره عفیفانه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از

هرمز؛ قلم که برداشتم قرار بود به بهانه هفته عفاف وحجاب متنی بنویسم مثل یک مقاله با جملاتی ردیف شده پشت به پشت هم باواژه هایی دارای گستره معنایی ویژه .اما نتوانستم ،دلم می خواست این بار از نوای دل درددلی بنگارم برصفحه سپید کاغذ  پاره پاره بنویسم تا وقتی می خوانی اش تو به اوج دلتنگی من برای آنچه می رود تا به نوستالژی تبدیل شود برسی .

پیش ترها دختر بچه ها که راه ورسم و مهارت زیستن را در خاله بازی ها می آموختند اولین نشانه بازی در نقش مادر رادر به سر کردن چادر می یافتند، پنداری بزرگ ترشان کرده وحرفشان زیر این چادر بهتر گوش داده می شد، مدیریت می کردند خانه کوچکی را که با هم بازی های هم سال خود ساخته بودند.

چادر مادر یک کد دیگر هم برایشان داشت، پای سجاده، مادر با چادر پر نقش با گل های ریز آبی خیلی به دلشان می نشست، سعی می کرد خود را به رنگ مادر در بیاورد حتی با کشیدن یک روبالشتی یا ملحفه ای که از گوشه اتاق برداشته بود پا به پای مادر رکوع وسجود را برای بندگی به روش خودش اقتدا می کرد.

چادر به هنگام ورود مهمان ملاک تشخیص مهمان غریبه ونامحرم از محرم وآشنا بود برایش ، نشانه وراهنمایش در کوچه پس کوچه ها وبازار گوشه چادر مادر بود تا مبادا در هیاهو وشلوغی بیرون خانه گم بشود .

بهانه سررفتن حوصله اش در خانه تمام می شد وقتی چادر می آمد روی سر مادر ، وهزار خاطره زیبا که تقدس پوشش مادر به او آموخته بود .مانده ام نسل فردا را اگر از این کد ها منها کنی برایش چه می ماند.

دختر نازنینم اگر از زندگیت یک وقت خدای ناکرده از عفت وحیا جذر بگیری در حیاط خلوت فکر وذهنت گاهی مهمان های ناخوانده و مزاحمی رد می شوند شاید هم زمانی برای اتراق بمانند و تو مجبور شوی بی هوا هی پذیرایی شان کنی ، درگیرشان بشوی و وقت همچون طلایت را برای خودشان مصادره می کنند .آن وقت چه بمانند وچه بروند یک رد پا دارند به نام استرس، نگرانی، دلشوره، دلواپسی.
حواست دیگر جمع نمی شود ومدام از این شاخه به آن شاخه بایددنبالش بروی شاید بیابیش شاید هم گمش کنی و تو می مانی باز با یک دنیا سردرگمی واضطراب در راه پیش رو ، نگرانی بابت جایی که ایستاده ای و نمی شناسی اش.
یا بهتر بگویم فکرت که اشغال شد دیگر نمی توانی برای خودت اداره اش کنی میمانی که چشم های پیش رو وپشت سر چه می بینند، چه می خواهند، چه می گویند، تا طبق حکم، قضاوتشان را اجرا کنی .
دخترم می توانی خودت باشی وبه رنگ فرمایشی آدم های نسخه پیچ بی عقبه در آیی؟
نازنینم تو عقبه ای داری به وسعت غیرت پدران سرزمینت .
ریشه دوانده ای از غیرت برادرت که خون سرخ ریخت برای مانایی سیاهی چادرت ، آری به هرقیمت عفت تو باید بایستد تا ته دنیا.

غیرت مرد خانه ام را اگر بخواهم برای دنیا تعریف کنم تمامی صفحات لغت نامه های زندگی ام را که زیر رو کنم معنایی جز عشق ودوست داشتن با تمام وجود، برایش نمی یابم .
آری برای ماندن آنچه که برایش دلتنگ شده ام مرد خانه من باید تا دنیا دنیاست چشمه غیرتش بجوشد وجویبارها جاری کند تا نیلوفربه پشتوانه اش لای بوته های خاردار قد بکشد.
غیرت مرد من حواسش باید به نفوذگاه ها باشد مبادا دنیای دخترم را دیگران به قضاوت بنشینند ونسخه بپیچند .
غیرت مرد خانه من باید گارد محافظ ستون های زندگی ام بماند تا باد نیاید ، سرما نزند به مزرعه بی حصار داشته هایم که به وسعت دنیایی است با نشانی از خاک تا خدا.

مدینه مرادی

انتهای پیام/