خودکفایی در تولید انبوه مهندس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مکریان، در این نوشته بررسی مشکلات صدور مدرک مهندسی بصورت سیستمی و بر پایه ورودی ،فرایند،بازخورد و خروجی،مورد بررسی قرار گرفته است.

از آنجایکه مدرک داران بی سواد بعدها به عنوان مدعیانی در حوزه های تخصصی ورود پیدا می کنند، صدور این مدارک از چند جنبه منفی قابل بررسی و کنکاش است،
١-حداقل پیش نیازهای علمی مورد نیاز برای ورود به این رشته های مهم دانشگاهی فراهم نیست.
با توجه به این که حرفه های مهندسی نیاز به بنیه ی قوی در دروس علوم پایه دارند و نظام سنجشِ صلاحیت در بدو ورود به این دانشگاه ها موجود و فراهم نیست،متقاضیان ضعیف علمی وارد این رشته های دانشگاهی شده و از ابتدا با مشکلات عدیده ای روبرو خواهند شد.
این مشکلات می توانند،آموزشی،رفتاری و فرهنگی باشند که لازم است در بحثی مجزا بطور مفصل به آن پرداخت.
٢- فرایند آموزش وظیفه اساتید متخصص در رشته دانشگاهی انتخاب شده است،معضل بعدی که بسیار مهم است وجود تعداد زیادی فارغ التحصیل تازه کار و ناوارد بعنوان مدرس دانشگاهی در این موضوع است.
به جرات می توان گفت:سوای تعدادی انگشت شمار از مدرسین دانشگاهی حرفه های مهندسی سایر افراد صلاحیت علمی تدریس را ندارند و مسیر و سیکل دریافت مجوز این امر خطیر را طی نکرده اند.
٣-بدون تردید دایر نمودن رشته های مهندسی در دانشگاه ها،لازمه وجود کارگاه های مجهز و آزمایشگاه های استاندارد است و این در حالی است که قریب به اتفاق این آموزشکده ها از حداقل چنین امکاناتی بی بهره هستند.
٤-نهایتاً با توجه به انتخاب مواد خام نامطلوب و فراوری ضعیف و حداقل تجهیزات ،انتظار این است که به محصولی ،بی کیفیت و غیر قابل استفاده دست پیدا کنیم، که طبیعتاً باید مجوز ارائه به بازار و استانداردهای لازم بهره برداری و گواهینامه های احراز کیفیت را دریافت نکند.
اما سیستم خروجی(سنجش و ارزیابی) که بصورت کلی منقطع از باخورد(فیدبک) است،و با نقاط ضعف فراوان در عاملهای اساسی مانند:
استاندارد و مکانیزه بودن آزمون ها،حراست و حفاضت از امتحانات ،بر خلاف تصور محصولی بی کیفیت و غیر قابل استفاده را در بسته بندی شیک،زیبا و مهمور به مهر همه استانداردهای لازم به بازار کار عرضه می کند که همانا مدرک تحصیلی می باشد.
این مدارک و مدعیان مدرک دار،امروزه به چالش اساسی در سازمانهای تخصص گرا، مانند نظام مهندسی ساختمان،نظام مهندسی کشاورزی،کارخانجات و شرکت های صنعتی و فنی و مهندسی و بلاخص دانشگاهها تبدیل شده اند،ادامه این روند و بی توجهی نهادهای مرتبط و دست اندر کار به این معضل،در آینده ای نزدیک نه تنها در حوزه نیروی انسانی، جامعه فنی و مهندسی را خودکفا نمی کند بلکه احتمال میرود حتی به واردات “مهندس واقعی ” از کشورهایی مانند چین منجر گردد.
ماردین سید احمدی
انتهای پیام/ ی